حضرت آیت الله مظاهری:گناهی بزرگ تراز ظلم نداریم

شفقنا افغانستان – حضرت آیت الله مظاهری :یکى از گناهان بزرگ در اسلام ظلم است و عقلًا و شرعاً گناهى بزرگتر از ظلم نداریم

به گزارش شفقنا، نقطه نظرات ودیدگاه حضرت آیت الله مظاهری درباره ظلم درادامه می آید:
یکى از گناهان بزرگ در اسلام ظلم است و عقلًا و شرعاً گناهى بزرگتر از ظلم نداریم، و از نظر قرآن و روایات اهل‌بیت«سلام‌الله‌علیهم» ظلم اقسامى دارد:
الف) ظلم به خداوند متعال، و کفر و شرک و کفران نعمت از مصادیق بارز این قسم است، چنان‌که مخالفت با خداى متعال و ظلم به بندگان او از مصادیق خفیّۀ این قسم است.
ب) ظلم به بندگان خداى متعال بلکه به مخلوقات او، و از مصادیق بارز آن تجاوز به جان و مال دیگران است که به آن حقّ‌النّاس گفته مى‏ شود و پروردگار عالم ذرّه‏ اى از آن نخواهد گذشت.
ج) ظلم به بندگان در جهت آبروى آنها، و از مصادیق بارز آن غیبت، تهمت، استهزا و سرزنش است و در روایات آن را از رباخوارى بدتر دانسته است، در حالى که رباخوارى در اسلام جنگ با خداست.
د) ظلم به دیگران در جهت عرض و ناموس آنها، و در اسلام و نزد متشرّعه بلکه نزد همۀ مردم، این قسم قبیح‏تر از اقسام گذشته است.
گرچه گناه قسم اوّل و سوّم و چهارم از گناه قسم دوّم بالاتر است، ولى توبۀ آنها فقط پشیمانى از گذشته و اصلاح خود در آینده است، مگر اینکه مظلوم توجّه به ظلم پیدا کرده باشد که در این صورت علاوه بر پشیمانى و اصلاح خود، رضایت مظلوم را نیز باید به دست آورد. امّا در قسم دوّم که به آن حقّ‌النّاس مى‏ گویند، باید مظلوم را راضى کند، توجّه به آن ظلم پیدا کرده باشد یا نه، مگر این‌که مظلوم به هیچ وجه راضى نشود یا ظالم قدرت کسب رضایت او را نداشته باشد.
اگر دسترسى به مظلوم نداشته باشد، باید با اذن حاکم شرع آنچه را بدهکار است به عنوان ردّ مظالم بدهد، و اگر مظلوم مرده است باید به وارث او بدهد، و اگر قدرت بر این کار ندارد، باید با اذن حاکم شرع، از طرف او به عنوان ردّ مظالم بدهد.
اگر ظالم بتواند آنچه را که به مظلوم مدیون است، به او برساند، کفایت مى‏ کند، گرچه‏ او متوجّه نشود، و لازم نیست که از او حلالیت بخواهد یا او را متوجّه کند، و اگر نتواند بدون توجّه به او برساند، باید او را متوجّه کند، مگر این‌که مفسده‏اى در کار باشد، که در این صورت مى‏تواند با حاکم شرع در میان بگذارد و از طرف او ردّ مظالم بدهد.
از اقسام ظلم، ظلم به نفس است که قرآن شریف مکرراً به آن تذکّر داده است:
«وَ مَنْ یَتَعَدَّ حُدُودَ اللَّهِ فَقَدْ ظَلَمَ نَفْسَهُ»[۱]
«و هر کس از حدود الهى تجاوز کند، پس به تحقیق بر خویشتن ظلم کرده است.»
و مراد از آن، مخالفت پروردگار عالم است در ترک واجبات و یا ارتکاب محرّمات که شقاوت را براى خود تهیه مى‏ کند، بلکه در ترک مستحبّات که خود را محروم از فیوضات الهى مى‏ کند.
انتهای پیام