چطور جاپان، جاپان شده!

شفقنا افغانستان- همیشه پیشرفت و ترقی مردم و کشور جاپان برای بسیاری از مردم و سایت مداران کشورهای تو.سعه نیافته دنیا جای بسی سوال بوده است.

متن زیر دیده ها و دریافت های یک مسافر ریزبین از سبک زندگی و اخلاق اجتماعی که در این کشور عرف شده است را بیان می کند:

اینکه جاپان، جاپان شده تصادفی نیست؛ بخوانید و بدانید!

جاپانی ها اصلاً پس انداز نمی کنند!
-تورم درجاپان معمولا یا صفر است یا منفی است!
-در جاپان خانه ویلایی به ندرت پیدا می شود!
-از کار، مُردن در جاپان، یک افتخار است!
-حقوق یک معلم معادل 7500 دالر در ماه است! 500,000 افغانی
-شکست درکار، برای یک مدیر، برابر مرگ است!
-تمام معلمان دوره ابتدایی ، خانم هستند که گاهی از مادران بچه‌ها دلسوزترند!
هنگام تعطیلی مدارس، بچه‌ها گریه می کنند!
خانم ها در جاپان، بعد از ازدواج، عموماً کارنمی کنند!
مردان حقوق خود را به همسران خود می دهند و از آن ها پول خرجی می گیرند.
-از اول تا سوم ابتدایی، هیچ امتحانی ندارند!
در جاپان
یک:
دانش آموزان همراه با مدرسین هر روز به مدت ربع ساعت به نظافت مدرسه می پردازند و این کار باعث تربیت نسلی متواضع و حریص بر نظافت می گردد.
دو:
هر شهروند جاچانی که سگ داشته باشد، همیشه کیف و کیسه های خاصی برای برداشتن فضولات آن به همراه دارد.
حرصشان بر نظافت، سرلوحه اخلاق خود قرار داده اند.
سوم
کارگر نظافت و رفتگر را “اینجینر بهداشت”می نامند و ماهانه پنج الی هشت هزار دالر آمریکایی می گیرد و برای ورود به این پیشه باید امتحانات کتبی و شفاهی داد.
چهارم
جاپان هیچ منبع طبیعی ندارد (تیل و گاز و سنگ و خاک و فولاد و مس و… ) و سالانه در معرض صدها زلزله قرار می گیرد؛ اما این مسائل باعث نشده که این کشور را از این که یکی از قدرت های اقتصادی جهان باشد باز دارد.
پنج
هیروشیما فقط طی ده سال توانست، از لحاظ اقتصادی به همان هیروشیمای قبل از سقوط بمب هسته ای بازگردد.
شش:
استفاده از تلفن همراه در قطار، رستوران و تمام اماکن بسته ممنوع است و در موبایل هایشان به جای کلمه ” بی صدا” از کلمه “اخلاق” استفاده شده است.
هفت
یکی از مواد درسی اول تا ششم ابتدایی(گامی به سوی اخلاق) است که در آن اخلاق و شیوه تعامل با دیگران را آموزش می دهد.
هشتم
با این که جاپان از ثروتمندترین کشورهای دنیاست، اما پیشکار و خدمه نمی گیرند و این پدر و مادر است که مسئول فرزند و خانواده به شمار می آیند.
نهم
از اول ابتدایی تا سوم لیسه (صنف دوازده) چیزی به نام “ناکامی” ندارند! چون هدف
تربیت، نهادینه کردن مفاهیم و ساختن شخصیت است نه فقط تعلیم و تلقین.
دهم
در رستوران هر کسی به اندازه نیاز خود غذا برمی دارد و آخر کار در بشقاب شان چیزی نمی ماند…اسراف وجود ندارد.
یازدهم
میانگین تاخیر قطار در سال هفت ثانیه است. مسولین مربوطه، بابت این تاخیر، هر آخر سال از مردم معذرت خواهی می کنند.
مردمانی هستند که ارزش وقت را می دانند و با دقتی پایان ناپذیر بر ثانیه و دقیقه ها حریص هستند.
دوازده
دانش آموزان در مدارس مسواک خود را برداشته و بعد از صرف غذا دندان خود را تمیز می کنند و از همان کودکی مراقب سلامتی خود هستند.
سیزده
مدیر مدرسه نیم ساعت قبل از تقسیم شدن غذا از غذای دانش آموزان می خورد تا از سلامتی آن مطمئن شود و اگر از او بپرسی که چرا؟می گوید:
این دانش آموزان، آینده جاپان هستند.