آیا ترامپ موفق خواهد شد رفتار پاکستان نسبت به افغانستان را تغییر دهد؟
پربازدیدترین اخبار (شش ساعت اخیر)

پربازدیدترین اخبار (۲۴ ساعت اخیر)

پربازدیدترین اخبار (هفت روز اخیر)

نامرادی برضد مراد

- خبرگزاری جمهور

پیام آفتاب
پنج‌شنبه 30 حمل 1397

آیا ترامپ موفق خواهد شد رفتار پاکستان نسبت به افغانستان را تغییر دهد؟

رایان کراکر، که بیش از یک دهه قبل سفیر ایالات متحده در افغانستان بود، زمان زیادی را صرف تلاش برای متقاعد ساختن دولت اسلام آباد کرد تا علیه ستیزه جویانی اقدام کند که آزادانه در داخل این کشور عمل می کنند و از کشور مجاورِ افغانستان (یعنی پاکستان) حملاتی را علیه نیروهای آمریکایی طراحی و اجرا می کنند. در سال ۲۰۰۷، کراکر در پایان دوره سه ساله اش، با جنرال اشفق پرویز کیانی سرپرست ارتش پاکستان، صحبت کرد. جنرال کیانی توضیح داد که چرا اسلام آباد آماده نبوده که این جریان را معکوس کند. بنا به گفته کراکر، جنرال کیانی اظهار داشت که ایالات متحده به مدت کوتاه، توجه محدودی نشان می دهد. کیانی به کراکر گفت این بار چه مدت می خواهید بمانید؟ زیرا شما می آیید و می روید. اگر فکر می کنید که ما قصد داریم طالبان و شبکه حقانی و دیگر ستیزه جویان را به دشمنان خونی خودمان تبدیل کنیم و رفتن شما را تماشا کنیم، کاملاً دیوانه هستید. تعامل و تبادل نظر این دو مرد، ناسازگاری و ناامیدی متقابل را نشان می دهد که از روابط میان پاکستان و ایالات متحده به ستوه آمده اند. این دو کشور متحدان اسمی، با زمینه استراتژیک مشترک محدود هستند. رئیس جمهورهای پیشین ایالات متحده تلاش کرده اند ولی موفق به متقاعد کردن پاکستان برای جلوگیری و ممانعت از فعالیت طالبان و ستیزه جویان حقانی در مرز افغانستان نشدند. اکنون دونالد ترامپ رئیس جمهور آمریکا با همان چالش مواجه است و مقامات دولت او در حال بحث و مذاکره هستند که تا چه حد و تا کجا باید به پاکستان فشار بیاورند. با وجود تعلیق کمک نظامی ۱٫۳ میلیارد دالری آمریکا در ماه ژانویه، پاکستان موفق به انجام اقدامات قاطع برای سرکوب ستیزه جویان افغان در خاک خود نشده است. مقامات ایالات متحده گفته اند دستگیری ستیزه جویان شناخته شده یا محدود کردن جریان اقدامات ستیزه جویان و انتقال سلاح ها در مرز پاکستان با افغانستان صورت نگرفته است. یک مقام ارشد دولتی در ماه جاری به خبرنگاران گفته است: آنچه می توانم بگویم این است که آنها حداقل میزان رسیدگی را به درخواست های ما انجام دادند تا ظاهراً اندکی پاسخگو و مسئول به نظر برسند. در میان سرخوردگی های به وجود آمده در کنگره، نمایندگان ترامپ در حال مذاکره اند و مشغول سنجش جریمه ها و مجازات های سیاسی بی سابقه برای اسلام آباد هستند زیرا پاکستان به ستیزه جویان افغان پناه می دهد تا با دولت افغانستان که مورد حمایت ایالات متحده می باشد، بجنگند. مجازات های مورد بررسی شامل لغو وضعیت کنونی پاکستان به عنوان یکی از متحدان اصلی غیر ناتو است. همچنین قطع دائمی کمک های نظامی ایالات متحده که از دو ماه پیش به حالت تعلیق درآمده یا حتی اعمال ممنوعیت های صدور ویزا یا تحریم های دیگر علیه افرادی