گزارش خبرنگار شفقنا از نگاه فرانسوی ها به حوادث اخیر:من یک مسلمان زخم خورده از «شارلی» هستم

فی الواقع دور خشونت آغاز دارد اما پایانی ندارد و اگر هم داشته باشد پایانی بسیار دردناک خواهد بود. رادیکال های جهان زبان یکدیگر را خوب می فهمند و با یکدیگر به زبان خودشان گفت وگو می کنند. فرقی نمی کند که چه عقیده و مرامی داشته باشند، با این حال همدیگر را درک می کنند. همه آنها تندرو هستند. رادیکالیسم علیه رادیکالیسم به پا می خیزد و همه چیز نابود می شود جز همان رادیکالیسم. دور خشونت ها و حملات متقابل تا به آن حد گسترش می یابد که یک طرف نابود شود و این حد البته نقطه مشخصی نیست. شاید این حد مانند آنچه در جنگ جهانی دوم رخ داد مرگ میلیون ها انسان باشد. آن کس که خشونت را آغاز کرده است، می پندارد که در پایان پیروز است.

شفقنا افغانستان- پاریس چند روزی است که روی آرامش را به خود می بیند. خیابان ها و معابر مملو از جمعیت است و مردم در امنیتی که حالا محسوس تر به نظر می رسد به راحتی رفت و آمد می کنند. هر چند فرانسوی ها هنوز در شوک حادثه “شارلی ابدو” هستند، ، اما این اواخر به نظر می رسد در میان مردم پاریس کمی از التهابات روز چهارشنبه و پنج شنبه کاسته شده باشد.حادثه ای تاثر برانگیز که به دنبال آن 17 نفر به همراه 3 نفر از قاتلین به ضرب گلوله کشته شدند. در واقع می توان گفت حادثه شارلی در طول چند دهه گذشته در فرانسه بی سابقه بوده است. روزهای نخست تقریبا همگی فرانسوی ها از این اقدام صحبت می کردند، شبکه های تلوزیونی به صورت متناوب تصاویر مربوط به حادثه شارلی ابدو و همچنین گروگان گیری در فروشگاه یهودی مقیم پاریس را نشان می دادند و بسیاری از رسانه ها در غرب در تلاش برای نشان دادن مستقیم قاتلین به عنوان “مسلمان” بودند.

به گزارش خبرنگار شفقنا از پاریس، بنا بر آمار غیر رسمی در فرانسه حدود 5 تا 6 میلیون مسلمان زندگی می كنند كه بزرگترین اقلیت دینی این كشور را تشكیل می دهند. بخش عمده این جمعیت را نسل های دوم و سوم مهاجران مستعمرات سابق فرانسه در آفریقا تشكیل می دهند. بیشترین تعداد مسلمانان، در شهرهاى پاریس، مارسى و لیون اقامت دارند. در همین حال 35 درصد مسلمانان الجزایری تبار ، 25 درصد مراکشی و 10 درصد نیز تونسی تبار هستند.اما اولین نسل اقلیت مسلمان فرانسه، مهاجرانی بودند که امروزه به عنوان نیروی کار باز نشسته شده اند و ارتباط قوی با کشور خود که خانواده آنها در آن زندگی می کنند، دارند.

در سال 1974 قانونی تصویب شد که به موجب آن خانواده های مهاجران در این کشور سکونت داشته باشند، از این رو تعداد بسیاری زن و کودک به فرانسه نقل مکان و تعداد قابل توجهی از آنها که نمی خواستند به کشورهای خود بازگردند درخواست تبعیت فرانسه خود را ارائه کردند. اما با آمدن نسل دوم فرانسوی هایی که در این کشور متولد شدند وضعیت متفاوت شد، چرا که آنها به واسطه قانونی که اظهار می دارد “در هر کشوری متولد شوید، تبعه آن محسوب می شوید”، به عنوان شهروندان فرانسه تلقی شدند.

نظرات مردمی درباره حادثه شارلی

“ساندرین اوگاند” 43 ساله و  فرانسوی الاصل است. او در خصوص حوادث اخیر پاریس به خبرنگار شفقنا می گوید : «حادثه شارلی ابدو بسیار تکان دهنده و دلخراش بود اما در همین حال نمی توان آن را به همه مسلمانان جهان نسبت داد. همواره تعدادی از مذهبیون هستند که تندرو عمل می کنند و به نوعی رادیکال اند.»

