شفقنا افغانستان-روزنامه هشت صبح در سرمقاله امروز خود نوشت:
یکی از مهمترین چانسهایی که در بیش از یک دهه اخیر افغانستان با آن روبهرو شده است، برخورداری از حمایتهای بینالمللی میباشد. این حمایتها هم در عرصههای مالی و پولی، هم در بخشهای سیاسی و هم در زمینههای امنیتی و نظامی نصیب افغانستان شده است. البته اینکه دولت افغانستان تا چه حد از این حمایتها بهرهبرداری کرده است و یا اینکه این کمکها و حمایتها چقدر توانسته است بر زندگی مردم افغانستان اثر مثبت بگذارد، موضوعی است که بهنظر میرسد در خصوص آن دیدگاههای متفاوت وجود دارد.
وقوع حادثه انفجار در یازدهم سپتامبر سال ۲۰۰۱ میلادی در نیویارک امریکا، باعث گردید که ایالات متحده امریکا افکار عمومی جهان را به این جهت متوجه سازد که امنیت جهانی بهخاطر فعالیتهایی که توسط سازمان القاعده تحت رهبری اسامه بنلادن رهبر وقت این شبکه سازماندهی میشود، با خطر روبهرو است. همین امر باعث گردید تا جامعه جهانی از اراده و مفکوره ایالات متحده مبنی بر جنگ در افغانستان حمایت کرده و بسیاری از کشورهای جهان وارد جنگ در برابر شبکه القاعده شوند.
از سوی دیگر همزمان با توافق نظامی که بین بسیاری از کشورهای جهان برای جنگ در برابر شبکه القاعده و گروه طالبان ایجاد شد، توافق سیاسی برای حمایت از استقرار یک دولت جدید نیز در افغانستان ایجاد گردید و همچنین توافق مالی نیز صورت گرفت که دولتهای دیگر از دولت جدید افغانستان از نظر مالی و سیاسی حمایت کنند تا دولت افغانستان بتواند به استقلال و خود کفایی لازم در بخشهای سیاسی، نظامی و امنیتی و مالی برسد.
برگزاری کنفرانسهای مختلف در زمینه حمایت از افغانستان از نظر سیاسی و مالی و نظامی، از مصادیق حمایتهای بینالمللی گسترده از دولت افغانستان محسوب میشود. نخستین حرکتی که بعد از سقوط حکومت طالبان از سوی جامعه جهانی صورت گرفت، برگزاری کنفرانس بینالمللی در بن آلمان بود که در آن تحت رهبری سازمان ملل متحد و با اشتراک نمایندگانی از کشورهای مختلف جهان و همچنین اشتراک گروههای سیاسی افغانستان، تهدابگذاری دولت جدید افغانستان صورت گرفت و دولت موجود افغانستان براساس همین تهدابگذاریها شکل گرفت. کنفرانس بن از این نظر اهمیت داشت که توانست گروههای متعدد سیاسی نظامی افغانستان را که پیش از آن روابط نزدیکی با یکدیگر نداشتند و حتی گروههایی که در گذشته بار بار با یکدیگر درگیر شده بودند را در یک دولت و یک تشکل گرد آورد.
دولت افغانستان امروزه صاحب بسیاری از زیر ساختهای مستحکم یا غیرمستحکم سیاسی، اقتصادی، اجتماعی، فرهنگی، اداری و قانونی شده است، اما باید گفت که دسترسی به این ساختارها در واقع با کنفرانس بن و توافق سیاسی جهانی برای حمایت از افغانستان امکانپذیر گردیده است. در کنفرانس بن توافق بر این صورت گرفت که دولت افغانستان ایجاد شود و جامعه بینالمللی نیز از این دولت حمایت کند.
بعد از برگزاری کنفرانس بن نیز کنفرانسهای دیگر و متعددی در حمایت از افغانستان بر گزار گردید و کشورهای مختلفی نیز این کنفرانسها را میزبانی کرد. در قالب این کنفرانسها و براساس پیشنهادات و رایزنیهای صورت گرفته در این کنفرانسها حمایتهای گستردهای از دولت افغانستان صورت گرفت و پولهای زیادی نیز برای بازسازی افغانستان از سوی جامعه جهانی اعطا شد.