که در دولت پاکستان مسئول تدارکات و پشتیبانی از ستیزه جویان دانسته شده اند، از دیگر گزینه ها است. با این حال، کاخ سفید در حال حاضر مشغول بحث و رایزنی داخلی در مورد سرعت انجام اقدامات تنبیهی و مقیاس و میزان گام های تنبیهی ممکن علیه پاکستان است. این بحث ها استدلال هایی در مورد رئیس جمهورهای پیشین ایالات متحده را نیز بازتاب می دهد. برخی مقامات و افسران ارتش با اقدام سخت گیرانه علیه پاکستان موافق هستند، و معتقدند که آمریکا در تمام این سال ها در ازای کمک های خود به پاکستان، سهم ناچیزی دریافت کرده است. اما صداهای دیگری از درون کاخ سفید به گوش می رسد که نشان می دهد برخی از دولت مردان آمریکایی در مورد بیگانگی و دشمنی با یک کشور مسلح به سلاح هسته ای که ۲۰۰ میلیون نفر جمعیت داشته و در همسایگی چین قرار دارد، نگرانند. انتصاب پر سر و صدای هفته گذشته جان بولتون به عنوان مشاور امنیت ملی و نامزدی مایک پومپئو برای وزارت امور خارجه، می تواند این بحث را به سمت اقدامات شدیدتر علیه اسلام آباد متمایل نماید. اولین بار نیست که تعلیق کمک های نظامی رخ می دهد. ایالات متحده بعد از حملات ۱۱ سپتامبر بودجه امنیتی پاکستان را محدود نموده است. اما بر خلاف دولت های پیشین، نمایندگان ترامپ در سال جاری به طور دائم به دنبال حذف کمک های نظامی هستند که می تواند بر بودجه دفاعی پاکستان تأثیر بگذارد و بر این کشور فشار وارد کند و پاکستان را از دسترسی به سخت افزار نظامی مطلوب ایالات متحده محروم کند. کاخ سفید همچنین حتی اقدامات شدیدتری علیه پاکستان را ارزیابی می کند که شامل ممنوعیت ویزا یا سایر اقدامات تنبیهی علیه اعضای دولت پاکستان، ارتش یا سرویس اطلاعاتی ISI است. مقامات کنونی و سابق دولت آمریکا به نشریه سیاست خارجی (Foreign policy) گفته اند کسانی که مظنونند که به طالبان و نیروهای حقانی اجازه می دهند که از پناهگاه های خود در داخل پاکستان حملاتی انجام دهند، با اقدامات تنبیهی آمریکا مواجه خواهند شد. یکی از مقامات ارشد دولت پاکستان، که می خواست نامش فاش نشود، هفته گذشته به خبرنگاران گفت: ما آماده هستیم هر آنچه لازم است برای حفاظت از پرسنل ایالات متحده و تأمین منافع ایالات متحده در منطقه انجام دهیم. با انجام این اقدامات تنبیهی؛ به طور واضح و آشکار برخورد با پاکستان نمود پیدا خواهد کرد و این امر انحلال یک اتحاد نظامی پریشان را در پی خواهد داشت. اتحاد نظامی که در طول جنگ سرد متولد شد و پس از حملات ۱۱ سپتامبر تجدید شد. باراک اوباما و جورج دبلیو بوش رئیس جمهورهای سابق آمریکا نیز از پاکستان مصراً خواسته بودند تا علیه طالبان و هم قطاران آنان در شبکه حقانی اقدام کنند. اما از درگیری با پاکستان اجتناب ورزیدند. در دولت های پیشین، مقامات رسمی از ترس اینکه پاکستان می تواند هر گونه مذاکره صلح را در افغانستان تخریب کند، تمایلی به اعمال فشار زیاد نداشتند. همچنین نگران بودند که پاکستان خطوط ارتباطی عرضه و تأمین تدارکات نیروهای تحت رهبری ایالات متحده در افغانستان را مسدود سازد یا اینکه فشار آمریکایی ها موجب شود جهادی ها جسور شوند و تلاش کنند کنترل تسلیحات