شفقناافغانستان- انتخابات پارلمان بریتانیا، انتخاباتی بود که در آن هیچ حزبی پیروز نشد. به گزارش سیانان، ترزامی، نخستوزیر این کشور، شاهد این قضیه بود که اکثریت محافظهکار در مجلس عوام کوچک و تبدیل به اقلیت شد و رویای استقلال اسکاتلند از ملیگرایان اسکاتلندی در هم شکست. حال این پرسش مطرح میشود که چه اتفاقی خواهد افتاد؟ برای پاسخ به این پرسش، میتوان دستکم ۵ مورد را نام برد.
١- روند سخت خروج از اتحادیه اروپا
سختتر شد
مذاکرات رسمی بریتانیا در مورد ترک اتحادیه اروپا در ١٩ ژوئن آغاز میشود. مقامات ارشد و سیاستمداران اتحادیه اروپا گفتهاند که خانم می، در صورت نیاز، میتواند این تاریخ را به تعویق بیندازد، اما با توجه به مهلت نهایی برای خروج از اتحادیه اروپا در ماه مارس ٢٠١٩، در صورت تأخیر بیش از حد، زمان باارزش مذاکرات از دست خواهد رفت.
در واقع، با توجه به از بین رفتن اکثریت محافظهکار مجلس عوام، چشمانداز یک خروج «سخت» این است که بریتانیا بدون هیچ معاملهای اتحادیه اروپا را ترک کند؛ چیزی که برای حزب اتحادیه دموکراتیک، یعنی قانونگذاران ایرلند شمالی که ترزامی به دنبال حمایت آنهاست، بهعنوان خط قرمز شناخته میشود.
حزب اتحادیه دموکراتیک، از خروج بریتانیا از اتحادیه اروپا حمایت میکند، اما به شرطی که مرزهایش با جمهوری ایرلند که عضو اتحادیه اروپاست، بدون اختلاف باقی بماند. این امر، به احتمال زیاد، مانع کنترل شدید مرزها خواهد شد. موضوعی که توسط حزب محافظهکار که به دنبال یک خروج «دشوار» هستند، حمایت میشود. یک خروج «آسان»، که در آن بریتانیا در بازار واحد باقی میماند و شهروندان اتحادیه اروپا میتوانند در بریتانیا بمانند، حالا محتملتر به نظر میرسد، اما نیازمند معامله سخت و تلاش و چانهزنی زیادی است. و از سوی دیگر، هر چه بریتانیا بیشتر تعلل کند، عملا زمان مفید کمتری برای دست یافتن به یک توافق سازش با ٢٧ کشور عضو اتحادیه اروپا دارد.
«نیگل فراگ»، یکی از اعضای پارلمان اروپا و حامی معروف و سرسخت برگزیت، گفته است که اعتبار ترزامی حالا «بشدت در میان اتحادیه اروپا آسیبدیده» و او (آقای فراگ)، انتظار یک سیر قهقرایی را در مورد خروج بریتانیا از اتحادیه اروپا میکشد.
٢- حزب اتحادیه دموکراتیک
شریک سرسخت؟
تنها راه پیش روی ترزا می، برای تشکیل دولت، این است که یک ائتلاف و قرارداد همکاری با حزب اتحادیه دموکراتیک، یک حزب اجتماعی محافظهکار که شامل افرادی است که مدافع ماندن ایرلند شمالی بهعنوان بخشی از بریتانیا هستند، ایجاد کند.
حزب اتحادیه دموکراتیک که تعداد صندلیهایش را در پارلمان از ٧ به ١٠ صندلی افزایش داده، در یک موقعیت بسیار قوی قرار دارد و قادر است معامله سختی را صورت دهد؛ این مسأله زنگ خطری را در میان قانونگذاران محافظهکار لیبرال اجتماعی به صدا درآورده است. حزب اتحادیه دموکراتیک، مخالف سقط جنین و ازدواج همجنسگرایان است. در مورد مسأله رفاه اجتماعی نیز این حزب مخالف برخی از سیاستهای محافظهکارانه مثل کاهش حقوق بازنشستگان است.
