شفقنا افغانستان-روزنامه افغانستان در سرمقاله امروز خود نوشت:
با داغتر شدن بحث گفتوگو با مخالفان مسلح، نگرانیها در سطوح مختلف جامعه و مقامات ایجاد شده و دولت وحدت ملی مسئول است نسبت به انسجام و جلب اعتماد داخلی و ملی تلاش کرده و راهکارهای لازم را به کار بندد.
داغ شدن مسئله گفتوگو و صلح با مخالفان مسلح به خصوص طالبان با رفت و آمدهای دیپلماتیک و نظامی و اطلاعاتی 2 کشور افغانستان و پاکستان و اعلام خوش بینی ها نسبت به این دید و بازدیدها نوعی از امیدواری را در فضای سیاسی کشور ایجاد نموده بود.
همگان تصور میکردند که این بار شاید با درایت سیاسی افغانستان و مشکلاتی که دامنگیر پاکستان شده و نیز فشارهای منطقهای و فرا منطقهای روند صلح به سرمنزل مطلوب برسد.
اما با گذشت اندک زمانی متأسفانه زمزمههای نگرانی در مورد موفقیت و یا چگونگی انجام گفتگو و صلح به گوش میرسد.
این نگرانی ها در سطوح مختلف فضای سیاسی کشور اعم از اشخاص و نهادهای رسمی و غیررسمی بیان شده است؛ بطور مثال رئیس مجلس نمایندگان درباره چگونگی انجام گفتگو و صلح با مخالفان نگرانی خود را این گونه اظهار داشته است: در صورتی که صلح پایان جنگ را برای مردم افغانستان در پی نداشته باشد، این صلح جز اتلاف وقت چیز دیگری نمیتواند باشد.
عبدالرئوف ابراهیمی، رئیس پارلمان این موضوع را روز گذشته در نشست عمومی این مجلس بیان کرد و گفت: باید گفتگوهای صلح در فضای شفاف برگزار شود و مردم افغانستان در جریان آن باشد. وی افزود: نباید گفتگوهای صلح در پشت پرده صورت گیرد؛ پیشتر رئیس مشرانوجرگه نیز گفته بود صلحی که ما را زیر پرچم داعش ببرد پذیرفتنی نیست و با آن مخالف هستیم.
از سوی دیگر وزیر کشور به شکل دیگری نگرانی خود را از روند صلح و نتیجه بخش بودن آن بیان داشت؛ وی طی اظهاراتی گفت: برای تأمین صلح پایدار در کشور، باید پایههای صلح در داخل نظام تقویت گردد.
وزیر کشور تأکید کرد: یکی از راههای رسیدن به صلح پایدار در افغانستان را حل اختلافات و ایجاد وحدت میان اقشار مختلف جامعه و شخصتهایی میداند که در داخل نظام فعالیت دارند.
وی که در یکی از مراسمهای یاد بود سخن میگفت، این موضوع را به شکل صریحتر چنین اظهار داشت : پایههای مصالحه را که به یک صلح پایدار در اینجا مبدل گردد، از داخل خانۀ خود شروع کنیم.
اختلافات جزئی که بنیادی نیست، اینها را حل کنیم؛ این خود برای ما نوید این را میدهد که هر مذاکرهای که در خارج به خاطر آوردن صلح در افغانستان پیش برود، خود به خود میتواند به یک صلح پایدار منجر شود.
در همین راستا محمد یونس قانونی معاون اول سابق ریاست جمهوری از حکومت خواست تا در مسئله صلح و ثبات در افغانستان دقت لازم را به خرج دهد، و گرنه پدیده جدیدی به نام گروه دولت اسلامی بیثباتی در افغانستان را بیشتر خواهد ساخت.
وی گفت: تغییرات تاکتیکی در کشور همسایۀ ما برای تامین صلح و ثبات پایدار در افغانستان کافی نیست، صلح و ثبات پایدار به تغییر استراتژیک نیازمند است؛ از این لحاظ تغییر تاکتیکی که جغرافیای جنگ را در افغانستان به جای دیگری منتقل کند، این نه صلح در افغانستان را تأمین خواهد کرد و نه ثبات پایدار را.
همین گونه بعضی از اعضای شورای عالی صلح نیز نسبت به روند صلح و گفتگوها و ارتباط های اخیر اظهار بی اطلاعی نموده و گفتهاند که اعضای شورای عالی صلح در جریان هیچ یک از این مسائل قرار نگرفتهاند و با آنان تاکنون در هیچ زمینهای مشورت نشده است.
این نگرانیها در حالی ابراز میگردد که پیش از این رئیس جمهور اشرف غنی گفته بود که مردم در جریان گفتگوهای صلح قرار خواهند گرفت، هیچ گونه گفتگوی پنهانی صورت نخواهد گرفت.