ساندرین که کارمند بخش اداره مهاجرت پاریس است، نشریه شارلی ابدو را یکی از مجله های مورد علاقه خود دانسته که همواره مطالبش را دنبال می کرده است، او می گوید: « امیدوارم دیگر شاهد چنین حوادث غم انگیزی نباشیم و یاد بگیریم در کنار هم با صلح و صفا زندگی کنیم.»

در حالی که کشتار هفته پیش موجب حیرت شهروندان فرانسه شد ، ساکنان برخی از مناطق حومه پاریس معتقدند برای جلوگیری از گرایش فزاینده جوانان مسلمان همچون برادران کواشی به سوی گروه های افراطی که می خواهند با اقدامات خشونت آمیز عقاید و باورهای خود را پیش ببرند، باید تغییرات فوری در این مناطق ایجاد شود.

“شاینگ” 21 ساله دانشجو و اهل کشور کره است. او که خود در مناطق حاشیه ای شهر پاریس زندگی می کند به شفقنا می گوید:«من مسلمان نیستم و خیلی درباره دین اسلام نمی دانم اما حتما در این دین هم خشونت مثل همه دین های دیگر منفور است. این رفتار غیر انسانی در یک کشوری که مسلمانانش در اقلیت به سر می برند، می تواند چهره آنها را مخدوش کند و خاطره خوبی از آنها نسازد. اگر با عقیده ای مخالف هستیم بهتر  است با دلیل و منطق آنرا  برطرف کنیم نه با گلوله و کشتن دیگران. هر چند بایستی به دنبال این مساله هم بودکه چه عواملی باعث شد این کشتار توسط دو شهروند فرانسوی انجام شود»

پس از آنکه سعید و شریف کواشی به عنوان نخستین مظنونان کشتار چهارشنبه هفته پیش شناخته شدند، وینسنت اولیویه، وکیل سابق شریف در گفتگو با یک خبرنگار فرانسوی گفت: «شریف از جمله جوانان سردرگمی است که راه خود را گم کرده اند، و واقعاً نمی توان آنها را افراط گرا و متعصب دانست.» با توجه به دسترسی جوانان به اینترنت، در حال حاضر گروه های تروریستی فرصت های بسیار زیادی برای جذب افراد سرخورده ای دارند که در مناطق حومه پاریس زندگی می کنند. شاید این بخشی از علت قرار گرفتن برادران کواشی در مسیر افراط گرایی باشد. بنا بر اعلام رسانه های فرانسه، این دو برادر سال ها در حومه پاریس زندگی کرده اند. آنها شغل ثابت نداشتند و برای امرار معاش خود مجبور به اشتغال در شغل های موقتی بودندکه درآمد ناچیزی داشتند. شریف که به علت فعالیت های جهادی، از سال 2008 تا 2009، 18 ماه را در زندان سپری کرده بود، مدتی در یک پیتزافروشی و یک سوپرمارکت در حومه پاریس کار می کرد. این دو برادر که در کودکی پدر و مادرشان را از دست داده بودند، بخشی از عمر خود را در پرورشگاهی در شهر رنه واقع در شرق فرانسه گذرانده اند. هفته نامه “لوپوئن” می نویسد: سعید و شریف کواشی تابستان امسال از سوریه به فرانسه بازگشته بودند. شریف در سال 2008 به اتهام های تروریستی وو اعزام جهادگرایان به عراق محاکمه و به 18 ماه زندان محکوم شده بود.

