شفقنا افغانستان-“پس از آنکه رجب طیب اردوغان از دولت آمریکا به دلیل تلاش برای تحمیل سیاست خود در قبال بحران سوریه انتقاد کرد، ولادیمیر پوتین بیشتر از هر کس دیگری از این مسئله خوشحال شد، چرا که وی نیز در مورد نقش واشنگتن در اوکراین و کشورهای حوزه دریای بالتیک همین دیدگاه را دارد و از ادامه گسترش سازمان ناتو در شرق اروپا نیز به شدت انتقاد می کند، از سوی دیگر بحث گسترش روابط میان ترکیه و روسیه در حالی مطرح می شود که دولت آمریکا با وجود عقب افتادن توافق بر سر برنامه هسته ای ایران به سال آینده میلادی، همچنان بر محافظت از گشایش به وجود آمده در روابط میان دو کشور تاکید می کند، به همین دلیل نیز رئیس جمهوری روسیه پیش خود می گوید حال که با وجود دشمنی 35 ساله میان آمریکا و ایران و اختلافات گسترده در منافع دو کشور، سیاست باز واشنگتن در قبال تهران امکان پذیر است، مسکو نیز می تواند با وجود اختلافات، روابط نزدیک تری با آنکارا داشته باشد.”
به گزارش سرویس ترجمه “شفقنا”، “الیاس حرفوش”، ستون نویس و روزنامه نگار مشهور لبنانی در مقاله ای که تحت عنوان “ولادیمیر پوتین و رجب طیب اردوغان؛ دو شریک رقیب” روی پایگاه اینترنتی روزنامه فرا منطقه ای “الحیات” قرار گرفته، با اشاره به سفر اخیر “ولادیمیر پوتین”، رئیس جمهوری روسیه به “آنکارا” و دیدار وی با “رجب طیب اردوغان”، رئیس جمهوری ترکیه، از “بشار الاسد”، رئیس جمهوری سوریه به عنوان نگران ترین فرد از گسترش احتمالی روابط میان این دو کشور نام برده و همزمان تاکید کرده که دولتمردان “مسکو” و “آنکارا” با وجود اختلافات گسترده بر سر مسائل زیادی از قبیل بحران سوریه و بحران اوکراین، قصد ندارند منافع اقتصادی و همکاری های تجاری میان دو کشور به ویژه در زمینه صادرات گاز روسیه و راه اندازی نخستین نیروگاه هسته ای ترکیه را قربانی اختلافات سیاسی و موضع گیری های متفاوت کنند، جایی که در مقاله خود آورده است:
«این احتمال وجود دارد که “بشار الاسد”، رئیس جمهوری سوریه بیش از دیگران نگران مذاکرات هم پیمانش “ولادیمیر پوتین”، رئیس جمهوری روسیه و سرسخت ترین دشمنش در منطقه “رجب طیب اردوغان”، رئیس جمهوری ترکیه باشد.
علاوه بر این، ممکن است “بشار الاسد” از خودش و اطرافیانش بپرسد که شراکت میان ترکیه و روسیه با وجود اختلافات میان “مسکو” و “آنکارا” بر سر مسائل زیادی که مسئله سوریه تنها یکی از آنها می باشد، چه چیزهایی را در پس پرده دارد؟
در همین حال، “ولادیمیر پوتین” و “رجب طیب اردوغان” نیز به نوبه خود در تلاش هستند تا برنامه ملاقات خود را به مسائل اقتصادی و تجاری و به ویژه صادرات گاز روسیه به ترکیه محدود کنند.
این در حالی است که ترکیه پس از آلمان دومین واردکننده گاز روسیه می باشد و این مسئله هم از نظر قیمت ها و هم از نظر حجم گاز مورد نیاز ترکیه در آستانه فصل سرد زمستان، برای اقتصاد این کشور از اهمیت زیادی برخوردار است.
علاوه بر این، قرار است روسیه نخستین نیروگاه تولید انرژی هسته ای ترکیه را با هزینه 20 میلیارد دلار بسازد و پیش بینی می شود که حجم مبادلات تجاری میان دو کشور نیز از 33 میلیارد دلار کنونی به 100 میلیارد دلار در سال 2020 میلادی افزایش یابد.