حال پرسش این که در این میانه چه اتفاقی افتاده است که نگرانیها روز بi روز در حال افزایش است؟ آیا این نگرانیها معطوف به مسئله عدم اعتماد و نبود اعتماد به تغییر سیاست پاکستانیها میباشد یا به شیوه و سیاست حکومت افغانستان نسبت به قضیه؟
اگر آن چنان که رئیس جمهور گفته و وعده سپرده که مسئله گفتگو با طالبان را در شفافیت تمام و با در جریان قراردادن مردم پیش خواهد برد و هیچ گونه پنهان کاری در کارنخواهد بود ، اگر به وعده وفا شده است یا شود چرا چنین نگرانیهای بi وجود آید و روزبi روز افزایش یابد؟
به نظر میرسد واقعیت امر چنین است که حکومت در روزهای نخست ضرورت داشت که برای وجهه خود و رضایت مردم موضوع و مسئلهای را پیش بکشد تا فضای رخوت آلود و نگرانکننده جامعه بخاطر تأخیر در اعلام کابینه و آغاز به کار جدی حکومت وحدت ملی اندکی تلطیف گردد.
بنابراین به وجود آوردن امیدواری نسبت به روند صلح با مخالفین موضوع و مسئلهای در همین راستا ارزیابی می گردد اما پس از آن مشخص گردید که مسئله صلح در هالهای از سکوت و ابهام قرار گرفته است.
حکومت وحدت ملی تا کنون دست بسیار مرموز و آرام در این مسیر خزیده روان است و شاید بطور عمدی میخواهد قبل از آنکه دستاورد و نتیجه مشخص و ملموسی بدست آورد چیزی یا سخنی را به مردم وعده ندهد و به همین جهت سران حکومت وحدت ملی تا کنون سعی داشتهاند که با کلیگویی و امید دادن ها فضا را در کنترل داشته باشند.
البته از ظواهر امر و اظهارات برخی مقامات ارشد همانطور که در ستون بالا یادآوری شد چنین پیداست که در قبال کلی گوییهایی در ارتباط با صلح نوعی تشتت و پراکندگی و عدم انسجام هم در سطح داخلی میان دولتمردان کابل و هم در مقایسه با حکومت اسلامآباد وجود دارد.
به همین جهت دیده میشود که اختلافنظرهای داخلی دستِکم در رابطه با بهایی که باید برای صلح پرداخته شود، یک گرهِ دیگر به دشواریهای صلح افزوده و نگرانی در ارتباط با صلح را بیش از پیش مطرح می سازند.
اظهارات وزیر کشور و نیز معاون اول پیشین رئیس جمهور نشانگر آن است که هنوز در صفوف و خیمهگاه حکومت توافق و استراتژی مشخصی که جرئیات آن نیز در نظر گرفته شده باشد پراکندگیهای بسیاری وجود دارد.
هر مجموعه و حلقهای در پی آن است که دیدگاههای خاص خود را در ارتباط با صلح داشته باشد و آن را در میدان بیاندازد.
به همین جهت نگرانی از این که مبادا با پذیرفتن گفتگو با مخالفین و طالبان حکومت در دامی بیافتد که هیچ چشم انداز روشنی در برابر آن وجود نداشته باشد و در نهایت به خواستههایی تن در داده شود که منافع و اجماع جمعی بر سر آن وجود ندارد.
همین طور این نگرانی نیز وجود دارد که مبادا مخالفان و حامیان آنان به نام گفتگو و صلح، بخشی از نیروهایشان را وارد ساختار نظام سیاسی ساخته و از این طریق فشارهای نظامی و تبلیغاتی داخلی و خارجی را برخود کاهش دهند.
از جانب دیگر بخشی از این مخالفان با بهانهها و نامهای دیگر مثلا دولت اسلامی بازهم به مخالفت مسلحانه خود ادامه داده و در واقع حکومت وحدت ملی را در تنگنای گریز ناپذیر و مشروعیت برانداز قرار دهند.
بنابراین حکومت وحدت ملی مسئولیت دارد تا هرچه زودتر نسبت به انسجام و جلب اعتماد داخلی و ملی ساختن گفتگو و صلح با مخالفان مسلح تلاش نموده و راهکارهای لازم را به کار بندد.
در غیر این صورت با عقبه غیر قابل اعتماد، رفتن به روی میز مذاکره و گفتگو نتیجه لازم به دست نخواهد آمد و چه بسا عواقب و لغزشهای استراتژیک رخ داده و وضعیت را از این هم وخیمتر سازد.
انتهای پیام
www.afghanistan.shafaqna.com