“شمیل محمد” اهل کشور نیجریه 48 ساله مسلمان و روزنامه نگار است. او نیز در یکی از مناطق حومه پاریس زندگی می کند. شمیل دین اسلام را دین خشونت آمیزی نمی داند و به خبرنگار شفقنا می گوید: «اسلام، دین مهربانی است اما اینکه عده ای افراد تندرو از هر طرف بخواهند از این مسئله سوءاستفاده کنند چه با درج کاریکاتور های موهن نسبت به مقدسات و چه آنکه با اعمال خشونت آمیز بخواهند چهره اسلام را زشت جلوه بدهند به شدت با آنها مخالفم. اگر چه تصاویر منتشر شده خوشایند ما نبوده و مطرود است اما جوابش (اهانت) گلوله نیست و اگر معترضیم بایستی مسالمت آمیز نسبت به این حرکت ها مخالفت کنیم و دلیل نمی شود که اسلحه برداریم و عده ای را بکشیم.» شمیل می گوید:«بایستی مسلمانان اتحاد خود را با یکدیگر بیش از پیش تقویت کنند و در مقابل تحرکاتی که علیه آنان انجام می شود هشیارانه تر عمل کنند.»

بنا بر نتایج نظرسنجی هایی که بعد از حادثه شارلی ابدو نشان می دهد؛ غالب فرانسوی ها این اقدام تروریستی را به تمامی مسلمانان بسط نمی دهند اما 29 درصد به طور کلی مسلمانان را معضلی برای این کشور می دانند. البته این نتایج معمولا در زمان تحولات سیاسی دستخوش تغییر می شود. بر اساس این نتایج به غیر از دسته بندی های سیاسی، جغرافیای محل زندگی نیز در ارتباط مسلمانان با تروریست ها هم اثرگذار است. به طوریکه 60 درصد روستاییان معتقدند اقدامات تروریستی نمی بایست به کل مسلمانان نسبت داده شود در حالیکه در منطقه پاریس 77 درصد افراد بر این عقیده اند. این اختلاف 17 درصدی نشان می دهد که در واقع مساله سن و سال در این مساله دخیل نیست بلکه بیشتر طبقه اجتماعی و شغلی افراد در این باور اثرگذار است. بنابراین تفاوت رویکرد اهالی فرانسه نسبت به جامعه مسلمانان این کشور در درجه اول ناشی از تفاوت سیاسی و سپس تفاوت جغرافیایی و اجتماعی شغلی در جامعه فرانسوی است که البته این دو به شدت بر هم منطبق هستند.

“دیکی تاتسون” 23 ساله تازه وارد کشور فرانسه شده به شفقنا می گوید: «مجله شارلی را نمی شناسم اما اصلا معنی این حرکت تروریستی را نمی فهمم. اینکه یک نفر بخاطر کاریکاتورهای موهن عمیقا متاسف و معترض باشد درک می کنم اما اینکه افرادی را به گلوله ببندد برای من خیلی قابل فهم نیست. من معتقد به هیچ دین و مذهبی نیستم اما هر گونه حرکت تروریستی و خشونت آمیز را محکوم می کنم.»

با توجه به فضایی که در کشور فرانسه در حال حاضر موجود است این فضا به شدت تحت تاثیر محکومیت ها نسبت به حادثه تروریستی شارلی حکایت دارد وکمتر کسی است که بخواهد از حملاتی که علیه مسلمانان طی این چند روز توسط گروه های تندرو صورت گرفته سخنی به میان آورد.

“آنا باربوسا” 45 ساله  استاد دانشگاه است. او ظاهرا کمی عقاید نژادپرستانه دارد. آنا می گوید: «فرانسه یک کشور مهاجر پذیر است و طی این چند سال اخیر مسلمانان بسیاری را پناه داده است و از آنها حمایت کرده بنابراین این حق مردم فرانسه نیست که با آنها اینگونه برخورد شود. نشریه شارلی با همه این گونه رفتار می کرد و تنها شامل مسلمانان نمی شد. بارها و بارها از پاپ هم کاریکاتور کشیده بود یا کاریکاتور تولد حضرت مسیح را هم کشیده بود. این ترورها یک حرکت غیر انسانی است. ما رفتار این افراد را به حساب همه مسلمانان نمی گذاریم اما خوب طبیعی است که نسبت به مسلمانان هم خوشبین نباشیم و از آنها هراس داشته باشیم چون احساس می کنیم این اتفاق ممکن است بار دیگر رخ دهد!»

