برای صلح باید جنگید
پربازدیدترین اخبار (شش ساعت اخیر)

پربازدیدترین اخبار (۲۴ ساعت اخیر)

پربازدیدترین اخبار (هفت روز اخیر)

پیام آفتاب
پنج‌شنبه 31 حمل 1396

برای صلح باید جنگید

داکتر عبدالله عبدالله رئیس اجراییه حکومت وحدت ملی در یکی از آخرین اظهار نظرهای خود گفت: حکومت تصمیم گرفته است تا کنفرانسی را به منظور جستجوی راه های صلح در کشور برگزار کند. وی افزود: کوشش هایی در راستای مصالحه ملی جریان دارد. همه کشورها تأکید کرده اند که این پروسه باید رهبری اش به دست خود افغان ها باشد. رئیس اجراییه حکومت وحدت ملی تأکید کرد: این کنفرانس افغانستان محور است و ابتکار آن را خود افغان ها در دست دارند. قرار است نمایندگان کشورهای همسایه، منطقه و جهان در آن حضور داشته باشند. بعد از اینکه گفتگوهای چهارجانبه صلح که میان کشورهای افغانستان، پاکستان، آمریکا و چین جریان داشت، به شکست انجامید، عملاً روند صلح افغانستان متوقف گردید. مقامات افغانستان و برخی ناظران بین المللی تأکید داشتند که پاکستان به عنوان بزرگترین میزبان و حمایت کننده گروه تروریستی طالبان، در روند گفتگوهای صلح کارشکنی می کند و مانع نتیجه بخش بودن این گفتگوها می شود. پس از آن، کشورهای روسیه و چین با همراهی پاکستان، دست به ابتکار جدیدی زدند و با گرد هم آمدن در مسکو به بحث و گفتگو دربارهٔ مسئله صلح در افغانستان پرداختند. این گفتگوها که در دوراول و دوم آن افغانستان غایب بود، مورد اعتراض مقامات حکومت وحدت ملی قرار گرفت. آن ها تأکید داشتند که هر گونه گفتگویی دربارهٔ صلح افغانستان باید با محویت حکومت افغانستان صورت گیرد. در سویی دیگر، حکومت وحدت ملی اعلام کرد که با پیگیری های صورت گرفته از کانال شورای عالی صلح و دیگر کانال ها، حکومت موفق شده است که گلبدین حکمتیار را راضی به صلح کند. حکومت در ادامه موافقتنامه صلح با حزب اسلامی را نیز اعلام کرد. با این حال رهبر حزب اسلامی با اینکه تمامی شروطی متنوعی که برای صلح گذاشته بود، از سوی حکومت تأمین شد، تاکنون وارد کابل نشده است. مواردی که ذکر شد تنها موارد تلاش های صورت گرفته برای صلح در افغانستان نبوده و نیست. پیش از این هم در موارد زیادی تلاش بسیاری از سوی بازیگران گوناگونی برای برقراری صلح در افغانستان صورت گرفته است. اما سؤال اینجاست که چرا این تلاش ها در طول سالیان هیچ گاه به نتیجه نرسیده است؟ واضح است که در عرصه سیاست تا کسی قدرت نداشته باشد نمی تواند در معادلات سیاسی امتیازی بگیرد و یا طرف مقابل خود را به کاری که می خواهد وادار کند. این قدرت یا از سوی مردم می آید، یا طریق ثروت و یا توسط نیروی نظامی. در بعضی از موارد وقتی حریف حمایت مردمی از طرف مقابل خود را می بیند، ایستادن در مقابل خواسته وی را پر هزینه می بیند و تن به خواسته وی می دهد. با این حال برای عده ای جایگاه مردمی حریف اهمیت چندانی ندارد. آن ها بوسیله عوامل دیگری حاضر به مذاکره و تبادل امتیاز می شوند. عده ای که مسائل مالی و پولی برایشان مهم است، به راحتی خریده می شوند. این افراد تنها با کسی بر سر میز مذاکره می نشینند که