«خواستهای مجاهدین را برآورده کنید، حیات ما در خطر است. خون ما در کف دست ماست. از شما خواهشمندیم که با زندهگی ما بازی نکنید، آزادی ما با رهایی زن و فرزند مجاهدین بستگی دارد».
به گزارش شفقنا افغانستان، این، خواستۀ محمدیوسف، یکی از 31 ربودهشدۀ سال گذشته در یک نوار صوتی منسوب به 10 ربودهشدۀ باقیمانده در دام ربایندهگان است.
یوسف و 30 تن از همراهانش در چهارم حوت/اسفند سال گذشتۀ خورشیدی در ولسوالی شاهجوی ولایت زابل از سوی مردان مسلح ناشناس ربوده شدند. پس از ربودهشدن این مسافران و بیپروایی حکومت نسبت به سرنوشت آنها، اعضای خانوادههای ربودهشدهها و فعالان مدنی برای رهایی آنها دست به تحصن و راهپیماییهای گسترده زدند.
سرانجام، پس از گذشت 76 روز 19 تن از این ربودهشدهها در بدل رهایی زندانیان ازبیکتبار آزاد شدند. اما تاکنون که نزدیک به هفت ماه از آزادی 19 مسافر میگذرد، حکومت قادر به رهایی مسافران باقیمانده در بند ربایندهگان نشده است.
گفته میشود یکی از 31 مسافر در جریان اسارت به مرگ طبیعی جان داده و یک تن دیگر آنها از سوی ربایندهگان به قتل رسیده است.
به نقل از سلام وطندار، در نواری که در اختیار رسانه ها قرار گرفته، صدای 8 مرد و 2 زنی ثبت شده که بیش از 8 ماه در بند ربایندهگان اند. آنها در این نوار از حکومت میخواهند تا به خواستۀ ربایندهگان تن داده و زندهگی آنها را نجات دهد؛ در غیر آن، ربایندهگان جان آنها را خواهند گرفت.
این مسافران اسیر همچنان در این نوار میگویند که بیش از این توان شکنجه و دوری از خانوادههایشان را ندارند.
محمدرضا، یکی دیگر از این ربودهشدهها در این نوار میگوید: «زندگی ما بستهگی به تصمیم شما رهبران حکومت دارد؛ زاری، گریه و دعا فایدهیی ندارد. فقط زندگی ما بستهگی به تصمیم شما دولتمردان دارد».
ریاست امنیت ملی به 19 مسافر آزاد شده نیز اجازۀ گفتوگو با رسانهها را نداده است.
اما شماری از نمایندهگان مجلس میگویند که رهبران حکومت موضوع گروگانگیری را جدی نگرفته و به این دلیل، گروگانگیریها در این اواخر افزایش یافته است.
محمدعلی علیزاده، یکی از نمایندهگان غزنی در مجلس نیز میگوید که حکومت باید برای رهایی مسافران باقیمانده در بند ربایندهگان، اقدام جدی کند.
پدرم چه وقت میآید؟
اعضای خانوادههای مسافران ربودهشده که از 8 ماه بدینسو به امید رهایی عزیزانشان در زیر خیمههای تحصن به سر میبرند، میگویند که حکومت مسافران باقیمانده در بند و خواستههای خانوادههایشان را فراموش کرده است. به گفتۀ این خانوادهها، پس از رهایی 19 مسافر، دیگر کسی صدای آنها را نمیشنود.
محمدمبین، پدر یکی از این مسافران با انتقاد از بیپروایی حکومت نسبت به ربودهشدههای باقیمانده در بند، میگوید: «کدام حکومت، چه حکومتی؟ نمیشود برایش حکومت گفت؛ چرا که به داد مردم بیچاره نمیرسد».
بیبی قمر، بانویی که همسراش در بند ربایندهگان است، میگوید: «9 ماه میشود که رنج میکشیم. کودکانم صبح و شب از من میپرسند: پدرم چه وقت میآید؟».
قمر همچنان میگوید که اگر فرزندان یکی از رهبران حکومت در میان این ربودهشدهها میبودند، هرگز 9 ماه در بند نمیماندند. به گفتۀ او، «کسی به فکر فرزندان غریب نیست».
اعضای خانوادههای این مسافران میگویند که مقامهای حکومت پس از رهایی 19 مسافر، به آزادی مسافران باقیمانده حتا «فکر» هم نکرده است. به گفتۀ آنها، این مقامها حتا خبر ندارند که عزیزان آنها زنده اند یا مرده.
گفته میشود طالبان و دیگر گروههای تروریستی پس از ربوده شدن 31 مسافر از زابل، چندین مسافر دیگر را از مسیرهای منتهی به ولسوالی جاغوری ولایت غزنی ربوده اند و شماری از این ربودهشدهها تاکنون آزاد نشده اند.
مسألۀ ربودهشدههای زابل و غزنی در این اواخر منجر به ایجاد تنشهایی میان مردم ولسوالیهای جاغوری ولایت غزنی و خاک افغان ولایت زابل گردیده بود. ریاست جمهوری هفتۀ گذشته هیأتی را به این ولسوالیها فرستاد تا به این تنشها پایان دهد. هیأت ریاست جمهوری به مردم ولسوالی جاغوری وعده داده که حکومت به زودی عملیاتی را برای رهایی ربودهشدههای باقیمانده در بند ربایندهگان به راه خواهد انداخت.
انتهای پیام