شفقنا افغانستان-برای قضاوت منصفانه و عادلانه و عالمانه از حضور و خروج نیروهای ایتلاف بین المللی آتلانتیک شمالی و کشورهای عضو آیساف، بی کمترین دخیل کردن احساسات ملی و مواضع امریکایی یا ضد امریکایی با ارایه آمار و ادله و شواهد مستند قلم فرسایی می کنیم.
نمودار بدست آمده از حضور هزاران هزار سرباز غربی و شرقی از اقصی نقاط جهان در افغانستان در طول سالهای 2001 تا 2014 به وضوح حاکی از کاهش تعداد تلفات ناتو و آیساف همزمان با افزایش خشونت ها و تلفات خبرنگاران، نظامیان داخلی و غیر نظامیان افغانستانی می باشد.
آیا این جز کناره گیری زیرپوستی و نامحسوس سربازان یانکی و دیگر هم رزمان شان از مناطق ناامن و جنگی به مناطق نسبتا امن تر و آرام تر و نیز تغییر هدفدار جامعه هدف مورد اصابت راکت و فیر و گلوله و انتحاری و انفجار است؟!
امروز و از ساعاتی قبل ماموریت جدید قریب به 13 هزار نیروی خارجی با جمعیت حداکثری 10 هزار سرباز امریکایی تحت عنوان حمایت قاطع آغاز شد تا جنگ علیه تروریسم و خشونت به سربازان تعلیم نادیده و نامجهز اردوی ملی واگذار گردد و یانکی ها در پایگاه های دایمی نظامی خود به برنامه های مهمتر کاخ سفید برسند.
فارغ از تمامی دستاوردها یا پیامدهای ناخوشایند حضور ناتو و آیساف بر خاک افغانستان و نیم نگاهی به وضعیت قلب آسیا در انحصار کامل رقبای سیاسی و نظامی و اقتصادی امریکا اعم از روسیه، ایران، پاکستان، چین و هند باید اذعان کرد که ما قافیه را باخته ایم.
اینکه سربازان آموزش دیده و تربیت شده و تا دندان مسلح امریکایی و اروپایی تحت لوای مبارزه علیه تروریسم و خشکاندن ریشه های خشونت چه کردند که تحت عنوان دوپهلوی حمایت قاطع بکنند بماند برای مفسران و تحلیلگرانی که از خروج نظامیان ناتو بیش از خروج تجهیزات سنگین نظامی شان ابراز نگرانی کرده اند.
با پایین آمدن پرچم جنگ ناتو علیه طالبان و طالبانیسم و احتزاز بیرق حمایت قاطع و تعلیم نیروهای امنیتی کشور نمی توان زوایای دیگر عدم تغییرات باطنی در روند ناامنی و بی ثباتی را نادیده انگاشت و صرفا به نوار باریک تحولات مسوولیتی امیدوار بود.
کشته شدن فقط 75 سرباز ناتو و تعداد انگشت شماری از اعضای آیساف در قیاس با تلفات پنج هزار سرباز امنیت ملی و پولیس و اردو و صدها غیرنظامی اعم از مردم ملکی بیانگر عدم مسوولیت پذیری یانکی ها در افغانستان بوده است؛ با این حال مصونیت قضایی و کاهش بار مسوولیت نظامی همزمان با افزایش زمان در پیشبرد اهداف استراتژیک غرب نگران کننده است.
مهمانان ناخوانده ای که آمدن شان مصیبت بود و رفتنشان هم مصیبت، درحالی جنگ افزارهای سنگین را به خارج از مرزها انتقال داده اند و خود در مسوولیت جدید پشت دیوارهای مستحکم پایگاه های نظامی به تحقیق و تفحص مشغول اند که با هیچ ابزار و نمودار و نگاهی نمی توان طولانی ترین جنگ را موفقیت آمیز ارزیابی کرد که پرچم سفید رنگ طالبان هنوز در جای جای این کشور خودنمایی می کند.
منبع شبکه اطلاع رسانی
انتهای پیام