شفقنا افغانستان- نزدیک به پنج سال از آغاز ناآرامی ها در سوریه می گذرد، جنگ ناامنی، فقر در این شکور بیداد می کند که باعث آوارگی میلیون ها نفر از این سرزمین شده است.
قبل از آغاز ناآرامی ها، تعداد زیادی از مهاجران افغانستانی برای رسیدن به آسایش، عازم سوریه شدند تا از طریق پذیرش در سازمان ملل به اروپا مهاجرت کنند.
اما بخت با آنها یار نبود و ناخواسته وارد فضایی شدند که همراه با جنگ و خونریزی بود.
یک تن از این مهاجران که به دلایل امنیتی از گفتن نام خود در رسانه ها هراس دارد با خبرگزاری شفقنا افغانستان مصاحبه کرده است.
به گزارش خبرگزاری شفقنا افغانستان این مهاجر افغانستانی می گوید : در حال حاضر طبق آمار سازمان ملل متحد حدود 1200 نفر پناهجوی افغانستانی در سوریه ساکنند و در سازمان ملل دوسیه دارند.
این عده قبل از آغاز جنگهای داخلی سوریه در اینجا ساکن بودند و مشغول کسب و کار بودند، عده ای مغازه داری می کردند، عده ای هتلداری و عده ای هم در حوزه های علمیه مشغول به تحصیل بودند.
کلیه افغانستانیهای پناهجو در دمشق ساکن هستند و اکثرا در منطقه ی سیده زینب(س) یا زینبیه ساکن هستند(چند روز پیش انفجاری در این منطقه باعث کشته شدن تعداد زیادی از مردم عادی شد).
پس از آغاز ناآرامیها، وقتی جنگها به کوچه ها کشیده شد و ما با تهدید از منازل خویش مجبور به کوچ شدیم در ماه 7 سال2012 یک هیات 7 نفره از پناهجویان به نمایندگی از 5000 نفر مرتبا هفته وار و ماهوار به دفتر سازمان ملل مراجعه می کردیم، اما متاسفانه دفتر سازمان ملل به هیچ یک از درخواستهای ما جواب مثبت ندادند.
این پناهجوی افغانستانی در ادامه می افزاید : خواست ما انتقال از این منطقه جنگی به یک مکان امن تر و یا انتقال این پناهجویان به مرز لبنان و یا اردن و یا ترکیه بود که سازمان ملل جواب مثبت نداد.
در طول این چند سال بالغ بر 13 نفر پناهجو بر اثر انفجار و یا پرتاب خمپاره از اطراف منطقه سکونت ما و یا تیر مستقیم کشته شده اند.
کارمندان سوری سازمان ملل متحد دمشق عنوان کردند که این بلا روی سر همه است، خون شما رنگین تر از خون سوری ها نیست، ولی این در حالی بود که پناهجویان عراقی و سومالی را به کشور های ثالث جایگزین می کردند.
خروج توسط سازمان ملل و طبق قوانین سازمان ملل به کشورهای امن پناهجو پذیر صورت می گیرد، که متاسفانه دفتر سازمان ملل در دمشق به این مردم(مهاجران افغانستانی) توجه ندارد.
مهاجران افغانستانی نسبت به سایر مهاجرین عراقی و سومالیایی نیاز بیشتری به پناهندگی کشور ثالث دارند، بخاطر اینکه اولا پناهجویان افغانی مقیم سوریه اکثرا از قوم هزاره هستند و دارای چهره ی متفاوت از مردم بومی عرب هستند، ثانیا این عده از مردم اکثرا زبان عربی نمی دانند، ثالثا قسمت اعظم این مردم در سالها قبل بصورت قاچاقی سوریه آمدند و ساکن شده بودند و دارای مدرک شناسایی از دولت سوریه نیستند، فقط کارتهای سازمان ملل تنها مدرک شان است، ولی تمام عراقی ها با پاسپورت داخل سوریه شدند و سومالی ها هم مدرک معتبر دارند.
عراقی ها و سومالی ها عرب هستند و فرهنگ و آداب زندگی و تغذیه و حتی خواب و بیداری شان با مهاجران افغانستانی فرق می کند، برای همین اعراب عراقی و سومالی وسودانی به سرعت جذب جامعه ی سوری می شوند، ولی افغانها بسیار بسیار اندک جذب جامعه ی بومی شده اند، نتیجتا عراقی ها و سومالی ها براحتی در انتخاب شغل و نوع حرفه در داخل جامعه ی سوری ها هضم می شوند.
با آغاز بحرانها، شرایط زندگی در سوریه برای مهاجران افغانستانی روز بروز بدتر می شود.
قوانین سازمان ملل می گوید که باید در خطرترین مردم را نجات داد، ولی عملا از سال 2011 تا کنون گزارشات سازمان ملل سوریه برعکس بوده است، طبق گزارش سازمان ملل در سال 2011 تعدادعراقی های پناهجو 85 هزار نفر و تعداد پناهجویان افغانی 5هزار نفر اعلام شده است. در روند انتقال تا کنون سازمان ملل بالغ بر 65هزار عراقی را به کشور ثالث انتقال داده است، اما از آن زمان تاکنون کمتر از 250 نفر افغانی را به کشور ثالث انتقال داده است، آمار و ارقام اعلام شده ی خود سازمان ملل گواه بر بی عدالتی نسبت به پناهجویان افغانی مقیم سوریه است.
خروج پناهجویا ن افغانی از آن عده 5هزار نفر در سال 2011 تا کنون حدود 3500 نفر که توانایی اقتصادی داشتند از سوریه رفتند، همچنین یک تعداد مجددا از راه قاچاق به سمت کشور ترکیه رفتند که تعداد زیادی از آنها با خانواده شان هنوز مفقود هستند چرا که تمام آن مسیر دست مخالفین دولت سوریه می باشد.
در نتیجه فعلا تعداد کل گیر مانده ها و درمانده های افغانستانی در سوریه 1200 نفر می باشد.
تعداد کثیری از مردم بر اثر ناملایمات جنگی و مشکلات شخصی و سیاسی کشور(افغانستان) را ترک کردند، برای همین می ترسند که با برگشت به وطن دوباره همان مشکلات دامنگیر شان نشود.
پناهجویان افغانی مقیم سوریه مخصوصا بدلیل نداشتن شغل در طول چهار سال گذشته تمام پس اندازهایشان را مصرف کردند و اینک بشدت دچار مشکلات اقتصادی هستند، جنگ در سوریه، امنیت جانی را به صفر رسانده است.
ما از سال 2012 از بدو فرار خویش از خانه و زندگی مان تا کنون بالغ بر صد سازمان و نهاد خارجی در تماس شدیم، اما کسی صدای ما را نشنید، گمان می کنم که اکثرا سازمانها و نهاد هایی که با اسم و عنوان های بسیار دهن پر کن ایجاد شدند، به فکر ما و نجات زنان و کودکان ما نیستند، فکر می کنم اکثرا برای تبلیغات خودشان گاه گاهی ابراز همدردی می کنند، اما اینکه فعالیت بدرد بخور انجام بدهند نمی دهند.
از نهاد های اطلاع رسانی دلسوز خواهانیم تا مشکلات ما را بگوش نهادها و سازمان های بین المللی مربوطه برسانند تا از ناحیه ی آن نهاد ها برای رهایی از این تله مرگ ما را نجات دهند.
انتهای پیام