پول بیشتری داشته باشد؛ و اما قدرت نظامی! قدرت نظامی برتر تنها عاملی است که می توان با استفاده از آن هر بازیگری را به پای میز مذاکره آورد و از وی هر امتیازی که مایل بود را گرفت. در صورتی هم که حریف مایل به همراهی نباشد با استفاده از همان قدرت نظامی نابود می شود. حال بر می گردیم به افغانستان و مسئله صلح حکومت با طالبان. حکومت افغانستان از طالبان می خواهد که سلاح خود را بر زمین گذاشته و پای میز مذاکره بنشیند. اما پشتوانه حکومت افغانستان برای کشاندن و نگهداشتن طالبان پای میز مذاکره چیست؟ پشتوانه افغانستان قاعدتاً حمایت مردمی نیست. جدای از اینکه مردم دل خوشی از حکومت ندارند، طالبان هرگز اهمیتی برای پشتوانه مردمی حکومت قائل نبوده و نیست و در بسیاری از موارد نیز مردم را پشتوانه خود می داند. طالبان راه ها را بر مردم می بندد و در میان آن ها انتحاری می کند و مانع اجرای پروژه های توسعه ای در مناطق زندگی آن ها می شود. این مسئله نشان دهنده آن است که طالبان کوچک ترین اهمیتی برای مردم قائل نیست. اما آیا افغانستان می تواند با استفاده از مزیت های اقتصادی و به طور مشخص با استفاده از پول طالبان را وادار به صلح کند؟ خیر. دشمنان منطقه ای افغانستان همچون عربستان سعودی و پاکستان بسیار ثروتمندتر از افغانستان هستند و قاعدتاً هر قیمتی که حکومت به رهبران طالبان پیشنهاد کند، آن ها قیمت بالاتری به طالبان می پردازند تا رهبران طالبان را در جبهه خود نگهدارند. در نتیجه طالبان در بازی خریدن رهبران طالبان بازنده مسلم خواهد بود. آیا قدرت نظامی می تواند طالبان را پای میز مذاکره بنشاند؟ بله. طالبان یک گروهی تروریستی با هویت به ظاهر ملی است که تجربه نشان داده تنها زبان زور را می فهمد. این گروه پیش از فروپاشی امارات اسلامی طالبان در مقابل خواسته های آمریکا مبنی بر تحویل دادن اسامه بن لادن به این کشور مقاومت کرد و جواب رد به مقامات آمریکایی داد؛ اما چند روز بعد که مشاهده کرد آمریکا برای گرفتن اسامه بن لادن جدی است و قصد حمله به افغانستان را دارد به سرعت تغییر موضع داد و حاضر به مذاکره با آمریکا شد. گرچه مصالح وقت آمریکا حمله نظامی به افغانستان را می طلبید اما این مسئله به خوبی نشان داد که رهبران طالبان زبان زور را به خوبی می فهمند. دولت افغانستان اگر می خواهد که روی صلح با طالبان را ببیند ناچار است تا پیش از همه چیز به تقویت هرچه بیشتر قدرت نظامی خود در سطوح مختلف بپردازد. حکومت می بایست شمار نظامیان را افزایش دهد، سربازان را به تجهیزات پیشرفته تری مجهز کند، بخش استخبارات نیروهای نظامی را تقویت کند، کیفیت آموزش نیروهای امنیتی را بالا ببرد، جبهات جدیدی به روی طالبان بگشاید، حملات شبانه را از سر بگیرد، رهبران درجه یک و درجه دو طالبان را ترور کند و رهبران طالبان تا مزه قدرت نظامی افغانستان را نچشند هرگز مایل به صلح نخواهند بود. رهبران افغانستان باید بدانند که برای صلح پیش از هر چیز باید جنگید.

خبر در سایت اصلی


افشاگری نبیل؛ خوب یا زشت؟

- خبرگزاری جمهور
هشتگ:   

برای

 | 

صلح

 | 

باید

 | 

جنگید

 |