شورای امنیت سازمان ملل و پروندهٔ افغانستان
پربازدیدترین اخبار (شش ساعت اخیر)

پربازدیدترین اخبار (۲۴ ساعت اخیر)

پربازدیدترین اخبار (هفت روز اخیر)

پیام آفتاب
یک‌شنبه 1 دلو 1396

شورای امنیت سازمان ملل و پروندهٔ افغانستان

اخیراً نشست شورای امنیت سازمان ملل متحد، برای افغانستان برگزار شد. در این نشست، همهٔ طرف های شرکت کننده بر نیاز به صلح در افغانستان تأکید کردند و گفتند که باید روشی به کار بسته شود تا طالبان که به صلح بی علاقه اند، به این روند علاقه مند شوند. این همه در حالی صورت می گیرد که تلاش ها برای دست یافتنِ افغانستان به صلح هنوز به جایی نرسیده است. ظاهراً جنگِ افغانستان هم سال هاست که بدون هیچ تغییری، ادامه یافته است. نشست شورای امنیت سازمان ملل متحد، در حالی برای افغانستان برگزار شده که مردم از تداومِ یک جنگِ فرسایشی به تنگ آمده و تلفاتِ زیادی را متحمل شده اند. از سوی دیگر، جامعهٔ جهانی که جنگ برضد تروریسم در میدان افغانستان را رهبری می کند نیز سال هاست که در آن وامانده و نه راهِ پس دارد و نه هم راه پیش. در چنین شرایطی، دو مشکلِ عمده در بی ثباتی افغانستان برجسته است: یکی مشکل داخلیِ ناشی از عدم اعتمادِ مردم به دستگاه حاکم؛ و دوم مشکل مداخلاتِ خارجی که به طور ویژه از پاکستان نشأت و الگو می گیرد. برخی قدرت های دیگر نیز همانندِ پاکستان در تلاش استفادهٔ ابزاری از طالبان شده اند و این وضعیت را بیشتر از گذشته پیچیده می کند و جنگ افغانستان را متغیرِ وابستهٔ متغیرهای مستقلِ زیادی در منطقه می سازد که هرکدام به تنهایی تمایل به تصاحبِ میدانِ بازی دارند. چنین حالتی به شدت اقتصاد جنگ در افغانستان را ریشه دار ساخته و حیاتِ بسیاری ها را به عنصرِ جنگ و ناامنی وابسته کرده است. اکنون که شورای امنیت سازمان ملل متحد قضیهٔ افغانستان را روی میز گذاشته است، دولت افغانستان بایستی همهٔ اسناد موثق و قراینِ قابل اعتنا از جنگ را به این نهاد ارایه کند تا در پرتو آن، نشست و بررسیِ سازمان ملل به نتیجهٔ مثمر برسد. مسلماً نشست شورای امنیت با توجه به اهمیت این نهاد، نشستِ ساده ای نیست و می تواند تأثیراتِ ملموسی را در روند کاهش مداخلاتِ پاکستان در امور افغانستان داشته باشد. اما مهم تر از همه این است که شورای امنیت سازمان ملل متحد بتواند پاکستان را وادار به عقب نشینی از سیاست خارجیِ عمقِ استراتژیک در افغانستان بسازد. تا زمانی که چنین انعطافی در سیاست های پاکستان در قبالِ افغانستان رخ نما نشود، نمی توانیم به راستی به صلح و ثباتِ پایدار دست یابیم. از جانب دیگر، همکاری های منطقه ای برای مبارزه با تروریسم نیز یکی دیگر از راه هایی ست که می تواند سبب قطع منابع کمکیِ طالبان و داعش گردد و راه های صلح در افغانستان می تواند از این مسیر و همچنین از مسیر غرب باز شود. واضح است که حالا قضیهٔ افغانستان در نشست شورای امنیت سازمان ملل متحد می تواند فرصت های خاصِ دیگری را برای افغانستان مساعد کند، اما این فرصت های خاص زمانی می توانند به نفع کشور تمام شوند که آقای غنی و دیگر سکان دارانِ قدرت در کشور، علایق شخصی و بازی های تیمیِ خودشان را به نفعِ علایق ملی و بازی های کشوری تغییر بدهند؛ زیرا یکی از دلایلِ تداوم ناامنی تا حال این بوده که کسانی از خوانِ جنگ به ثروت و قدرتِ بیشتری می رسند و می توانند با استفاده از موجودیتِ طالبان و تهدید داعشیان، خود را در معادلهٔ سیاست محفوظ بدارند. همین اکنون برخی ها می گویند که اگر طالب در کشور نباشد، آن ها بازنده اند و ابداً نمی توانند از طریق دمکراسی و انتخاباتِ آزاد در قدرت باقی بمانند. این ترس و نفرت از دمکراسی، همواره سبب اصلیِ مدارا با طالبان و حفظ و تقویتِ آنان توسط حلقاتی در دولت بوده است. مهم ترین مسئله در جنگ افغانستان نیز همین احساس و پندارِ باطل است که متأسفانه کمتر مورد توجه قرار گرفته و می گیرد.

خبر در سایت اصلی


هشتگ:   

شورای

 | 

امنیت

 | 

سازمان

 | 

ملل

 | 

پروندهٔ

 | 

افغانستان

 |