شفقنا افغانستان/فراخبر- در میان رهبران معاصر افغانستان، رهبر شهید مزاری، جایگاه خاص و ویژه ای را به خود اختصاص داده است، او به عنوان یک چهره ملی در میان تمام اقشار و قومیت های افغانستان دارای محبوبیت و مقبولیت است.
راز ماندگاری و جاودانگی مزاری و اینکه چرا او تا این حد محبوب مردم بود تفاوت های او با دیگران است که از او مزاری ساخت.
دیگر رهبران افغانستان که در طول سالهای جهاد شهید شدند، وارثینی داشتند که بعد از آنها در محافل بعنوان جانشین پدرشان نقش ایفا کردند، اما مزاری در زمان شهادتش تنها یک دختر خردسال داشت و مادری پیر، می توان گفت بعد از شهادت سرخ مزاری، تمام مردم افغانستان وارثین مزاری شدند و این گونه شد که او “بابه” شد و ما فرزندان او!
درنگی بر تفاوتهای شهید مزاری و دیگر رهبران سیاسی
خاطره ای از شهید مزاری را متفکر شهید سیدمحمدامین سجادی نقل کرده است که می توان گفت در نوع خودش بی نظیر است، هرچند در آنزمان این خاطره غیرقابل بیان و انتشار بود اما اکنون، بعد از گذشت سالها می توان آنرا بعنوان نمونه ای عینی از صداقت ورزیها و اخلاصمندیهای رهبر شهید مزاری مثال زد.
جلسه ای محرمانه در مشهد قبل از پیروزی مجاهدین برگزار شد، که رهبران احزاب افغانستان دعوت شده بودند، در این جلسه قرار بود پیرامون اوضاع جاری افغانستان و تشکیل حکومت انقلابی صحبت شود.
بسیاری از رهبران سیاسی افغانستان در این جلسه دعوت شده بودند و اکثرا یا خودشان حضور داشتند و یا نمایندگان تام الاختیار فرستاده بودند.
بهر ترتیب جلسه با حضور سران احزاب افغانستانی آغاز شد و روی بسیاری از موضوعات بحث صورت گرفت.
شهید مزاری بیشتر گوش می کرد و کمتر حرف می زد، اما زمانی که نکته ای می گفت، آنرا با قاطعیت و صلابت خاصی بیان می کرد، به شکلی که هیچ کسی را یارای انکار و یا رد آن نبود.
جلسه سه ساعت و نیم به درازا کشید و نزدیکی های ظهر برای اقامه نماز و صرف نهار جلسه را تعطیل کردند، بعد از اینکه نماز خوانده شد، همگی برای صرف نهار به رستوران واقع در آن اداره رفتند، غذاهای ایرانی زیادی روی میز چیده شده بود و سعی شده بود به بهترین شکل از مهمانها پذیرایی شود.
هر کس در جایی نشست، شهید مزاری هم روی یک صندلی در کنار میز نشست و همگی شروع به غذا خوردن کردند.
میزبان ایرانی در یک طرف میز نشسته بود و سعی می کرد کمبودهای میز را خیلی سریع جایگزین کند و چند نفر گارسون، مدام اطراف میز می چرخیدند تا هر چیزی که نیاز است را بر طرف کنند.
چندین نوع پلو به شکل زیبایی روی میز چیده شده و انواع کباب و قیمه هم روی میز موجود بود، همچنین سالاد و دسر و ماست و سبزی هم میز را به زیبایی هر چه تمامتر آراسته بود.
شهید مزاری از بین این همه غذا ظرف ماست را جلوی خود کشیده بود و قدری نان خشک را در آن فرو می کرد و می خورد.
میزبان ایرانی با دیدن این صحنه تعجب کرده و از شهید مزاری پرسید : استاد چرا از غذاهای ایرانی میل نمی کنید؟ اگر این غذاها به مزاج شما نمی نشیند هر چه سفارش بدهید برای شما می آوریم.
این نطق میزبان باعث شد تا اکثر مهمانان به شهید مزاری توجه کنند.
شهید مزاری با همان لبخند همیشگی نگاهی به میزبان کرد و گفت : لطف شما زیاد است و غذاهایتان هم به ظاهر بسیار خوشمزه، اما من چطور می توانم در حالی که مردمم از گرسنگی می میرند، اینطور غذاهای رنگارنگ بخورم؟
وقتی شهید مزاری این جمله را گفت به یک باره فضا به کلی عوض شد، همگی شوکه شده بودند و انگار تلنگری به همه حاضران در دور میز نهار وارد شد.