اگر چه در زمان به تصویر کشیدن کاریکاتورهایی مربوط به حضرت مسیح (ع) نیز مخالفت هایی بی شماری از سوی کلیسا و واتیکان نسبت به این اقدام انجام شد اما آنچه که در نشریات فرانسوی نمود بارزتری داشت انتشار کاریکاتورهای موهن به پیامبر اسلام (ص) بود. امری که مخالفت و انزجار بسیاری از مسلمانان اعم از شیعه و سنی و روشنفکران منصف را در کشورهای مختلف جهان موجب شد و حالا در اقدامی موهن و عمدی بار دیگر نشریه شارلی کاریکاتوری از پیامبر(ص) را در تیراژ 3 میلیونی بازنشر می کند. اقدامی که مدعی است در پاسخ به اعتراضات مربوط به کشتن تعدادی از کارتونیست ها و روزنامه نگارانش انجام می دهد اما در واقع با حمایت بنگاه های رسانه ای و سیاسی در غرب صورت می گیرد که همواره در ستیز با اسلام از خود بسیار علاقه نشان داده اند.

اما” کنزا” 28 ساله دختر مسلمان و دانشجوی رشته زبانشناسی در دانشگاه سوربن است، او دیدگاه متفاوتی نسبت به آنا دارد. کنزا به شفقنا می گوید: «بسیاری از گروه های افراط گرا دست پرورده غرب هستند و کسانی که حادثه شارلی را رغم زدند خود سال ها در فرانسه زندگی کرده اند. اما از سوی دیگر باید این را هم در نظر داشت که فرانسه اگر ادعا می کند کشور آزادی بیان است، آزادی  بیان زمانی معنا می یابد که به مقدسات ادیان مختلف احترام گذاشته شود. ما همانطور که مخالف اقدامات افراط گرایانه و تروریستی هستیم، از دولت فرانسه درخواست داریم که احترام به ادیان مختلف و به ویژه مقدسات ادیان آسمانی را در قانون مطبوعات این کشور حاکم کند. چگونه است که  زیر سوال بردن حادثه هولوکاست  جرم است که البته در جای خود کشتن یهودی ها نیز محکوم است اما اهانت به مقدسات ادیان آزاد است؟.»

کنزا بیان می دارد: «ما مسلمانان هیچگاه به خود اجازه نمی دهیم که آیین ها و مقدسات ادیان دیگر را به سخره بگیریم چرا که ما معتقد به پیامبری حضرت عیسی (ع) و همچنین حضرت موسی(ع) هستیم و با همشهریان مسیحی و یهودی و حتی لاییک ها و سکولارها  در صلح و آرامش زندگی می کنیم. بنابراین انتظار چنین ملاحظاتی را از نهادهای مدنی و دولتی کشور فرانسه داریم. چرا که گروه های افراط گرا منسوب به هر مذهبی که باشند از این خلاهای قانونی به نفع خود سوء استفاده می کنند.»

فرانسویان بیشترین دید مثبت را به مسلمانان دارند

مطابق پژوهش موسسه آمریکایی پیو که از 8 الی 9 ژانویه سال جاری انجام شده است فرانسویان نسبت به سایر کشورهای اروپایی بیشترین دید مثبت را به مسلمانان دارند؛ عددی بالغ بر 72 درصد. در واقع می توان گفت فرانسوی ها نسبت به اینکه مردم چه دینی دارند مشکلی ندارند و معتقدند در همه ادیان، فرق و گروه های مختلف سیاسی افراد تندرو و رادیکال وجود دارد و هر گونه اقدام خلاف و اعمال تروریستی را نباید به کل مردم پیرو یک دین نسبت داد. البته طی چند روز گذشته یعنی بعد از حادثه شارلی تعداد زیادی مسلمان و اماکن مقدس اسلامی توسط گروه های تندور و نژاد پرست فرانسوی مورد حمله قرار گرفت که بررسی این موضوع نیز خود محل بحث است. اما در همین حال بسیاری از فرانسوی ها معتقدند مسلمانان در این کشور در صلح و آرامش زندگی می کنند. برای تدریس و استخدام مشکلات حقوقی ندارند اگر چه که ممکن است  به صورت نامحسوس مثلا با دیدن حجاب زنان یا اسامی درج شده در کارت های شناسایی با نام اسلامی نسبت به دیگر اقلیت ها تبعیض هایی وجود داشته باشد.

