شفقنا افغانستان-فوتبال ملی افغانستان در طول سالهای اخیر رشد قابل قبولی داشته است؛ بهگونهای که حتی قهرمانی در جنوب آسیا هم رضایت خاطر مسئولان فوتبال کشور را فراهم نساخت و به درخواست فدراسیون فوتبال افغانستان، حوزه مرکز آسیا ایجاد شد.
به نوشته روزنامه هشت صبح،تیم ملی یک روند رو به رشد را در پیش گرفته بود و البته در طول این مسیر، سنگاندازیهای خاصی هم هرازچندگاهی مانع از پیشروی فوتبال کشور شده است.
اما اکنون بهنظر میرسد فوتبال افغانستان در یک مسیر درست حداقل به لحاظ کسب جایگاه در میان کشورهای منطقه و آسیا دست یافته است.
افغانستان در رده هفدهم تیمهای برتر آسیا قرار دارد به این معنا که پس از 16 تیم حاضر در رقابتهای جام ملتهای آسیا 2015 قرار گرفته است.
قهرمانی در جنوب آسیا، نوید روزهای خوشی برای فوتبال کشور میداد و برنامههای مدون فدراسیون نیز در راستای همان مسئله بود؛ حضور در رقابتهای جام ملتهای آسیا و جام جهانی، مهمترین دستورکار فوتبال کشور در طول یکی دو سال اخیر را به خود اختصاص داده بود.
این مسیر دشوار با پستی و بلندیهای بسیاری همراه بود، اولین حرکت و نیاز، تزریق خون و انرژی جدید در شریانهای تیم ملی بود و به همین دلیل، تغییری در کادر فنی تیم ملی شکل گرفت و «سلوان اسکلیزیچ» مربی با دانش و البته با مدرک A فیفا بهعنوان سرمربی تیم ملی انتخاب شد.
مخالفت سرمربی پیشین تیم ملی و خط و نشان کشیدن «کارگر» برای اسکلیزیچ چالش دیگر فوتبال کشور بود، کارگر ادعا داشت که همچنان خودش سرمربی تیم ملی است.
این مشکل هم رفع شد و بالاخره کارگر از این ادعا دست کشید، اما هنوز که هنوز است بهعنوان معاون فنی فدراسیون فوتبال برای سرمربی جدید خط و نشان میکشد و میگوید که در صورت عدم کسب نتایج خوب، وی اخراج خواهد شد.
افغانستان در گلدان سوم آسیا حضور یافت و در نهایت اولین حضور در میان تیمهای مرحله گروهی مقدماتی جام جهانی، گروهی سخت با حضور ژاپن، سوریه، سنگاپور و کامبوج تشکیل داد و رؤیای صعود به مراحل نهایی را در سر میپرورانیم.
اعلام کنارهگیری هفت تن از بازیکنان تیم ملی بر مشکلات افزود، این هفت نفر بهدلیل آنچه تبعیض در برخورد کادر فنی جدید میخواندند با تیم خداحافظی کردند و البته کادر فنی جدید، علت آن را ضعف مفرط این بازیکنان در نحوه فوتبالشان خوانده و بهنظر میرسد بهترین راهکار، خط خوردن این بازیکنان از ترکیب تیم ملی است.
بازیکنانی که خود را فراتر از تیم ملی و مردم میپندارند و برای تیم ملی خط و نشان کشیدهاند (گفته بودند تا زمان حضور اسکلیزیچ به تیم ملی نمیآیند).
تیم ملی بهدلیل کمکاری دولت و البته عدم اجازه فیفا، نمیتواند در داخل کشور به میزبانی بازیهای خویش بپردازد و در نهایت پس از مدتها بحث، ایران بهعنوان میزبان بازیهای تیم ملی فوتبال افغانستان انتخاب شد، تا شاید رویای میزبانی بهتر از درون کشور را باری دیگر زنده بسازیم.
اکنون 2 مرحله دیگر باقی مانده است، ابتدا بازیهای دوستانهای که باید تدوین و برنامهریزی شوند و سپس حضور در مرحله گروهی مقدماتی جام جهانی.
در این میان خبر میرسد که برگزاری دیدارهای دوستانه با لائوس، مالدیو و بنگلادش قطعی شده است اما واقعاًَ تقابل با این تیمهای درجه 2 و 3 آسیا که حتی در رقابتهای جنوب آسیا هم مقابل افغانستان حرفی برای گفتن نداشتهاند، چه دردی از فوتبال کشور دوا خواهد کرد.
تیم ملی نیاز به برگزاری دیدارهای دوستانه با تیمهای درجه یک آسیا را دارد تا در برابر این تیمها به نقاط ضعف و قوت خود واقف شوند نه این که در باد پیروزیها و یا نتایج احتمالا خوب با این تیمها فریب بخوریم و همه چیز را از همین ابتدا ببازیم.
این در حالی است که اولین بازی افغانستان در مرحله مقدماتی جام جهانی با سوریه است و بهنظر میرسد، فدراسیون فوتبال بیتوجه به این بازی، بیشتر تمرکز خود را روی بازی با تیمهای سنگاپور و کامبوج قرار داده است.
انتهای پیام