هسته ای این کشور را در دست بگیرند. دو حمله مرگبار در کابل در ماه ژانویه توسط طالبان انجام شد. تنها چند روز پس از آنکه خبر تعلیق کمک های ایالات متحده اعلام شد و پس از آنکه توئیت ترامپ در مورد انتقاد شدید از پاکستان صورت گرفت؛ این اتفاق رخ داد؛ بنابراین نیاز فوری به بحث و گفتگو احساس شد. برای منتقدان اسلام آباد، حملات - از جمله یک بمب گذاری انتحاری که جان ۹۵ نفر را گرفت - یک الگوی آشنا از سال های گذشته را خاطرنشان کرد: واشینگتن پاکستان را تهدید به مجازات کرد و نمایندگان آن کشور در افغانستان دست به اقدام تلافی جویانه زدند. یک افسر سابق سیا گفته است که این حملات مقابله و تلافی به رهبری ISI بوده است . اوضاع سیاسی برای پاکستان در کنگره آمریکا- و همچنین در پایتخت کشورهای غربی مناسب نیست و خصومت و دشمنی همچنان رو به افزایش است. چند سال قبل و در سال ۲۰۰۹، اعضای کنگره آماده بودند تا از تعهدات چند میلیارد دالری چند ساله برای کمک های امنیتی به پاکستان حمایت کنند. اما آن روزها تمام شده و هر دو طرف صبرشان از اسلام آباد به سر آمده است. به گفته یکی از مقامات ارشد وزارت امور خارجه، پاکستان در معرض خطای محاسباتی و اشتباه در خصوص میزان صبوری و مرز ناامیدی، هم در مورد واشینگتن و هم سایر دولت های خارجی قرار دارد. یکی از مقامات که اجازه نداد سخنان وی ضبط شود، گفت: در گذشته، پاکستان تلاش کرده است تا حداقل اقدامات مورد نیاز را برای جلب مشوق های ایالات متحده؛ بدون تغییر اساسی در سیاست و استراتژی خود انجام دهد . واشینگتن، علاوه بر اقدامات یک جانبه، با موفقیت یک لایحه پولشویی بین المللی را به تصویب رساند تا پاکستان را در لیستی جهت بررسی و پیگیری قرار دهد. در حقیقت پاکستان مظنون است که تأمین مالی تروریست ها را انجام می دهد. این حرکت زنگ های هشدار را در اسلام آباد به صدا درآورد. پاکستان روی چین و عربستان سعودی برای شکست خوردن این اقدام حساب کرده بود. با این حال، پاکستان این اتهام را انکار کرده و نمی پذیرد که به رهبران ستیزه جویان پناه داده تا علیه نیروهای ایالات متحده و دولت افغانستان حملات را طراحی و اجرا کنند. اعزاز احمد چودری، سفیر پاکستان در ایالات متحده، طی یک ایمیل به نشریه فارن پالیسی نوشت: امروز هیچ حضور سازمان یافته ای از طالبان افغان یا شبکه حقانی در داخل پاکستان وجود ندارد. چودری گفت: پاکستان همچنان به همکاری با ایالات متحده برای برقراری صلح در افغانستان متعهد باقی مانده است. با این حال، ما باور داریم که سرزنش کردن متحدانی که اهداف مشترک را دنبال می کنند؛ کمکی به دستیابی به صلح و ثبات منطقه ای پایدار نمی کند. با این حال، سازمان های اطلاعاتی غربی اصرار دارند که سازمان جاسوسی پاکستان، سرویس اطلاعاتی ISI، به مدت طولانی به عنوان یک شاهراه حیاتی برای طالبان افغانستان و شرکای آنها در شبکه حقانی به کار گرفته شده است. با تأمین تسلیحات، پول نقد و مشاوره، ISI به طالبان کمک کرد تا در طول جنگ داخلی افغانستان در دهه ۱۹۹۰ به قدرت برسند. پس از آنکه رژیم طالبان با حمله نیروهایی به رهبری ایالات متحده در سال ۲۰۰۱ سرنگون