به گزارش تایم، نتایج چندین نظرسنجی نشان می دهد بسیاری از جوانانی که در حومه پاریس زندگی می کنند، تنها به این خاطر که نامشان اسلامی یا آفریقایی است، یا به این دلیل که کدپستی شان نشان می دهد در حومه پاریس(که محل زندگی افراد کم درآمد است) زندگی می کند، حتی قادر به حضور در مصاحبه شغلی نیستند، چه برسد به اینکه بتوانند شغل مناسبی پیدا کنند.

البته مسلمانان فرانسوی در به جا آوردن آداب و رسوم خود آزادی دارند. در كل فرانسه، حدود 8 مسجد جامع وجود دارد كه از آن ميان مي‏توان از مساجد بزرگ پاريس، مسجد كوچه پولونسو، مسجدالدعوه، مسجد ليون، مسجد گاليني، بلال، ابوبكر، عمرو را نام برد. علاوه بر آن، مي‏توان از حدود 100 نمازخانه و نمازخانه‏هاي كوچكي كه در مغازه ‏ها، خانه ‏ها و كارگاه هايي كه در سراسر فرانسه موجودند، نام برد. سوپرمارکت ها محصولات حلال می فروشند، مسلمانان برخی شغل های دولتی دارند در عین حال در مدارس دولتی نمی توانند با حجاب اسلامی ظاهر شده و تعلیمات دینی فرا گیرند.

مرز آزادی بیان به راستی تا کجاست؟

به گزارش خبرنگار شفقنا، درباره ریشه‌های حادثه تروریستی شارلی نظریات مختلفی بیان شده است که بیشتر جنبه سیاسی دارد و در این میان جنبه‌های انسانی و اعتقادی این حادثه کمتر مورد توجه قرار گرفته است. به گفته غلامحسین میرزا صالح، پژوهشگر تاریخ، کاریکاتور را هنر هشتم می خوانند؛ هنری که رسالت خویش را در به نمایش گذاشتن اشکال غیر مرسوم از موجودات و کردار آنها جستجو می کند. به اعتقاد “اینان” کاریکاتور بازی ساده اندیشه هاست. بازی که بدون یاری گرفتن از واژه ها و تنها با بهره گیری از نقش خطوط بیان می شود. کاریکاتور شیفته موضوعات ممنوعه بوده است. کاریکاتور با عناصر “شیک” سر وکار ندارد. مگر آن که بخواهد آن را مسخره کند و بی اعتبار سازد. [و لذا مضامینی که در کاریکاتور ارائه می شود باید مراقبت شود]. مرز آزادی بیان همواره مورد بحث اندیشمندان علوم سیاسی و انسانی بوده است و شاید این حادثه خود تلنگری باشد برای توجه دوباره به این مرز. غرب مدرن، امروز هم با نژادپرستی و توهین به انسانیت دست و پنجه نرم می‌کند، گاه در زمین فوتبال و گاه در خیابان و مدرسه. امروز توهین به نژادهای مختلف امری مذموم و نکوهیده در غرب است حتی اگر کسی مورد توهین نژادی قرار گیرد در صورت شکایت مورد محاکمه و پی گرد قضایی قرار می گیرد. هرچند عده‌ای عمیقا به آن اعتقاد دارند اما تلاش برای جلوگیری از نژادپرستی امری بدیهی است. در فرانسه، آلمان، انگلیس، آمریکا و … اگر پدر و مادری به فرزند خود توهین کنند و یا رفتاری خشونت آمیز در قبال فرزند خود نشان دهند سریعا مواخذه شده و حتی حق سرپرستی آن‌ها بر کودکی که از جان و ریشه آن‌هاست به خطر می‌افتد.

بنابراین خواسته یا ناخواسته، “توهین” یکی از خط قرمزهای آزادی بیان در غرب به شمار می‌رود اما نکته جالب توجه اینجاست که در فرانسه که غرب آن را مهد آزادی بیان می‌ داند، تمام تلاش برای این است که این آزادی بیان در نقد صریح و بی‌پرده و اهانت به دین مبین اسلام تبلور یابد. نقدی که چون مرزی ندارد به توهین می‌رسد و مقدسات مسلمانان به سادگی مورد تمسخر واقع می شوند و چون این کشور، مهد آزادی بیان است پس نباید مسلمانان نسبت به اهانت به مقدساتشان اعتراض کنند!. نکته اینجاست که این حد از آزادی بیان در فرانسه تنها در مورد دین مبین اسلام اجرا می‌شود و دین یهود و مسیحیت چنین آزادی تلخی را تجربه نکرده‌اند. اگرچه در این روزها برخی رسانه‌ها تلاش می‌کنند که در دفاع از شارلی، نقد همراه با توهین به سایر ادیان را در این کشور عادی و قانونی  و ناشی از آزادی بیان بدون مرز جلوه دهند اما در این راه باز هم اگر قرار است کسی مورد تمسخر و اهانت قرار گیرد، ابراهیم خلیل الله و محمد رسول الله است.

