شفقنا افغانستان- طالبان گروهی است که در سال های 1373 نام و عنوانی از آن ها در رسانه ها گرفته می شد، باری بی نظیر بوتو در 30 اکتوبر 2000 میلادی به خبرنگار نشریۀ فرانسوی لوموند چاپ پاریس در لندن گفت: « فکر روی کار آوردن طالبان از انگلیس ها بود، مدیریت آنرا امریکایی ها کردند، هزینۀ آنرا سعودی ها پرداختند و من اسباب آنرا فراهم کردم و طرح را اجرا نمودم».
به گزارش خبرگزاری شفقنا افغانستان، یعقوب علی مطهری، فعال سیاسی در گفتگوی اختصاصی با خبرگزاری شفقنا افغانستان اظهار کرد : طالبان بعد از حملات یازدهم سپتمبر سال 2001 و لشکر کشی ناتو به رهبری امریکا در افغانستان به صورت نیمه جان از صحنه معادلات سیاسی و ملی افغانستان به حاشیه رانده شده وگاهی با حملات انتحاری و انفجاری توجه مردم را به خود جلب می کردند.
حامد کرزی رئیس جمهور سابق افغانستان با تشکیل کمیسیون تحکیم صلح و با صرف هزینه های میلیونی خواست تا طالبان، این به قول بی نظیر بوتو “محصول طرح انگلیس ها” را به میز مذاکره بکشاند، ولی با آنکه در این راه هزینه های سنگین مادی و معنوی زیادی داد، نتیجه درستی نگرفت.
شهید برهان الدین ربانی در جریان و ادامه مذاکره صلح با طالبان ترور شد و ده ها بار کارشناسان امور و اهالی مطبوعات از بی نتیجه و عبث بودن این جریان انتقاد کردند، ولی حامدکرزی هرگز به این صداها گوش نداد و تا اکنون که از قدرت و ریاست جمهوری هم افتاده است، طالبان- این قاتلان مردم افغانستان برای کرزی “برادران ناراضی” است.
تا اینکه کشتی سرنوشت افغانستان به انتخابات رسید و بد بختانه این انتخابات نیز انتخاباتی نبود که بشود تحقق صلح و تقویه بنیادهای عدالت اجتماعی و روی کار آمدن یک دولت قوی را از آن انتظار داشت و نتیجه ی این انتخابات پرتنش، روی کار آمدن دولت وحدت ملی شد و اینک جنابان محمد اشرف غنی و دکتر عبدالله به عنوان سکانداران اصلی این دولت می رود که بار دیگر با طالبان صلح کند.
اشرف غنی اصطلاح دیگری را در باره طالبان وارد ادبیات سیاسی افغانستان کرد “مخالفین سیاسی” که بار مشفقانه این عنوان نیز کمتر از برادران ناراضی نبود و اکنون دیده می شود که اشرف غنی مهربانتر از کرزی، ملت افغانستان را به معذرت خواهی برای طالبان فرا خوانده است؟!
آقای غنی! شما که گلو پاره کردن های تان در غرب و مقالات انورالحق احدی برای مشروع جلوه دادن حکومت طالبان در انظار و افکار جهانی به یاد مان هست، با این ادعای تان پرده از چهره برداشتید و برای مردم افغانستان مبرهن شد که همه ی آن جیغ وداد های شما همه برای تقویت طالبان بوده است!
درحرکت اخیر آقای غنی برای صلح با طالبان، یک ابتکار و یک ابهام وجود دارد. ابتکار دولت وحدت ملی در مسئله صلح با طالبان این است که کشور چین را وارد معادله کرده است و می خواهد با ورود این ابر قدرت اقتصادی، راه و چاره ای برای کشاندن طالبان به میز مذاکره پیدا کند.
چین همیشه در دنیا به عنوان یک غول اقتصادی شناخته شده و پس زمینه بدی هم در اذهان مردم افغانستان ندارد، مثل کشورهای غربی و شوروی که با تجاوزات شان به افغانستان، تصویر بدی از خود در تفکر جامعه اسلامی افغانستان دارند، نیست و بدین جهت هم امید واری های وجود داردکه چین بتواند تاثیر بهتری بر روند صلح در افغانستان داشته باشد.
ابهامی که در این اواخر در موضع گیری های سیاسی رئیس جمهور مشاهده می شود، ایجاد سردی روابط بین هندوستان و افغانستان وگرمی روابط با پا کستان است.
در این موضع دولت وحدت ملی و شخص رئیس جمهور نیز دو نگرانی وجود دارد: اول اینکه تجربه ثابت کرده که پاکستانی ها هیچگاه با افغانستان صداقت نداشته اند و این کشور از هیچ خیانتی برای افغانستان دریغ نکرده است.
زمانی پاکستان تنها کشوری بود که رژیم غیرمشروع و غیرقانونی طالبان را در افغانستان به رسمیت شناخته بود و دقیقا در همین زمان بود که پاکستانی ها زباله های اتمی شان را در افغانستان دفن کرده و آثار باستانی این کشور را به غارت می بردند.
در این اواخر پرویزمشرف رئیس جمهور سابق پاکستان در مصاحبه با گاردین به طور علنی گفت که “از سال 1382 پاکستان بار دیگر طالبان را تقویت و تجهیز کرد، به خاطر که بیشتر قدرت در دست غیر پشتون ها بود” که تمام این تجربیات یک چیز را به اثبات می رساند که پاکستان هیچگاه صادق و پایبند به تعهداتش نیست.
ثانیا اینکه این مسئله واضح است که پاکستان با غربیها در یک پیمان نانوشته، همیشه در کنار هم قرار گرفته و در بسیاری از موارد فقط تفاوت های صوری در سیاست آن ها دیده می شود، ولی در عمل و اصل سیاست های کلی پاکستان بر محور منافع غربیها مسجل شده است.
اگر غربیها زمانی بخواهند تصمیمی را علیه منافع افغانستان بگیرند مثل اینکه در دهه هفتاد طالبان را تولید کردند، بار دیگر پاکستان علیرغم همه تعهداتش در کنار دشمنان افغانستان خواهد ایستاد.
این دو مسئله باعث شده است که مردم و کارشناسان سیاسی از بها دادنی بیش از حد رئیس جمهور به پاکستان و سردی روابط با هند، کشوری که همیشه در قبال افغانستان مسؤلانه عمل کرده است، نگران باشند.
با این اوصاف، بعید به نظر می رسد آنچه پروسه صلح نامیده می شود، به این زودیها نتیجه دهد، در طی سالهای متمادی تجربه ثابت کرده است که طالبان هیچ گاه به پروسه صلح پایبند نبوده است.
انتهای پیام