شد، ISI همچنان حمایت خودش را از شورش شبه نظامیان، علیه دولت به رسمیت شناخته شده در مراجع بین المللی در کابل، حفظ کرد. پاکستان برای مقابله با هند، دشمن قدیمی خود، افغانستان را به عنوان یک شریک و دوست می بیند و افغانستان را به عنوان راهی برای مقابله با نفوذ هند و مانند حیاط خلوت در نظر می گیرد. افغانستان در صورت وقوع جنگ تمام عیار می تواند به پاکستان عمق استراتژیک ارائه دهد. مقامات پیشین ایالات متحده اظهار داشتند که اسلام آباد انکار می کند که به ستیزه جویان کمک می کند، اما مقامات اطلاعات و افسران ارتش پاکستان به طور خصوصی، ارتباطات خود را با طالبان به عنوان مانعی در برابر تهدید در نظر گرفته شده توسط هند، تأیید کرده اند. حملات هوایی ایالات متحده در پاکستان ۲۰۰۴ ۲۰۱۸ اندرو لیپمن، که ۳۰ سال در سیا کار کرده و به عنوان معاون رئیس مرکز ملی مبارزه با تروریسم خدمت کرده است، گفت که پاکستان کمک های ارزشمندی را برای دستگیری رهبران القاعده ارائه داد. اما همچنین پشت ناآرامی های شورشیان که به نیروهای ایالات متحده در افغانستان حمله می کنند نیز ایستاده است. لیپمن، که اکنون تحلیلگر ارشد Rand Corp است گفت: پیشرفت قابل توجهی که ما در برچیدن شبکه القاعده داشته ایم، امکان نداشت بدون کمک ISI انجام گیرد. در عین حال در همین زمان، اتفاقات بدی افتاده است. حقانی رشد کرد و با کمک مستقیم دولت پاکستان به نیرومندترین و مؤثرترین نیروی کشنده علیه ما در افغانستان تبدیل شد. وی گفت: در بحث با همتایان پاکستانی، ابرهای ضخیم و ابهامات بزرگی در فضا وجود داشت. یک جریان پنهانی وجود داشت - هر یک از دو طرف عمیقاً به طرف دیگر بی اعتماد بودند. برخی از دیپلمات های سابق نگران هستند که فشار بر پاکستان - از طریق تحریم ها یا حتی حملات یک جانبه هواپیماهای بدون سرنشین، علیه ستیزه جویان می تواند پیامدهای ناخواسته ای داشته باشد. با توجه به تاریخچه ارتباط آن کشور با طالبان، پاکستان می تواند به طور مؤثر هر گونه چشم انداز مذاکرات صلح را ویران کند. با توجه به موقعیت استراتژیک پاکستان و وجود زرادخانه هسته ای، یک رویارویی می تواند خطر یک واکنش شدید سیاسی یا سرخوردگی افراطیون را در پی داشته باشد و حتی می تواند یک سناریوی کابوس وار ایجاد کند که در آنجا جهادی ها به تسلیحات هسته ای پاکستان دست پیدا کنند. با این حال، خشونت علیه پاکستان عملاً در میان افسران اطلاعاتی و نظامی ایالات متحده که به افغانستان اعزام شده اند؛ عمیقاً جاری شود و ادامه یابد. از جمله این افراد جنرال جان نیکلسون، فرمانده نیروهای تحت رهبری ایالات متحده در افغانستان می باشد. لیزا کورتیس، یکی از مقامات ارشد آمریکایی در شورای امنیت ملی کمک می کند که سیاست آمریکا در قبال پاکستان شکل بگیرد. وی مدت ها است که بر سر ایجاد سیاست محکم تر و خصمانه در مقابل این کشور بحث کرده است. کورتیس قبل از انجام این کارها، یک مقاله سیاسی نوشت که در آن خواستار افزایش فشار سیاسی بر پاکستان از جمله تعلیق کمک نظامی شد. این مقاله همچنین پیشنهاد می کند که گزینه اقدام نظامی یک جانبه حفظ شود و حملات هواپیماهای بدون سرنشین