شفقناافغانستان – رییس جمهور بعنوان شخص اول مملکت برای چه و به چه منظور ارگان های ارشد حکومتی و وزارتخانه ها را تعطیل کرد و به مجلس نمایندگان رفت تا تکرار مکررات کند و همه ی خاطرات خاک خورده و زنگار بسته را دوباره در اذهان عمومی زنده کند؟
هنوز ابعاد گسترده و دامنه ی وسیع حادثه ی تلخ انتحاری و انفجار چندی قبل در کابل، پابرجاست و پیامدهای آن را می توان به وضوح در استیصال و چاره جویی عاجل مسوولان و خشم و خون به جوش آمده ی مردم ملکی و نهادهای مدنی مشاهده کرد.
رییس جمهور نیز از قافله عقب نماند و خود را به صحن علنی پارلمان با اعضای هر دو مجلس نمایندگان و سنا و برخی بزرگان و سران و مسوولان ذی ربط امنیتی رساند تا لوی جرگه ی اضطراری را در خانه ی ملت برپا کند و به کار گیرد.
در اینکه پارلمان همواره منفعل، منجمد و مفسد بوده است و پیش از این خانه ای متروکه با پرونده های خاک خورده و چوکی های خالی می نمایانده است هیچ تردیدی وجود ندارد؛ اما اینکه محمد اشرف غنی بخواهد برای توضیح واضحات و صرفا اظهار فضل به این خلوت خانه برود؛ مورد ابهام است.
400 کشته و زخمی در فاجعه ی خونین پایتخت که به یکباره سیلی بر گوش دولتمردان و ارگ نشینان به خواب رفته و غفلت زده نواخت، ظاهرا فقط منجر به هیاهو برای هیچ و قیل و قال بی مقال مسوولان شده است وگرنه هیچ حرف تازه، اقدام عینی و عملی و تغییر مسلکی در رییس جمهور به گوش نرسید و به چشم نیامد.
“متهم کردن طالبان به شرارت پیشه و روی سیاه و جانی، ابراز تاسف و تاثر چندباره از تکان دهنده ترین قتل عام در پایتخت، آماده باش نیروهای امنیتی، برشمردن مزایای صلح اجباری و مصلحتی برای پرهیز از جنگ فرسایشی و پر هزینه، تعمیم دادن مشکلات و معضلات به نیروهای خارجی و کشورهای بیگانه، فرافکنی مسوولیت ها و جستن و رهیدن از بار ملامت و وعده ی سر خرمن به موضع متفاوت افغانستان نشست بروکسل” تمام حرف و سخن اشرف غنی در پارلمان بود و بس!
اصلا رییس جمهور بعنوان شخص اول مملکت برای چه و به چه منظور ارگان های ارشد حکومتی و وزارتخانه ها را تعطیل کرد و به مجلس نمایندگان رفت تا تکرار مکررات کند و همه ی خاطرات خاک خورده و زنگار بسته را دوباره در اذهان عمومی زنده کند؟
این پرسش بی پاسخ باقی مانده است که پیش از برگزاری این نشست و پیش از سمع سخنان پربار و گهربار و اظهارفضل های مضحک ارگ نشین دست نشانده، سران گرد آمده و دعوت شده مصروف چه کاری برای داغ دیدگان و قربانیان بودند و پس از آن چه تغییراتی حاصل شد؟
در فشار افکار عمومی بر ارگ ریاست جمهوری، در تهییج ملت به خشم و خروش و در بیدار شدن یکباره و ناگهانی مسوولان از خواب خوش غفلت، ظاهرا اشرف غنی به اراده و اختیار خود پا بر پارلمان نگذاشت و خواب نما و خواب گرد شده بود در خواب وقت نمایندگان شورای ملی را گرفت و یاوه سرایی کرد و به دفتر خود بازگشت تا استراحت کند… هیهات!
منبع: شبه اطلاع رسانی افغانستان
انتهای پیام
www.af.shafaqna.com