شفقنا افغانستان (خبرگزاری شیعیان افغانستان) – عدم امضاء پیمان امنیتی با امریکا از سوی حکومت افغانستان و انعکاس پیام های مکرر رسانه های افغانستان مبنی بر فشار سیاسی از سوی امریکا باعث تنشهای فروانی بر روابط دوکشور شده که سایه سنگین آن در انتخابات ریاست جمهوری پیش رو نیز مشاهده می شود.
دکتر سردار محمد رحیمی در صفحه فیس بوک خود مطلبی را تحت عنوان تفاوت فشار و هشدار نگاشته که به بررسی این موضوع پرداخته که متن کامل آن بدین شرح می باشد:
در کش و وقوس های سیاسی در روابط دو جانبه بین ایالات متحده و افغانستان همواره تلاش شده است که پیام های ایالات متحده در مورد امضای موافقت نامه امنیتی به نوعی فشار سیاسی از جانب این کشور بر حکومت و ملت افغانستان تلقی گردد. نمی خواهم از نقش ابزار فشارهای سیاسی و روانی در سیاست خارجی ایالات متحده بر کشورهای دیگر چشم بپوشم اما نیاز است تا توضیح دهیم که نوع روابط افغانستان و ایالات متحده از سنخ روابط دوجانبه بین دو کشور همتراز نیست. حکومت افغانستان در طول 12 سال گذشته متکی بر حمایت های قاطع جامعه جهانی بوده است و غرب افغانستان را به مثابه کانون بحرانی می دید که منافع امنیتی این کشور را به شدت به خطر انداخته است و حادثه 11 سپتامبرنمود عینی این واقعیت است بر فرض اینکه حتی این حادثه سناریویی از جانب حلقاتی در درون ساختار سیاسی آمریکا باشد بازهم باید گفت جغرافیای افغانستان ظرفیت لازم برای تبدیل شدن به این جغرافیای تهدید را داشته و دارد. حضور 12 ساله گذشته جامعه جهانی به رهبری ایالات متحده در افغانستان در بیشتر مواقع با دیده شک و تردید از جانب نخبگان سیاسی افغان نگریسته شده است و این نگاه باعث شده است تا این نخبگان بر ذهنیت نه چندان تایید شده خود در روابط با امریکا متکی باشند. پیامد این ذهنیت به چالش کشیدن سیاست خارجی امریکا در افغانستان برای تامین خواسته های شخصی حکومت بوده است خصوصا وقتی که منافع حکوت ها با منافع منطقه ای و یا جهانی امریکا در آن کشور تضاد یافته است. در طی دو ساله اخیر و به خصوص پس از امضای موافقت نامه استراتژیک همواره حکومت افغانستان تاکید داشته است که با توجه به نیاز استراتژیک امریکا به جغرافیای افغانستان میتوان هر خواسته ای از امریکا داشت وبر مبنای این ذهنیت تلاش آمریکا برای داشتن یک چارچوب دوجانبه همکاری را نوعی فشار تلقی نماییم. تفاوت در درک این منطق را میتوان در تفاوت فرهنگ سیاسی حاکم بر افغانستان و امریکا جستجو نمود. در حکومت مبتنی بر قانون امریکا این کشورنیاز دارد تا به صورت عادی در روابط خارجی خود نسبت به افغانستان به خصوص در مورد تداوم حمایت های مالی و نظامی خود پس از 2014 به کنگره امریکا و افکار عمومی پاسخی قانع کننده بدهد بخصوص زمانی که جنگ فرسایشی افغانستان حامی جدی نداشته و توافق برای خروج نیز موجود باشد بنابراین زمانی که حکومت افغانستان از امضای موافقت نامه امتناع می کند و خواسته و یا ناخواسته حکومت رئیس جمهورکرزی از مردم افغانستان به درستی یا غلط نمایندگی می کند امریکا مجبور است هشدارهای لازم برای زمان امضای این موافقت نامه و پیامدهای ان را داشته باشد و اگر بخواهیم این هشدارها را صرفا فشار سیاسی آمریکا برای تامین منافع گنگی که هیچ وقت حکومت و یا نخبگان سیاسی افغان نتوانسته اند به درستی آنر ا توضیح دهند، می تواند پیامدهای فوق العاده ناخوشایند برای آینده امنیت و اقتصاد افغانستان داشته باشد که شوربختانه فقط در صورت تجربه عینی ان قرار است نخبگان سیاسی و مردم افغانستان آن را درک نمایند و تا کنون هیچگاه این نخبگان نتوانسته اند و یا نخواسته اند که تجربه تلخ تاریخی خود در روابط با غرب را ذهن بازخوانی نمایند.
انتهای پیام
www.afghanistan.shafaqna.com