کنفرانسهای بینالمللی متعدد دیگری نیز بهدنبال کنفرانس بن برگزار گردید که هر کدام نقش به سزایی در گرم نگهداشتن زمینه ذهنی حمایتهای بینالمللی از افغانستان داشت. در کنفرانس بن که در سال ۲۰۰۱ میلادی برگزار گردید، سنگ بنای نظام سیاسی جدید افغانستان گذاشته شد و موافقتنامههایی در خصوص تشکیل دولت موقت و زمینهسازی برای استقرار دولت انتخابی به امضا رسید. همچنین تعهداتی ایجاد شد که در قالب این تعهدات قرار شد موضوعاتی مانند حقوق اساسی و حقوق بشر و تساوی اتباع نیز در دولت در نظر گرفته شود.
بعد از برگزاری کنفرانس بن، توکیو پایتخت جاپان میزبان یک کنفرانس دیگر برای افغانستان در آغاز سال ۲۰۰۲ میلادی بود. در این کنفرانس که با حضور نمایندگان سازمان ملل و شماری زیادی از کشورهای جهان برگزار شد، جامعه جهانی تعهد کرد که بالغ بر چهار میلیارد دالر را برای بازسازی در اختیار افغانستان قرار دهد. آن زمان قرار شد که این کمک در یک دوره زمانی پنجساله به افغانستان اعطا شود.
بعد آن کنفرانس دیگری در مارچ ۲۰۰۴ دوباره در آلمان و اینبار در برلین دایر گردید. در این کنفرانس نیز شرکتکنندگان تعهدات مالی حدود ۸ میلیارد دالر را برای افغانستان وعده دادند و قرار شد این کمکها در مدت سه سال در اختیار افغانستان قرار داده شود. در این کنفرانس دولت وقت افغانستان خواستار کمک مالی ۱۲ میلیارد دالری از سوی جامعه جهانی شده بود. در کنفرانس برلین در خصوص نحوه اجرای تعهدات در کنفرانس توکیو نیز مورد بررسی قرار گرفت و اشتراککنندگان تاکید داشتند که نبود یک طرج جامع و مدیریت اصولی در بازسازی افغانستان باعث شده است که برخی از پروژهها تکمیل نگردد.
کنفرانس لندن که در سال ۲۰۰۶ میلادی در انگلستان برگزار گردید، یکی از مهمترین کنفرانسهای دیگر بود که در آن توافقنامه بازسازی افغانستان نیز به امضا رسید. در این کنفرانس ضمن اینکه بر کمک مالی جامعه جهانی برای دولت افغانستان تاکید گردید، از دولت افغانستان نیز تعهد گرفته شد که در اجرای برخی از مسوولیتهای مشخص با جامعه جهانی همکاری کند. در این کنفرانس بود که برای اولین باز موضوع حکومتداری خوب بهعنوان یکی از تعهدات دولت افغانستان مورد تاکید قرار گرفت و قرار شد برای نیل به این هدف از سوی دولت افغانستان با فساد اداری مبارزه قاطعانه صورت گیرد.
کنفرانس بینالمللی افغانستان در رم در سال ۲۰۰۷، کنفرانس بینالمللی پاریس در سال ۲۰۰۸، کنفرانس بینالمللی مسکو در سال ۲۰۰۹، کنفرانس بینالمللی هاگ در سال ۲۰۰۹، کنفرانس بینالمللی کابل در سال ۲۰۱۰، کنفرانس بینالمللی استانبول در سال ۲۰۱۱، کنفرانس بینالمللی بن دوم در سال ۲۰۱۲ و برخی دیگر از کنفرانسهای بینالمللی دیگر نیز برای افغانستان برگزار گردید و در تمامی این کنفرانسها بر ادامه حمایت از دولت افغانستان تاکید صورت گرفت. در این میان کنفرانس کابل از این جهت اهمیت داشت که باعث شد توانایی دولت افغانستان در عهده دار شدن میزبانی و مدیریت یکی از مهمترین کنفرانسهای بینالمللی را نشان دهد.
اینک که قرار است کنفرانس بینالمللی لندن برای افغانستان برگزار شود، امید میرود که در این کنفرانس دولت جدید افغانستان بتواند افکار عامه را در سطح جهانی دوباره متوجه افغانستان کند. اعتماد جامعه جهانی با توجه به ناتوانی دولت افغانستان در مبارزه با فساد اداری و برخی از پدیدههای دیگر، خدشهدار شده است. امید است که آقای غنی و آقای عبدالله بهعنوان رهبران دولت جدید بتواند این اعتماد را دوباره برگرداند و از سوی دیگر بتوانند برای ادامه تعامل مثبت بینالمللی با افغانستان در تحقق وعدههای خود در عرصه مبارزه با فساد نیز به موفقیت برسند.
انتهای پیام