استاد محقق، خون سیاف را به جوش می آورد!

شفقنا افغانستان-استاد سياف به طعمه هاي کم چرب علاقه ندارد؛ او طبل رسانه يي به گردن آويخته تا در مرکز زعامت سراسر مجاهدين بيايستد يا شهيد شود؛ مگر حالا هيچ کسي حاضر نيست او را شهيد کند.

استاد محمد محقق به روز پنچشنبه اظهار داشت که وزارت معارف به افراد استاد سياف واگذار مي شود و اتحاد مجاهدين براي ما مهم است، حتی مجاهدين اگر خواسته باشند، من معاونيت دوم رياست اجرايي را نيز به آنها مي دهم.

اين سخنان، خون سياف و بسم الله را به جوش مي آورد. درسخنان محقق ريشخندي ظريف و بسيار سوزناکي مضمر است که فقط مدعيان قدرت آن را احساس مي کنند.

اگر اتحاد «مجاهدين» دربندِ چنين باج پردازي هاي کم قيمت به يک رهبر تنظيمي حاشيه نشين استوار بماند، جزيره هاي «نخبه گان» يکي دو تا نيست که همانندي آتش فشان، دهانش بسته شود. اين بستر آتشفشاني دهانه ها و پاره گي هاي متعددي دارد که کوچک ترين لقم? شان، يک وزارت است.

استاد سياف به طعمه کم چرب علاقه ندارد؛ او طبل رسانه يي برداشته تا رهبري اردوگاه تمام تنظيم ها را به دست آورد.

اگر بسم الله و اسماعيل سر بردارند که «حق» ما چه مي شود، چه اتفاقي خواهد افتاد؟ سياف، کسي نيست که با آهنگِ نام وزارت معارف همانند لالايي خواب، به خوابش کند و ديگر سر از بالين نبردارد. گذشته ازين، آيا استاد محقق واقعاً از صدق دل حاضر است براي ارضاي خاطر «مجاهدين» مقام معاونت دوم را به متقاضي احتمالي واگذار کند؟ اگرچنين بزرگ منشي و سع? صدر درميان مجاهدين مرعي ميبود؛ افغانستان کارش به اين جا نميکشيد. گذشته ازين، برفرضِ چشم پوشي از معاونت دوم، جواب صدها هزار رأي دهند? هزاره را که منظم تراز هر طيف تباري ديگر، انتخابات را اعتبار بخشيدند؛ چه گونه خواهد داد؟

معاونت دوم براي محقق پس از ده سال تبعيد از حکومت، سهل حاصل نيامده است که آن را در يک وعد? سر دسترخوان، به رقباي خسيس خويش، سخاورزي کند. معلوم است که چنين «حاتم بخشي» هاي سياسي، با جريان اصلي ماجرا کمترين انطباقي ندارد.

استاد محقق، اين مقام را حتي به نماينده مستقيم عرش پروردگار تسليم نخواهد داد. مدعياني که دست شان از قدرت کوتاه مانده، خيال شان راحت باشد.

بحث ديگر اين است که آيا تا زمانِ به صدا درآمدنِ شيپور احتجاع عصبيت بار استاد سياف، «مجاهدين» تمام و کمال (آنچنان که درلوگوي تنظيم هاي شان خدا را به گواه گرفته اند) در ريسمان اتحاد و اتفاق و همدلي بسته بودند؟ در تاريخ پديده يي به نام «مجاهدين» (غيرازشعارمصلحتي وبي بنياد) هرگز اتحادي ارگانيک و هم آهنگ وجود نداشته است؛ ورنه افغانستانِ پسا شوروي، به تلي از خاک و جنگلي از بي عدالتي مبدل نميشد.

حال سوال اين است که يک درجن از مدعيان «تنظيمي» عقب درواز? دکترغني نيز در صف منتظرين «بدون معاش» چمباتمه نشسته و پلک ميزنند تا پاداش دولتي وحکومتي را فراچنگ آورند. از لقمه هاي (از جنس وزارت) چه مانده است که به آنان هديه شود؟ فردا ممکن است قطب الدين هلال، کساني از دودمان مجددي وگيلاني و قاضي وقاد و انجنير سباوون، بروند به خيمه لويه جرگه و ساز تند تري بنوازند؛ چه خواهد شد؟ آيا کش وگير و اوقات تلخي دسته جات «اتحاد مجاهدين» را خلل پذير نمي کند؟ يا آن که آن ها درزمر? مجاهدين به شمار نمي روند؟

مجاهدين، درين فصل تحولات، براي هميشه از مقام توزيع قدرت وانحصارگري فروافتاده اند و رشوه دهي وزارت هاي کم چرب، بدگماني و ستيزه گري را پايان نخواهد داد. زلزله برخاسته از جنگ براي امتياز، پس ازين هرگز متوقف نمي شود؛ الا اين که تمويل گران عصر، گوش? چشمي روا بدارند… گويا چنين اتفاقي درحال افتادن است.

رزاق مامون

انتهاي پيام

www.afghanistan.shafaqna.com