شفقناافغانستان – اشکی که در شیعه هست با ناراحتیهای عاطفی و احساساتی فرق اساسی دارد، اشک برای حسین(ع) عامل رابطهی انسان با مقاصد قدسی است و لذا نه تنها شادی و نشاط را از شیعیان نمیگیرد، بلکه شادی و نشاط در زندگی شیعیان موج میزند.
به گزارش شفقنا به نقل از شبستان اشکی که در شیعه هست با ناراحتیهای عاطفی و احساساتی فرق اساسی دارد، اشک برای حسین(ع) عامل رابطهی انسان با مقاصد قدسی است و لذا نه تنها شادی و نشاط را از شیعیان نمیگیرد، بلکه شادی و نشاط در زندگی شیعیان موج میزند. ولی نباید آن را با لذتگرایی یکی گرفت، زیرا تفاوت زیادی است بین آن شادی که با پرهیزگاری همراه است و روح معنوی دارد با آنچه امروز در غرب هست که لذتگرایی، مقصد و معبود شده است. در شیعه، شور زندگی با یادآوری غمِ غربت نسبت به عالم قدس همراه است و با فرهنگِ «مرگآگاهی» راه خود را از قهقهههای اهل غفلت جدا کرده و سعی دارد خود را در فرحِ حضورِ با حق حفظ کند و اشک بر حسین(ع) طلب آن فرح است و آنهایی که غمِ غربت در این دنیا را میشناسند، میفهمند حزن مقدس چه حلاوتی دارد و مواظباند گرفتار لذتگرایی و خوشگذرانیِ اهل دنیا نشوند و از ارتباط با حقایق وجودی عالم محروم نگردند.”
آنچه در ادامه می آید بخش سوم تحلیل درون مایه و محتوای زیارت عاشورا – به عنوان یکی از زیارت های غنی تشیع و سفارش شده از جانب اولیا و علما – در کتاب “زیارت عاشورا اتحاد روحانی با امام حسین (ع)” به قلم اصغر طاهرزاده پژوهشگر برجسته دینی است. نویسنده در این توصیف و تحلیل ها کوشیده است ما را با جوانب و درون مایه غنی و فلسفه این زیارت بزرگ شیعه آشناتر کند.
جایگاه اشک برای امام حسین(ع)
قضیه کربلا یک فرهنگ فوق العادهای است، انسانِ کاملی به صحنه آمده است و مأمور است در راستای ادامه نهضت خود موضوع اشک بر شهدای کربلا را جهت اصلاح بشریت به نحوی خاص جزء مأموریت خود قرار دهد به همین جهت در روایات متعدد روی گریه برای شهدای کربلا تأکید شده است. حتی از قبل مشخص است که حضرت اباعبدالله(ع) چنین مأموریتی را به عهده دارند. در روایت داریم حضرت امیرالمؤمنین(ع) به امام حسین(ع) فرمودند: «یَا عَبْرَهَ کُلِّ مُؤْمِنٍ فَقَالَ أَنَا یَا أَبَتَاهْ؟ فَقَالَ نَعَمْ یَا بُنَی »؛ ای عاملِ اشک هر مؤمنی! امام حسین(ع) سؤال کردند، مرا میفرمائید ای پدر؟ حضرت فرمودند: آری ای پسرم. چون این اشک، اشک جبران آن کمالی است که از آن دور افتادهایم و امام حسین(ع) و اصحاب آن حضرت ما را متوجه آن کمال مینمایند. حضرت سیدالشهداء(ع) میفرمایند: «أَنَا قَتِیلُ الْعَبْرَهِ لَا یَذْکُرُنِی مُؤْمِنٌ إِلَّا اسْتَعْبَر» من کشته ام براى اشک، هیچ مؤمنی یادم نمی کند مگر آنکه گریه خواهد کرد.
فرق اشک برای امام حسین (ع) با اشک های دیگر
اشکی که در شیعه هست با ناراحتیهای عاطفی و احساساتی فرق اساسی دارد، اشک برای حسین(ع) عامل رابطهی انسان با مقاصد قدسی است و لذا نه تنها شادی و نشاط را از شیعیان نمیگیرد، بلکه شادی و نشاط در زندگی شیعیان موج میزند. ولی نباید آن را با لذتگرایی یکی گرفت، زیرا تفاوت زیادی است بین آن شادی که با پرهیزگاری همراه است و روح معنوی دارد با آنچه امروز در غرب هست که لذتگرایی، مقصد و معبود شده است. در شیعه، شور زندگی با یادآوری غمِ غربت نسبت به عالم قدس همراه است و با فرهنگِ «مرگآگاهی» راه خود را از قهقهههای اهل غفلت جدا کرده و سعی دارد خود را در فرحِ حضورِ با حق حفظ کند و اشک بر حسین(ع) طلب آن فرح است و آنهایی که غمِ غربت در این دنیا را میشناسند، میفهمند حزن مقدس چه حلاوتی دارد و مواظباند گرفتار لذتگرایی و خوشگذرانیِ اهل دنیا نشوند و از ارتباط با حقایق وجودی عالم محروم نگردند.
از آنجا که همگی ما مرگ را در پیش خود مینگریم ممکن نیست چون غافلانِ از غیب و قیامت از زندگی لذّت مستانه ببریم و راز فرهنگ شیعه در «مرگآگاهی» و جدایی از قهقهههای مستانهی اهل غفلت همین است که با حزنی معنوی در فرحِ حضور در محضر حق قرار دارد و متوجه است که ما در مقام موجوداتی معنوی، با این عالم بیگانهایم و یک نحوه باطنگرایی را دائماً مدّ نظر داریم.
شیعه با پیروی از ائمه(ع) این نکته را دائماً مدّ نظر دارد که این جهان ناقصتر از آن است که بتوان در آن با نور حقیقت به طور کامل ارتباط پیدا کرد. و اگر این غم مقدس نبود عناصر شادیبخشِ افراطی بر زندگی شیعه غالب میشد و به مردمی تبدیل میشدند که بیشتر لذتگرا و خوشگذرانند.
رسول خدا(ص) فرمودند: «کُلُّ عَیْنٍ بَاکِیَهٌ یَوْمَ الْقِیَامَهِ إِلَّا عَیْنٌ بَکَتْ عَلَى مُصَابِ الْحُسَیْن» هر چشمى فرداى قیامت گریان است غیر از چشمى که در مصیبت حسین(ع) گریه کند.
انتهای پیام
www.af.shafaqna.com