آیا اهانت بدون مرز خود زمینه‌ساز خشونت بدون مرز نبوده است؟

آیا کارتونیست های فرانسوی با علم بر کاری که می دانند مورد اعتراض بیش از یک میلیارد مسلمان قرار می گیرد و آنان را آزرده خاطر می کند و موجب تحریک برخی افراطیون در این مسیر اعتراض شده و در واقع دست مایه اعمال خشونت آمیز تحت عنوان دفاع از مقدسات را می نماید، باز هم می تواند دستاویزی برای پرداختن باشد؟ اگر آزادی بیان بدون مرز است چرا درباره هولوکاست مرزها و خطور قرمز وسیع وجود دارد؟

سئوالی که امروز می‌بایست از سوی اندیشمندان مسلمان از دست اندرکاران دولت فرانسه پرسیده شود این است که آیا این اهانت بدون مرز خود زمینه‌ساز خشونت بدون مرز نبوده است؟ نقد، از جمله مواردی است که در دین و آئین اسلام بارها به آن اشاره شده و بر آن تاکید شده است و ابدا امری مذموم نیست که امری مفید و پسندیده است منتهی با حفظ ادب و اخلاق. حال که برخی از آزادی بیان موجود در فرانسه برای توهین به مقدسات سوء استفاده می‌کنند آیا نمی‌توان متصور بود که این شیوه خود موجب تحریک و زمینه‌ساز خشونت باشد؟ چرا تنها دین اسلام مورد هجمه قرار می‌گیرد؟ این‌ها سئوالاتی است که شاید “حسن باثیلی” شهروند مسلمان فرانسوی که در جریان گروگان گیری در فروشگاه مرد یهودی جان عده ای از شهروندان کشورش را نجات داد و همچنین “احمد مربات” ، پلیس مسلمانی که برای دفاع از جان مردم کشورش، جان عزیز خود را از دست داد، به خوبی پاسخ داده باشند. جوابی که صدها سال پیش ادبیات پارسی نیز به آن داده است: خشت اول چون نهد معمار کج/ تا ثریا می رود دیوار کج! این حادثه شوم را می‌توان نتیجه خشت کجی دانست که معماران “آزادی توهین” در فرانسه نهاده‌اند که کجی و کژی آن روز به روز هویداتر و عمیق‌تر می شود و کجی خشت آن به مباح دانستن توهین به اسلام و مقدسات در پوشش آزادی بیان باز می‌گردد.

رادیکالیسم با خشونت پیوند خورده است

فی الواقع دور خشونت آغاز دارد اما پایانی ندارد و اگر هم داشته باشد پایانی بسیار دردناک خواهد بود. رادیکال های جهان زبان یکدیگر را خوب می فهمند و با یکدیگر به زبان خودشان گفت وگو می کنند. فرقی نمی کند که چه عقیده و مرامی داشته باشند، با این حال همدیگر را درک می کنند. همه آنها تندرو هستند و شاید هم عملگرا. نتیجه عملگرایی با چنین مشخصاتی چه خواهد بود؟ احتمالاً خشونت. این گونه است که برای رسیدن به آن جامعه آرمانی هر اقدامی از توهین تحت لوای “آزادی” گرفته تا اعمال خشونت آمیز تحت لوای “اعتقادات” مجاز خواهد بود.این گونه رادیکال ها با یکدیگر دیالوگ و گفت وگو می کنند. رادیکالیسم علیه رادیکالیسم به پا می خیزد و همه چیز نابود می شود جز همان رادیکالیسم. دور خشونت ها و حملات متقابل تا به آن حد گسترش می یابد که یک طرف نابود شود و این حد البته نقطه مشخصی نیست. شاید این حد مانند آنچه در جنگ جهانی دوم رخ داد مرگ میلیون ها انسان باشد. آن کس که خشونت را آغاز کرده است، می پندارد که در پایان پیروز است.

