شفقنا افغانستان-شبکه اطلاع رسانی نوشت:
جاده کابل واشنگتن اسلام آباد جاده ای یک طرفه و راهی بی بازگشت است که در آن اسرای جنگی، مخالفان مسلح، سفرا، وزرا، هیات شورای عالی صلح و نمایندگان خاص غرب برای قلب اسیا و پاکستان طی طریق می کنند اما در اسلام آباد برای همیشه متوقف می شوند.
برای تمهیدات و چاره اندیشی های آنی و عملی و راهگشا که به واقع، دوستی و دشمنی را از هم تمیز دهد و میان متمایلان به حکومت مرکزی کابل و اسلام آباد با اعضای شورای کویته و استخبارات و طالبان تفکیک قایل شود باید ابتدا مسایل به وضوح واکاوی گردد.
در ابتدا… این راه خط کشی ناشده و این جاده های ناصاف و ناهمواری که به غلط و با کژفهمی مردم ملکی افغانستان و شهروندان امریکایی و پنجابی ها و پشتون تبارهای پاکستانی راه اتصال وحدت سه کشور تلقی می شود؛ صرفا از سوی کابل به اسلام آباد، کابل به واشنگتن و بعد اسلام اباد یا واشنگتن به اسلام آباد است نه بالعکس.
در ثانی… توهم افزایی برای پوسته های دولتی و امنیتی و ملی به گونه ای بوده است که همگان بر این باورند با اصلاح روابط دیپلماتیک و نظامی و تجاری در سطح دو کشور البته با مداخله و نظارت مستقیم امریکا می توان قایله طالبان و ناامنی ها را ختم به خیر کرد که اینچنین نبوده و نیست و نخواهد بود.
اعتراض داکتر رنگین دادفر اسپنتا به تحویل لطف الله محسود به پاکستان توسط امریکایی هایی که این فرمانده شماره 2 طالبان را با توسل به زور از چنگ امنیت ملی افغانستان درآورده بودند؛ جای بسی چالش و گمانه زنی دارد که در سایه بی اعتنایی دولت وحدت ملی قرار گرفته است.
فارغ از تبعات مثبت و منفی و خنثی سکوت یا فریاد برآوردن مقامات داخلی به چنین هتک حرمت های علنی و بیشرمانه فرماندهان یانکی در زیر پا گذاشتن توافقات نظامی فی مابین و زیر سوال بردن حاکمیت ملی افغانستان؛ محسود بیشتر و بزرگتر از یک فرمانده سوخته و مهره کنار گذاشته شده است.
وی عامل اثبات توافقات نهانی کاخ سفید و اسلام آباد بدون آگاهی کابل و نیز عامل توسعه و تعمیق مناسبات پاکستان و امریکا در بحبوهه ناتمام افغانستان است چه اگر غیر از این می بود نسبت به راکت باران شبانه و یا عدم تحویل طالبان اسلام آباد به کابل اقدامی از سوی واشنگتن صورت می گرفت.
مشاور عالی امنیت ملی حکومت حامد کرزی با تجربه ای یک دهه ای در لابلای لایه های نهان و آشکار مبادله های سیاسی و اطلاعاتی و امنیتی حول دیورند و تمام مسایل ناشی از آن، از زورگیری رسمی ناتو از اردوی ملی پرده برمی دارد و باز کسی به پا نمی خیزد.
افغانستان امروز مصداق بارز “از ماست که بر ماست” شده است و هر اشتباه دیپلماتیک و خطای سیاسی و سهل انگاری امنیتی در زودترین زمان ممکن به شدت خود را نشان می دهد غافل از اینکه دولت وحدت ملی نیز بر همان مدار باطل با ظاهری موجه تر می چرخد.
انتهای پیام