این بدان معنی است که اختلافات میان “مسکو” و “آنکارا” بر سر اوضاع سوریه و اوکراین و همچنین عضویت ترکیه در سازمان پیمان آتلانتیک شمالی (NATO) که اقدامات آن در شرق اروپا مورد انتقاد شدید روسیه واقع شده، از شراکت تجاری دو کشور و تاکید هر دو طرف بر پشتیبانی از وضعیت اقتصادی طرف دیگر و آسیب نرساندن به منافع یکدیگر جلوگیری نمی کند.
این در حالی است که “ولادیمیر پوتین” تلاش نکرده اختلاف در موضع گیری های روسیه و ترکیه را پنهان کند، جایی که پیش از سفر به “آنکارا” تاکید کرد که روابط میان دو کشور با وجود شرایط کنونی منطقه، باثبات بوده و اینکه اختلاف میان دو کشور دارای سیاست خارجی مستقل یک مسئله عادی به شمار می آید.
با این حال، می بایستی در اینجا پرسید که آیا “رجب طیب اردوغان” و “ولادیمیر پوتین” می توانند اختلافات سیاسی گسترده میان ترکیه و روسیه را به خاطر منافع اقتصادی کشورهای خود نادیده بگیرند؟ آیا ما با یک تجربه منحصر به فرد در روابط بین الملل روبرو هستیم که در آن سیاست در راه تجارت قربانی می شود؟ یا اینکه مشاهدات و شنیده های ما از اختلافات با آنچه در اتاق های بسته نشست ها در جریان است، کاملا متفاوت می باشد؟
به عبارت دیگر، آیا این احتمال وجود دارد که قراردادهای تجاری میان ترکیه و روسیه مقدمه ای برای قراردادهای سیاسی میان دو کشور باشند، قراردادهایی که بر اساس آنها “رجب طیب اردوغان” و “ولادیمیر پوتین” به عنوان دو شریک رقیب، بر سر مسئله سوریه به توافق برسند و به عنوان مثال در چارچوب تقسیم قدرت و منافع میان خود از دریای سیاه گرفته تا منطقه خاور میانه، بر سر سرنوشت “بشار الاسد” نیز چانه زنی کنند؟
از سوی دیگر، باید به این مسئله اشاره کرد که سفر اخیر “ولادیمیر پوتین” به “آنکارا” پس از سفر “جو بایدن”، معاون رئیس جمهوری آمریکا به این شهر صورت می گیرد، سفری که طی آن اختلافات میان “رجب طیب اردوغان” و دولت “باراک اوباما” بر سر موضع غیر قاطع “آنکارا” در قبال بحران سوریه به روشنی بروز یافت، جایی که رئیس جمهوری ترکیه بدون هیچ ابایی رفتار “واشنگتن” را “گستاخانه” توصیف کرد به این دلیل که در تلاش است تا سیاست خود در قبال مسئله ای را تحمیل کند که هزاران مایل از خاک آمریکا دور می باشد.
در همین حال، بدون شک “ولادیمیر پوتین” بیشتر از هر کس دیگری از این سخنان انتقادآمیز “رجب طیب اردوغان” خوشحال شده، چرا که وی نیز در مورد نقش آمریکا و جهان غرب در اوکراین و کشورهای حوزه دریای “بالتیک” (سه کشور لیتوانی، لتونی و استونی که در شمال شرق قاره اروپا واقع شده و هم مرز با روسیه و عضو اتحادیه اروپا هستند)، دیدگاه مشابهی دارد و از ادامه گسترش سازمان “ناتو” در شرق اروپا نیز به شدت انتقاد می کند.
علاوه بر این، باید این مسئله را نیز یادآور شویم که بحث گسترش روابط میان ترکیه و روسیه در حالی مطرح می شود که دولت “باراک اوباما” با وجود عقب افتادن توافق بر سر برنامه هسته ای ایران به اواخر ماه ژوئن سال آینده میلادی، همچنان بر محافظت از گشایش به وجود آمده در روابط میان آمریکا و ایران تاکید می کند.
در پایان باید گفت که بدون شک “ولادیمیر پوتین” از خودش و منتقدانش می پرسد که چرا با وجود دشمنی 35 ساله میان آمریکا و ایران و اختلافات گسترده در منافع دو کشور، برای “واشنگتن” امکان پذیر است که یک سیاست باز را در قبال “تهران” در پیش بگیرد، اما برای روسیه ممکن نباشد به ترکیه نزدیک شود آن هم در شرایطی که واقعیت های جغرافیایی گذشته از ملاحظات سیاسی، خود را بر دو کشور تحمیل می کند؟»
ترجمه از “شفقنا”
انتهای پیام