بعد از این جمله شهید مزاری اکثرا خجالت زده شدند و سعی کردند هر چه زودتر غذا خوردنشان را تمام کنند.
میزبان ایرانی هم با لبخندی ماجرا را ختم کرد و سعی کرد ماجرا تمام شود.
اما این جمله شهید مزاری آنقدر سنگین و انقلابی بود که در ادامه جلسه باعث شد شهید مزاری از موضعی بالاتر سخن بگوید و سخنش را همگی قبول کنند، چرا که همگی فهمیده بودند جنس سخنان مزاری با دیگران فرق دارد، او حرفی را به زبان نمی آورد مگر وقتی که منافع مردمش در خطر باشد.
این تفاوت مزاری با دیگران است، او در هر حال که باشد مردمش را فراموش نمی کند و قسم خورده است که تا آخرین نفس در کنار مردمش باشد و از خدا خواسته است تا خونش در میان مردمش ریخته شود.
آری! این تنها بخشی از تفاوت های مزاری و دیگر رهبران افغانستان است، او برای این همواره در دل رهروانش جای دارد که هرگز به منفعت طلبی و منافع شخصی نیندیشید.
مزاری از دل مردم برخاست، با مردمش زندگی کرد و عاقبت در میان مردمش شهید شد، این راز ماندگاری او در دلهاست که پس از شهادتش برای همیشه تاریخ زنده ماند.
چنانکه در قرآن کریم خداوند می فرماید :و لاتحسبن الذین قتلوا فی سبیل الله امواتا، بل احیاء عند ربهم یرزقون، هرگز مپندارید آنانکه در راه خدا کشته شده اند، مرده اند، بلکه آنها زنده اند و نزد پروردگارش روزی می خورند.
امروز چه کسی از رهبر شهید مزاری زنده تر است؟ آیا شما از شهید مزاری زنده تر و شاهد تر سراغ دارید؟
مزاری مرد چوکی نشین و کاخ نشین نبود، او و یارانش آمده بودند تا کاخ های بیداد و تفرعن را فرو ریزند، عدالت را برای مردم محروم و مظلوم افغانستان ترجمه کنند و روح ایثار و برادری و برابری را در میان توده ها تکثیر کنند.
آنها که مزاری را از نزدیک می شناسند می دانند که او روی زمین سخت نشستن را بیشتر از نشستن بر تخت ریاست دوست داشت، در دفتر کارش از مهمانها روی زمین پذیرایی می کرد و با هیچ کس تعارف نداشت، به قول خودش ما عاشق قیافه کسی نیستیم و بدنبال احیای حقوق مستضعفین و ملت همیشه در بنده افغانستان هستیم.
ساده زیستی او که به مولایش علی اقتدا کرده بود، نپذیرفتن ذلت و رفتن با افتخار که از مولایش حسین و مکتب حسینی آموخته بود از او چهره ای همیشه درخشان در میان تمام شهدای این سرزمین ساخته است که بعد از سالهای سال هنوز که هنوز است وقتی نام مزاری بر لبها جاری می شود، گرمای حضورش از ورای تاریخ نوربخش محافل و مجالس است.
مزاری روایت ایمان و صلابت و غرور و افتخار و عبادت و صداقت است، او بسان خورشیدی عالمتاب روشنی بخش راهی است که مبارزان عدالت در آن گام می زنند.
رهبر شهید مزاری، الگوی چگونه زیستن و چگونه رفتن است زیرا زندگی علی گونه را پیشه خود ساخته بود و رفتنی سرخ در امتداد خط سرخ حسینی را به زندگی با ذلت ترجیح داد.
او هرگز از یادها و دلها نخواهد رفت و برای همیشه تاریخ در قلب و روح مردمش خواهد ماند، چرا که او در طول دوران مبارزات اسلامی اش همواره به فکر حق خواهی برای مردمش بود و لحظه ای از مردمش جدا نشد.
مزاری، بابه مزاری شد، چرا که دل از دنیا و منافع دنیایی بریده بود و فقط برای رضای خدا و مردمش کار کرد و عاقبت بر سر همان عهد و پیمان قدیمی اش عاشقانه رزمید و شهید شد، او می گفت قسم خورده ام در مورد حقوق شما مردم هرگز وارد معامله نشوم، اینست که هر چه بیشتر می گذرد بر شکوه مزاری افزوده می شود و از او مزاری می سازد که تاریخ افغانستان به آن افتخار می کند.
تهیه و تدوین : سیدجمال الدین سجادی
نوت : انتشار با ذکر منبع بلامانع است.
انتهای پیام