٣- هیچ توپی در زمین حزب ترزا می نیست؟
ترزا می با امید به تقویت موقعیت محافظهکاران پیش از مذاکرات حیاتی برگزیت، اقدام به برگزاری زودهنگام انتخابات کرد؛ اما با این حرکت، نتیجه عکس گرفت. «آنا سوبری» یکی از طرفداران اتحادیه اروپا در پارلمان، در سخنرانی خود، ادامه نخستوزیری ترزا می را زیر سوال برده است. بسیاری از افراد دیگر هم هستند که صدای کمتری از آنها شنیده میشود. با وجود ١٢ صندلی کمتر محافظهکاران در پارلمان، میتوان مطمئن بود که بسیاری دیگر هم اگر صدایی از آنها درنمیآید، موافق حضور ترزا می نیستند و این یعنی به زودی در مورد پست نخستوزیری شاهد چالشهایی خواهیم بود.
۴- فشارهای پیش رو بیشتر میشوند
ترزا می نیازمند آن است که بودجهای را تنظیم و سیاستهایش را کامل کند. می پیشتر مانع تغییرات زیادی در کابینه شده است و بسیاری از اعضای ارشد دولت، مثل بوریس جانسون، وزیر امور خارجه در پستهای خود باقی خواهند ماند؛ اما پیش از آنکه ملکه، پارلمان جدید را در ١٠ ژوئن افتتاح کند –یعنی همان روزی که مذاکرات برگزیت آغاز خواهد شد- ترزا می باید تدوین بودجه و سیاستهایش را در بیانیهای اعلام کند. همه اینها، میتوانند بهعنوان مواردی باشند که در چنین شرایط سختی، فشارهای موجود بر نخستوزیر را بیشتر میکنند.
۵- انتخابات یک اپوزیسیون واقعی را ایجاد کرد
یکی از انتقادات اصلی پیش از کارزار انتخابات در مورد جرمی کوربین، رهبر حزب کارگر، این بود که نتوانسته به خوبی نقش خود را بهعنوان رهبر مخالفان ایفا کند. حزب کارگر به خاطر درگیریهای حزبی و خارج آن، فلج شده بود؛ اما با انتخابات روز پنجشنبه که موجب ورود ٢٩ نماینده جدید حزب کارگر به پارلمان شد، کوربین حالا با انرژی بیشتری به مبارزات خود ادامه خواهد داد. با جذب جوانان و با حمایت قوی آنها از اعضای حزب، محبوبیت کوربین در میان همکاران پارلمانی قدیمی و جدید او افزایش یافته است. به این ترتیب ترزا می انتخاباتی برگزار کرد که باعث ایجاد یک اپوزیسیونی شد که پیش از این وجود نداشت.
او اما اسکاتلند را نگه داشت
اگر یک مسأله تسلیبخش برای ترزا می و حزب محافظهکار او وجود داشته باشد، این است که به دنبال انتخابات روز پنجشنبه، اسکاتلند، لااقل به این زودیها از بریتانیا خارج نمیشود. پیش از ٨ ژوئن، «نیکولا استورگون»، رهبر حزب ملی اسکاتلند، خصوصا پس از، از دستدادن رأی استقلال در سال ٢٠١۴، در تلاش برای برگزاری رفراندوم دوم بود. خان استورگون استدلال میکرد که برگزیت که تا حد زیادی در اسکاتلند مردود شد، سناریو را به این سو عوض کرد که اسکاتلند، با این وسعت، باید فرصت رفراندوم دومی را داشته باشد. در ماه مارس، قانونگذاران اسکاتلند، ۶٩ به ۵٩ در حمایت از چنین موضوعی رأی و حزب ملی اسکاتلند را در مقابل ترزا می که مخالف برگزاری رفراندوم دیگری در اسکاتلند بود، قرار دادند. حالا با وجود انتخابات پارلمانی میتوان امید داشت که اسکاتلند دستکم به این زودیها سر جایش باقی خواهند ماند.
منبع: روزنامه شهروند