علیه رهبران ستیزه جویی که از پناهگاه های امن خود در داخل کشور پاکستان کار می کنند؛ نیز در دستور کار باشد. حدود یک سال پیش، دولت ترامپ پس از یک سکوت ۱۰ ماهه، حملات هواپیماهای بدون سرنشین سیا به طالبان افغانستان و افراط گرایان حقانی در پاکستان را از سر گرفت. نخستین حمله به یک موتورسیکلت در نزدیکی مرز افغانستان رخ داد که گفته می شود یک رهبر طالبان افغان را کشته است. اما با توجه به آمار منتشر شده توسط مجله جنگ طولانی Long Long War، این رویدادها پراکنده و گاه و بی گاه بوده است. ۱۲ حمله از زمان شروع کار دولت ترامپ رخ داده است. در زمان کار دولت اوباما، حملات هواپیماهای بدون سرنشین در پاکستان که عمدتاً رهبران القاعده را هدف قرار می داده، در سال ۲۰۱۰ با حدود ۱۱۷ حمله به اوج خود رسید. همان طور که رهبری هسته القاعده تضعیف و پراکنده می شد، روند کاهش یافتن تعداد نیروهای ایالات متحده در افغانستان آغاز شد و تعداد این حملات - که با همکاری پاکستان انجام می شد هم کاهش یافت و سپس به طور کامل در ماه های پایانی کار اوباما به عنوان رئیس جمهور متوقف گردید. هنوز مشخص نیست که آیا ترامپ گزینه حملات هواپیماهای بدون سرنشین بیشتری را انتخاب خواهد کرد یا خیر. اگر پاکستان نتواند پناهگاه های ستیزه جویان را برچیند و نابود کند ممکن است این اتفاق بیفتد. در حال حاضر، کاخ سفید منتظر است تا ببیند آیا اقدامات سیاسی جدید؛ سیاست پاکستان را تغییر می دهد یا خیر؛ اگرچه جدول زمانی مشخصی وجود ندارد. مقام دولتی که در اوایل ماه جاری با خبرنگاران صحبت کرد، مشخص نکرد که چگونه و در چه زمان ایالات متحده به بی توجهی پاکستان پاسخ خواهد داد. با افزایش میزان بی اعتمادی میان واشینگتن و اسلام آباد، روابط آمریکا با هند رقیب پاکستان، همچنان گرم تر می شود. ایالات متحده هند را کشوری می بیند که به طور روزافزون با اهداف واشینگتن هماهنگ می شود و نگرانی های مشترک در مورد ساز و برگ نظامی چین دارد. این دو کشور که - در طول جنگ سرد در کشمکش بودند امروز همکاری های دفاعی را افزایش داده اند و ارتش های شان هم اکنون تمرینات مشترک متعددی را برگزار می کنند. حسین حقانی، که منتقدان ارتش پاکستان که از سال ۲۰۰۸ تا ۲۰۱۱ به عنوان سفیر کشورش در ایالات متحده خدمت کرده است، رابطه ایالات متحده و پاکستان را در کتاب خود به نام اوهام (پندارها) باشکوه به عنوان یک ازدواج ناکارآمد و ناپایدار توصیف می کند. حقانی معتقد است این دو کشور هرگز منافع مشترک نداشته اند. زمان آن است که با این واقعیت بی رحم و تلخ مواجه شویم. حقانی به Foreign Policy گفت: اتحاد با پاکستان دیگر برای ایالات متحده معنایی ندارد ، زیرا سیاست آمریکا در افغانستان را تضعیف می کند و همچنین آمریکا در تلاش برای ایجاد یک رابطه استراتژیک با هند علیه چین می باشد. بنابراین این رابطه برای پاکستان هم دیگر معنایی ندارد. منبع: Foreign Policy

خبر در سایت اصلی


آنچلوتی سرمربی ناپولی شد

- خبرگزاری جمهور

هشدار جدی به آمریکا

- افغان پی پر
هشتگ:   

آیا

 | 

ترامپ

 | 

موفق

 | 

خواهد

 | 

رفتار

 | 

پاکستان

 | 

نسبت

 |