در مجلس نمایند‌گان چه می‌گذرد؟
پربازدیدترین اخبار (شش ساعت اخیر)

مشاور در امور برچی؟!

- افغان پی پر

پربازدیدترین اخبار (۲۴ ساعت اخیر)

شکست عاشورا ستیزان

- پیام آفتاب

پربازدیدترین اخبار (هفت روز اخیر)

پیام آفتاب
سه‌شنبه 22 حوت 1396

در مجلس نمایند‌گان چه می‌گذرد؟

آنچه که در مجلس نمایند گان هنگام انتخاب هیئت اداری آن به وقوع پیوست، عمقِ فاجعه ای را که همه روزه در این کشور جریان دارد، به نمایش گذاشت. تقابل بر سرِ کرسی های مجلس نمایند گان، یک امرِ عادی و میان پارلمانی نبود که بتوان به ساده گی از کنار آن عبور کرد. این موضوع با اتفاقاتی که در کشور می افتد یا در شُرفِ وقوع اند، پیوند ناگسستنی دارد. پس از دو روز تقابل و جنجال، سرانجام همایون همایون نامزد پست نایب اول مجلس نمایند گان موفق شد با گرفتن ۱۱۰ رای موافق یک بارِ دیگر این سمت را برای یک دورهٔ دیگر از آنِ خود سازد؛ اما در این خلال، مسایلی از زبانِ او گفته شد که واقعیت های سیاسی کشور را برملا می سازد. او با جرأتِ تمام اعلام کرد که از رئیس جمهوری شروع تا شورای امنیت، وزیر مالیه و رئیس عمومی امنیت ملی در پی حذفِ او از این موقعیت بوده اند. این در حالی ست که پیش از این، گزارش هایی به نشر رسیده بود که بر سرِ کرسی های اداری مجلس نمایند گان، پول های کلانی در حال رد و بدل شدن است. برخی ها می گفتند که ارگ ریاست جمهوری با پرداختِ نزدیک به یک میلیون دالر (حالا معلوم نیست که این رقم درست هست یا خیر) در تلاش است که فرد مورد نظرِ خود را به این سمت بنشاند. اما آقای همایون در سخنرانیِ خود اعتراف کرد که او به تنهایی همهٔ این قدرت ها را شکست داده و به اصطلاح او شرم است بر این ها که از سوی یک نفر شکست را متحمل شدند. همه ساله وقتی بحث انتخاب هیئت اداریِ مجلس نمایند گان آغاز می شد، جنجال هایی در درون مجلس به گوش می رسید، ولی این جنجال ها در حدی نبودند که پای مقام های بلندپایهٔ کشور نیز به آن کشیده شود. در گذشته چنین بود که برخی ها دیگرهمکاران شان را به قوم زده گی و تعصب متهم می کردند، ولی کسی نمی آمد که بگوید رئیس جمهوری کشور و برخی نزدیکانِ او توطیه چیده اند که باعث شکستِ او شوند. مجلس نمایند گان در حالی انتخاباتِ هیئت اداریِ خود را برگزار می کند که به باور بسیاری از حقوق دان ها، ادامهٔ کارِ آن با مشکل مواجه است و از نظر قانونی، این نهاد دیگر مشروعیت ندارد. اما با این حال، نمایند گان مجلس بر سرِ کرسی های خود حاضر اند و چنان عمل می کنند که از یک پارلمانِ مشروع که زمان کاری اش پایان نیافته، توقع می رود. سؤال این جاست که پس از این مجلس نمایند گان با کدام ابزار قانونی می تواند مشروعیت خود را به جامعه ثابت کند؟ چگونه این نهاد می خواهد که به وظایف عادیِ یک نهاد قانون گذار رسیده گی کند؟ چقدر قوهٔ مجریه که خود با مشکلِ مشروعیت روبه روست، به مصوبات مجلس نمایند گان توجه نشان خواهد داد؟ این ها همه پرسش هایی اند که در سال تازه و فراقانونی مجلس نمایند گان در برابرش قرار دارند. شاید برخی ها بگویند که این گناه دولت است که نتوانست انتخابات به موقع را برگزار کند ولی اعضای مجلس نیز به همان اندازه مقصر اند که به تداوم کارِ نهادی که مشروعیت آن از بین رفته، دل چسبی دارند. اگر اعضای مجلس همچون معدودی از اعضای آن، که در سال پنجم کاری دیگر حاضر به گرفتن حقوق و امتیازهای مجلس نشدند و آن را ترک کردند، مجلس را ترک می کردند، بدون شک حالا وضعیت چیز دیگری بود. پافشاری بر یک وضعیتِ غیرقانونی، زمینه ساز فساد و بحرانِ بیشتر است. بحران هم اکنون کشور را از هر سو محاصره کرده است، دلیل آن هم می تواند یکی همین عدم برگزاری به موقعِ انتخابات شورای ملی باشد. از سوی دیگر، این تنها آقای همایون همایون نیست که ارگ را به برنامه های تفرقه افکنانه از جانب یک تیمِ معین متهم می کند. فراموش نکنیم که پیش از این، جنرال دوستم معاون اول ریاست جمهوری دقیقاً از همین اشخاص نام گرفت و آن ها را همه کارهٔ کشور خواند که سرانجام باعث تعبید او شد. احمدضیا مسعود نمایندهٔ ویژهٔ آقای غنی در امور حکومت داری خوب که از سمتش کنار زده شد، همین افراد را به انحصارگرایی متهم ساخت و بالاخره آقای نور در بلخ نیز ادعاهایِ مشابه دارد. در کنار این افراد، ده ها شخصیت سیاسی و مدنی کشور، حکومت فعلی را حکومتی می دانند که توانایی مدیریتِ افغانستان را ندارد و آن را به سمت انقطاب، کشیده گی های قومی و زبانی و در نهایت تجزیه سوق می دهد. آیا حرف های این همه شخصیتِ دارای صلاحیتِ سیاسی، دروغ است و تنها آنچه را که ارگ ادعا دارد، درست است؟ اگر برنامه های ارگ به راستی برنامه های ملی و متناسب با شرایط افغانستان برای رسیدن به وفاق ملی می بود، بدون شک این همه سروصدا و انتقاد نسبت به کارکرد حکومت و سرانِ آن بلند نمی شد. یاد همهٔ مردم افغانستان هست که با شکل گیری حکومت وحدت ملی چه موجِ بزرگی از حمایت ها از این حکومت به وجود آمد. اما طولی نکشید که برنامه های ارگ، تغییر ماهیت داد و همه فهمیدند که گرفتار چه نوع حکومتی شده اند. واکنش هایی که امروز در برابر حکومت و به ویژه ارگ شکل گرفته، ناآگاهانه یا از سرِ بی مسوولیتی یا هم محدود به تعدادی که سران ارگ ادعا دارند منافع شان به خطر افتاده، نیست. این موج از سطوحِ عادی و پایینِ جامعه آغاز می شود و تا سطوح بالا و نخبه گان ادامه پیدا می کند. در هیچ زمانی از تاریخ افغانستان، حکومتی از این پایه از عدم مشروعیتِ سیاسی برخوردار نبوده است. وضعیتِ آقای غنی حتی قابل مقایسه با نظام های پیش از طالبان نیست. داکتر نجیب الله آخرین رئیس جمهوری پس از کودتای هفتم ثور، خیلی در موقعیتِ مطمین تر و محکم تری نسبت به او قرار داشت و عمل می کرد. این همه دلیلش فقط ناشی از عملکرد ارگ در برابر دیگران است. ارگ می خواهد به هر شکل ممکن، قدرت را تک قومی و تک گروهی بسازد. مسلماً این نکته، گره اصلی مشکل افغانستان را تشکیل می دهد. با این حساب، باید مطمین بود که افغانستان در مسیرِ نگران کننده ای قرار گرفته که در یک سوی آن، انحصار و استبداد و تبعیضِ حلقهٔ ارگ قرار دارد و در سوی دیگر آن، انقلاب و شورش در برابر حکومت. در این میان، تلاش بسیاری از نخبه گان و شخصیت های ملی و خیراندیش این است که راه میانه ای برای عبور کشور از این بحران، با تمسک بر وفاق ملی و وحدت ملیِ مردم، جست وجو شود. وفاق ملی، نسخه ای ساده و در عین حال وسیع برای حلِ بسیاری از مشکلاتِ جاری در افغانستان است که اگر جریان های سیاسی بتوانند در محور آن خود را بسیج و منسجم سازند، افغانستان را از رأس تا قاعده بهروز و کامروا خواهد ساخت. - احمد عمران / ماندگار

خبر در سایت اصلی


مشاور در امور برچی؟!

- افغان پی پر

شکست عاشورا ستیزان

- پیام آفتاب
هشتگ:   

مجلس

 | 

نمایند‌گان

 | 

می‌گذرد

 |