شفقنا افغانستان
اینجا کاخ دارالامان است در پایتخت نیمه خرابه و نیمه آباد افغانستان. سرمای جانسوز این روزهای کابل در مقابل رویاهای بزرگ او ناچیز است. در راهروها و اتاق های زخمی دارالامان وزرش می کند اما در ذهن تماشاخانه بیضی وار و بزرگ رم ایتالیا را مجسم می کند. “بروسلی” خود او و “چاک نوریس” دوستش مهدی است. چند روزی است که فضای شبکه های اجتماعی از جمله فیس بوک از عکس های ورزشی او پر شده است. همه برای او درخواست دوستی می فرستند و رسانه های دیداری و شنیداری برای مصاحبه با او به کاخ قدیمی دارالامان در نزدیکی ساختمان جدید پارلمان می آیند.
منظورم “بروسلی افغانی” است.
نامش عباس و نام خانوادگی اش علیزاده است و در منطقه غرب کابل زندگی می کند.
امروز که برای دیدنش به کاخ دارالامان رفتم از تماشای بدن ورزیده و اراده پولادین او به وجد آمدم. در سرمای این روز های کابل او تنها یک زیرپوش سفید رنگ و یک شلوار مشکی نازک به تن داشت اما نفسش گرم گرم بود.
موهای مشکی لخت روی گوش هایش را پوشانده بود و تا نزدیکی ابروهایش امتداد داشت. حرکات و ژست هایش هر بیننده ای را یاد بروسلی چینی می انداخت. مثل بروسلی قدم می زد و قبل و بعد از هر حرکت ورزشی مانند او از ته دل فریاد می زد، به هوا می پرید و در حالیکه بازدم صدایش در سالن خرابه دارالامان طنین انداز می شد چون عقابی با چشمان ریز و بادامی هزارگی از ارتفاعات آرزوهایش به زمین می نشست.
خودش می گوید برخی او را “بروسلی هزاره” می نامند اما او با این عنوان موافق نیست و خود را “بروسلی افغانستان” می نامد.
عباس علیزاده یا همان بروسلی افغانستانی این روز های فضای های مجازی می گوید همه چیز از یک عکس شروع شد؛ در سن 19 سالگی در فیس بوکم یک عکس ورزشی گذاشتم و کاربران یکی پس از دیگری در پیامهایشان مرا برسلی خطاب کردند.
روز به روز که شباهتم به بروسلی در پیامهای ارسالی مردم بیشتر هویدا می شد در قلبم بیشتر و بیشتر به بروسلی علاقمند می شدم.
از آنجاییکه وضعیت اقتصادی خوبی نداشتم و نمی توانستم فیس باشگاه را پرداخت کنم، تمریناتم را از زیر زمین منزل شروع کرد. روزانه چندین ساعت بدنی سازی می کردم و بعد به تماشای فیلم های بروسلی می نشستم؛ تمام حرکات او را تقلید می کردم حتی صدای فریاد او را.
ژست و عکس العمل های بروسلی برایم جالب بود. سعی می کردم تلفیقی از حرکات فیزیکی و رفتار های شخصیتی بروسلی باشم.
کار با “نانچیکو” را از روی فیلم های بروسلی به طور حرفه ای یاد گرفتم.
یکی از فیلم های بروسلی به نام “راه اژدها” را دیدم؛ فیلم در یکی از تماشاخانه های بزرگ شهر رم که در زمان امپراطوری رم ساخته شده بود، بازی شده بود. در این فیلم بروسلی با چاک نوریس مبارزه می کند.
به دلیل شباهت کاخ دارالامان با تماشاخانه کلوسئوم این مکان را برای تمرین انتخاب کردم. کاخ دارالامان یک مکان تاریخی شناخته شده در نزد جهانیان است.
خودم به بروسلی شباهت داشتم و برای پیدا کردن فردی که به “چاک نوریس” شباهت داشته باشد سراغ دوستم مهدی رفتم. مهدی شبیه چاک نوریس است. من و مهدی در کاخ دارالامان همان طور مبارزه می کنیم که بروسلی و چاک نوریس در تماشاخانه کلوسئوم در فیلم “راه اژدها” مبارزه کردند.
دوست دارم همانند بروسلی یک هنر پیشه بزرگ در سینمای هالیوود شوم و کارهایی را که بروسلی به عنوان یک هنرپیشه بزرگ در آن زمان نتوانست تمام کند را به اتمام برسانم.
بروسلی افغانستان 6 برادر و 3 خواهر دارد و خودش کوچکترین برادر از لحاظ سنی است. پدرش بیمار است و در آمد خانواده تعریفی ندارد.
عباس علیزداه که اکنون با نام بروسلی افغانستان خطاب می شود 12 پاس است و به دلیل مشکلات اقتصادی نتوانسته است وارد دانشگاه شود.
مادرش اکنون به وجود او افتخار می کند و می گوید خیلی سخت بود تا عباس را با دستان خالی کلان کنم.
یکی از استادان کونگ فو توآ که اکنون با عباس تمرین می کند می گوید چند سال پیش نوجوانی به باشگاه من آمد، تمرین کرد و در پایان وقتی که دیگران برای پرداخت فیس کلاس به طرف من آمدند، این نوجوان با سری پایین آرام راه دروازه خروجی را در پیش گرفت و رفت. او را چند سالی ندیدم تا اینکه امروز می فهمم آن نوجوان دیروز بروسلی امروز افغانستان بوده است.
عباس برای خود دنیای بزرگی ساخته است. امروز که من برای مصاحبه با او آمده ام خبرگزاری چینی شینهوا، تلویزیون آریانا و چندین رسانه دیگر نیز آمده اند.
عباس می گوید احتمال دارد به چین برود چون یک اسپانسر چینی به او پیشنهاد داده است.
عباس فن بیان خوبی نیز دارد و مثل بلبل بدون استرس خاصی جلو دوربین های تلویزیونی حرف می زند.
می گوید:”از 14 تا 16 سالگی کونگ فو توآ را زیر نظر استاد تمرین کردم اما به دلیل بیماری پدرم تا 20 سالگی به تنهایی ورزش را ادامه دادم.”
عباس علیزاده اکنون کمتر با نام واقعی اش در بین مردم شناخته می شود و همه او را اکنون بروسلی افغانستان می نامند.
او آرزوهای کلانی دارد، از دولت می خواهد به او کمک کند تا بتواند برای تکمیل رشته ورزشی اش به یکی از کشور های صاحب فن در کونگ فوتوآ برود.
می خواهد قبل از هرچیزی برای کشور یک قهرمانی بزرگ را به ارمغان آورد.
امروز حرکات ورزش بروسلی افغانستان خستگی زندگی در کابل پر گردو خاک را از تنم بیرون کرد و فهمیدم که گنج را باید در خرابه جست و جو کرد.
به امید روزی که دنیا بروسلی چینی را به بروسلی افغانستانی تشبیه کند. چیزی که خود عباس علیزاده آروز می کند!
انتهای پیام