شفقنا افغانستان/م.ن
در اینکه “عطا محمد نور” از چهره های بانفوذ و برجسته سیاست افغانستان است،شکی نیست. در اینکه وی از فرماندهان مشهور جهادی در ادوار سابقه و از والیان موفق حکومت افغانستان طی سال های گذشته بوده، نیز شکی نیست.
اما با همه اینها و در عین حالی که باید به وقایع زندگی شخصی هر انسانی احترام گذاشت،تجلیل از 50سالگی و به اصطلاح جشن تولد گرفتن برای والی بلخ، آن هم در ابعادی به هر لحاظ گسترده و تجملی،کار شایسته ای نیست!
به این دلیل شایسته نیست که اولا مصارف هنگفت چنین محافلی اسراف و زیاده روی ست؛هر قدر هم که متعلق به اشخاص بوده و از دارایی های شخصی، مخارج اینطور مجالس تامین شود(که در اغلب موارد از اموال دولتی و بیت المال تامین می شود)،باز هم ضرورت برگزاری چنین مراسماتی را زیر سئوال می برد! آن هم در شرایطی که چه در افغانستان و چه در همان بلخ آقای عطا،هزاران هزار نفر،شب ها گرسنه می خوابند و یا از غوت اندکی برای سیر کردن شکمشان برخوردارند؛در همان سرزمینی که جناب عطا دم از دفاع از حیثیت و ناموسش می زند،هزاران هزار نفر وجود دارند که در سرمای زمستان قادر به تامین سوخت برای گرم کردن خود و بچه هایشان نداشته و شب های سرد زمستانی را تا صبح با لرزیدن می گذرانند!
از زاویه ای دیگر،حضور اکثریت مسئولان مملکتی و زمامداران امور سیاسی،امنیتی و اقتصادی از سراسر افغانستان به خصوص از مرکز، در چنین محافلی خود عیب بزرگی است. چه لزوم که از معاونان رده بالای مملکت تا نمایندگان پارلمان،مجلس سنا،شوراهای ولایتی و فلان و فلان، وظیفه کاری خود را رها کرده و در جشن تولد 50سالگی آقای عطا شرکت کنند؟!
متاسفانه افراط و تفریط در مسائل مختلف،گریبانگیر رجال سیاسی ما شده است و برای مانور تبلیغاتی و مطرح کردن خود، از هرگونه ابزاری استفاده می نمایند و آنچه که واقعا باید در اندیشه آنها، خواب و خوراک را بر آنها حرام کند یعنی عامه مردم و مشکلاتشان،سر سوزنی برایشان اهمیت ندارد اما متاسفانه همیشه از پلکان همین مردم ساده دل و بی آلایش است که به نان و نوایی رسیده و صدالبته که خیلی زود، همه چیز را فراموش نموده و غرق دریای تکبر و منافع شخصی خود می شوند.
اینها که عرض شد،صرفا حهت اطلاعی بیش نبود؛گفتم فقط برای اطلاع چون مسلم است که رجال سیاسی به تملق و چاپلوسی اطرافیان عادت کرده و غیر از آن به مزاج مبارکشان سازگار نیست اما از انصاف و حق که نگذریم،به این شکل و با این تجمل و اشرافیت، تجلیل از خود کردن، جای تامل دارد!
انتهای پیام