شفقنا افغانستان-الجزیره انگلیسی نوشت: روزی روزگاری، دو ابر قدرت یعنی آمریکا و اتحادیه جماهیر شوروی نشست هایی را برای کاهش خطر جنگ هسته ای برگزار می کردند اما امروزه بخش بزرگی از ملاقات های صورت گرفته بین سران دولت های ایالات متحده و چین مساله کاهش خطرات جنگ سایبری است.
هیچ ریسکی بالاتر از این وجود ندارد. اینکه جهان چگونه می خواهد به خطر حملات سایبری پاسخ دهد، معین خواهد کرد که نسل آینده تا چه حد قادر به بهره برداری از عصر دیجیتال است زیرا علاوه بر احتمال درگیری، این خطر وجود دارد که دولت ها واکنش تند نشان دهند و مانع از نشر آزاد اطلاعات شوند و در نتیجه پتانسیل اینترنت را تضعیف کنند.
از یک جهت، ما هم اکنون شاهد یک درگیری سطحی و مستمر در فضای مجازی هستیم. چین تنها کشوری نیست که دولتش به طور مستقیم و یا غیر مستقیم درگیر عملیات گسترده سایبری علیه ساختار سیاسی و اقتصادی دیگر کشور ها شده است. ما در میان یکی از تغییرات مهم تاریخی قرار داریم که در آن فناوری های تهاجمی ارزانتر و بسیار قوی تر از نوع دفاعی شان هستند.
نیاز به قوانین جدید
واضح است که نیاز به ایجاد قوانین جدید در فضای مجازی حس می شود. با دانستن این امر که آمریکا پیشرو فناوری اینترنت و چین دارای بیشترین تعداد کاربر است، شاید برگزاری اجلاسی با محوریت قدرت سایبری اولین گام در این راستا باشد. اما خطر تنها رویارویی سیاسی بین کشور ها نیست. در کشورهای مختلف ترس از دست دادن کنترل اوضاع باعث رفتن آنان به سمت بومی سازی اینترنت و ایجاد موانع برسر راه آن می شود که در نهایت فضا را به سمت از هم گسیختگی و حتی بالکانیزاسیون اینترنت می برد.
از طرفی دولت روسیه که ظاهرا دلایل خاص خود را دارد (با وجود هزینه های اقتصادی اجتناب ناپذیرش)، الزام کرده که همه داده های تولید شده در داخل کشور باید بر روی سرور های داخلی روسیه ذخیره شود. به همان اندازه نگرانی های سیاسی در اتحادیه اروپا وجود دارد. این نگرانی ها تحت عنوان سیاست دفاع از حریم خصوصی شهروندان دنبال می شود که خود باعث ایجاد موانعی بر سر جریان آزاد اطلاعات خواهد شد.
به نظر می رسد برخی کشور های اروپایی به جز آلمان، معتقدند اطلاعات شهروندان تنها زمانی در امنیت خواهد بود که در خاک اروپا ذخیره شده و به دور از دسترس جاسوسان شرور آمریکایی باشد. به نظر می رسد این فلسفه ساده اندیشانه مورد حمایت دادگاه عدالت اروپا هم بوده باشد، زیرا در همین تصمیم گیری اخیر دادگاه عدالت اروپا، «توافقنامه بندرگاه امن» که جریان آزاد اطلاعات در سراسر اقیانوس اطلس را تسهیل می کرد، ملغی گردید.
تضمین حفاظت داده ها یک مساله حیاتی است اما این مساله ارتباط ناچیزی با محل ذخیره داده ها دارد. همین اواخر مهاجمان چینی به دفتر مدیریت پرسنل ایالات متحده حمله کرده و نزدیک به ۲۲ میلیون پرونده حاوی اطلاعات حساس کارمندان فدرال را به سرقت بردند.
هکر های چینی و روسی معمولا به شبکه های صنعتی و دولتی ایالات متحده و اروپا حمله می کنند. چند کشور دیگر هم به کابل های زیر آبی که مسیر حمل ارتباطات در جهان هستند ضربه می زنند. پس بومی سازی اینترنت در واقع چه مشکلی را حل خواهد کرد؟
راه حل نگرانی از حفظ حریم خصوصی افراد ارتباطی با بومی سازی داده ها ندارد، بلکه آن را می توان در توسعه سیستم های امنیتی و استفاده مناسب از رمزگذاری جستجو کرد. ذخیره سازی داده ها (data storage) به معنای انتقال مداوم داده ها بین کاربران بدون وجود مرزهای وستفالی (عدم مداخله در امور یکدیگر) است زیرا امنیت در مرزهای دیجیتال مبتنی بر تکنولوژی است نه جغرافیا.
