شفقنا افغانستان- من، اینهمه هستم عنوان اولین پرفورمنسی است که امروز عصر در گالری اندیشه گلشهر اجرا شد.
به گزارش خبرگزاری شفقنا افغانستان، حبیبه علیزاده، عکاس و پرفورمر افغانستانی با حضور جمعی از هنرمندان و فرهنگیان مهاجر به اجرای پرفورمنس خود پرداخت.
این پرفورمنس که با محتوایی مدرن به تعصبات و نگاههای متعصبانه به زن اشاره داشت، اولین پرفورمنسی است که خانم علیزاده اجرا کرده است، از طرف دیگر این اجرا اولین اجرایی است که در گلشهر اتفاق می افتد.
متن بیانیه پرفورمنس آرت “من، این همه هستیم” به شرح زیر است :
فهم، قوه ی بی نظیری ست که انسان را از دیگر موجودات متمایز می کند و به تعالی می رساند به نقطه ای که اشرف مخلوقات نام می گیرد و خدا از آفرینش آن به خود احسنت می گوید.
«من» یک هویت است، یک هویت زنده که رشد می کند، زیبا می شود، می خند و گریه می کند و می فهمد. این «من» فراوان است این « می فهمد ها» زیادند. در نزد خداوند تبارک و تعالی «من»، «مـن» است و تنهـا «من متعالی» ارزشمند می باشد اما در جامعه ای هستیم که «من» به دو راه مجزا منشعب شده است، دو راه ناموازی که نه برابر هم اند نه به هم میرسند، «من زن» «من مرد».
«من زن» جامعه ی ما، زنده است، رشد میکند، زیبا میشود، عشوه گری و ناز دارد، فریبنده و دلربا میتواند باشد، می خندد و گریه میکند اما فهم … فهم او یعنی آزادی اش و آزادی را مترادف کرده اند با بی بند وباری.
فهمیدن نقطه ی آغاز آزادی است و آزادی کمال است و فساد در آن راه ندارد و آزادی مقدس است و تنها راه رسیدن حیوان ناطق به انسان شدن است. فهم و آزادی را که از «من» بگیری چیزی جز، حیوان ناطق بودن نمی ماند.
«من زن» می فهمد چون ذاتش با فهم گره خورده است هرگز از هم جدا نخواهند شد اما حق بیان و تأثیرگذاری آن فهمیدن در زندگی اش را با توجیهات گوناگون و دور از ذات خدایی اش، گرفته اند. به اندازه ای که می بینیم دست اجبارهای محسوس و نامحسوس را در زندگی «من زن این جامعه» و این گونه می شود که عده ای باور میکنند این موقعیت منزجر کننده را و عده ای باور نمیکنند و با راههای مختلف خوب و بد با این شرایط گلاویز می شوند تا تغییرش بدهند و به انتخاب های خود یا برسند یا نزدیک شوند.
آری، «من زن این جامعه» این گونه تربیت شده ایم، برای بیان و گرفتن حق آزادی و انتخاب. گاهی دزدانه زندگی میکنیم گاهی خصمانه. اما همیشه راه صلح جای هیچ ترس و ضرری را ندارد. دستهای همدیگر ما «من زن این جامعه» «من مرد این جامعه» وقتی با هم بسازند، میتوانند جامعه را به آزادی، نزدیک تر کنند.
این پرفورمنس آرت با ایده محدودیت زن حاضر در جامعه ما و تلاش آن برای آزادی و با تکیه بر صلح خواهی ، جان گرفت و من این پرفورمنس آرت را تقدیم میکنم به همه کسانی که به دنبال بازکردن قفلی در فکر و نگرش خود هستند تا جامعه ای آزاد و بدون تعصب را برای خود و آیندگان خود بسازند واز آن لذت ببرند.
انتهای پیام