مروج «اسلام حقیقی » باشیم

در همین رابطه بسیاری کارشناسان و تحلیل گران نیز معتقدند؛ حوادث مربوط به نشریه شارلی ابدو و بازنشر و انتشار کاریکاتورهای موهن نسبت به پیامبر اسلام، اقدام مشکوکی است که می تواند از قبل طراحی شده باشد؛ اینکه عده ای بخواهند چهره حقیقی دین اسلام را در دنیا به واسطه اقدامات جنایتکاران و شنیعی که امروز داعش با نام اسلام در عراق و سوریه انجام می دهد و تا کنون هزاران نفر اعم از شیعه، سنی و کرد را به کشتن داده است، حادثه شارلی هم می تواند ابزاری برای نشان دادن چهره خشونت آمیز از اسلام در بین مردم جهان باشد، امری که به منزوی شدن بیشتر مسلمانان در پی اسلام هراسی هایی که در گوشه و کنار دنیا به راه افتاده، منجر شود.

حضور شخصیت هایی از جمله نتانیاهو، نخست وزیر رژیم صهیونیستی که با جنایاتی که سال ها از جمله سال گذشته در حق مردم مظلوم غره انجام داد، داوود اغلو رییس جمهور ترکیه که کشورش یکی از حامیان اصلی کمک های  نظامی به داعش محسوب می شود؛ در راهپیمایی ضد خشونت در پاریس می تواند صحه ای بر فرضیه سیاسی بودن حادثه شارلی ابدو بگذارد وگرنه کشتن هزاران انسان بی گناه در عراق و سوریه و همچنین اعتراضاتی که در کشور آمریکا درباره نژاد پرستی انجام می شود هم بالقوه می تواند مورد توجه سیاستمداران قرار گیرد. در اینجا می توان به نوشته عطوان عبدالباری اشاره کرد که می گوید: مسؤولان عرب که در کنار نتانیاهو در تظاهرات پاریس شرکت کرده بودند، چرا هیچگاه برای همبستگی با قربانیان جنایتها در عراق، غزه و قانای لبنان تظاهرات نکرده اند؟

پس از آنکه گرد و غبار توفان “همبستگی” با قربانیان هفته‌نامه فرانسوی “شاری ابدو” فرو بنشیند، و “یخ نفاق” که در مقدمه تظاهرات میلیونی در قلب پاریس تجلی یافت، آب شود و توفانهای دروغ و راست همگی خاموش شوند؛ حقایق یکی پس از دیگری پدیدار خواهند شد.

بارزترین این حقایق، این است که مسؤولان عرب و بیگانه‌ای که در صفوف اول تظاهرات پاریس برای محکوم کردن تروریسم شرکت کردند، خودشان بزرگترین به وجود آورندگان تروریسم واقعی هستند. همه آنها به صورت عمدی و یا غیر عمد حامیان تروریسم هستند”. لذا انجام اعمال خشونت آمیز می بایست در هر کجا و هر کشور و توسط هر گروه و فرقه ای که انجام می شود مورد محکومیت قرار گیرد در همین حال توهین به مقدسات میلیون ها مسلمان نیز به بهانه آزادی بیان بایستی مورد پی گرد قضایی و محکومیت قرار گرفته تا توهین و تحقیر که خود زمینه ساز خشونت است نه به اسم “دین” و نه به اسم “آزادی” تولید و بازتولید نشود. از طرفی هم بایستی متفکران اسلامی علاوه بر محکوم کردن اهانت به مقدسات همه ادیان از جمله دین مبین اسلام، مروج اسلام حقیقی باشند و در محکومیت خوانش های ضد انسانی و تروریستی به نام دین لحظه ای درنگ نکنند. بایستی تلاش شود قواعد اخلاقی موجود در دین اسلام از جمله کرامت انسانی و لزوم حراست آن به جهانیان نشان داده شود.

انتهای پیام

www.afghanistan.shafaqna.com