با توسعه سریع زنجیره ارزش جهانی، اقتصادها به طور فزاینده ای وابستگی شدید به جریان آزاد اطلاعات در درون همه مرزهای سیاسی پیدا می کنند. با ظهور فناوری های جدید جهانی همانند زنجیرهای سیاه (پایگاه داده های پیوسته در حال رشد که در معاملات استفاده می شود) مفهوم داده های بومی شده حتی گیج کننده تر هم خواهد شد.
سازمان توسعه همکاری های اقتصادی به تازگی گزارشی را منتشر کرد که نشان می دهد چگونه در آینده، نوآوری های مبتنی بر داده ها به طور فزاینده ای اقتصاد را در فرا خواهد گرفت. این سازمان به وضوح بر «نیاز به ترویج «صراحت» در اکوسیستم داده های جهانی و در نتیجه جریان آزاد اطلاعات در سراسر کشور ها، سازمان ها و بخش ها» تاکید دارد.
اصول مندرج در توافقنامه «شراکت ترانس پاسفیک» تنها برای سهولت تجارت و سرمایه گزاری بین ۱۲ کشور حاشیه اقیانوس آرام از جمله ایالات متحده تدوین شده است اما بقیه کشورهای جهان نیز باید دنباله رو آنان باشند.
تکلیفی برای همگان
در واقع یک دستور کار عظیم جهانی از حاکمیت دیجیتال (یا همان دامنه جدید دیپلماسی) قبل از ما شکل گرفته است که شامل استقرار هنجارهای رسمی و غیر رسمی برای رفتار دولت، ساز و کار های قانونی بهتر برای رسیدگی به جرایم اینترنتی برون مرزی، وضع قوانین ملی شفاف برای نظارت بر اجرای قانون و حمایت از نیاز رمزگذاری برای حفاظت از یکپارچگی داده ها می شود.
در مقابله با جرایم سایبری و تروریسم در تمام این مناطق و حتی مناطق دیگر، نباید اصولی را دنبال کرد که ساختار اینترنت را تضعیف کند. چین تنها با یک انتخاب مواجه خواهد شد. امروزه شاید در مورد ابتکار عمل طرح «یک کمربند-یک جاده» سخن بگوید و از این طریق بخواهد اقتصاد خود را با آسیای میانه و اروپا مرتبط سازد، اما آینده جهانی چین همانند دیگران وابسته به یک اینترنت آزاد، پویا و امن خواهد بود.
اروپا هم با گذینه های مهمی مواجه است. اتحادیه اروپا نباید اجازه دهد که یک کج فهمی از واقعیت های دیجیتال عمیقا باعث تخریب تولیدات دیجیتالی شود. اروپا باید بر موانع سازمانی غلبه کند که در ظاهر ایجاد یک موضع مشترک در سیاست سایبری را غیر ممکن می سازد. این امر نیاز به جدی گرفتن پیامد این اقدامات در سیاست های خارجی دارد زیرا هنگامی که کشور های اروپایی در مورد بومی سازی اینترنت سخن بگویند، کشورهای دیگر هم خواهان بومی سازی اینترنت خواهند شد.
نهایتا ایالات متحده هم در خواهد یافت که باید خود را با جهان تطبیق دهد. آمریکا باید قبول کند که دیگر تنها قدرت سایبری دنیا نیست و باید رفتار خود را با هنجارهای پذیرفته شده در سطح جهان که همه پایبند آن هستند، منطبق سازد.
در حال حاضر اینترنت تبدیل به یک زیرساخت مهم در جهان شده است اما این تنها آغاز راه است، به زودی اینترنت شالوده تمام زیرساخت ها خواهد شد بنابراین سیاست های مبتنی بر سردرگمی، هرج ومرج و جدال یا رویارویی هیچ جایی در این دنیای جدید نخواهد داشت.
منبع : الجزیره انگلیسی
ترجمه: شفقنا
انتهای پیام
