شفقناافغانستان-فقدان رفاه، افزایش بیکاری، سطح پایین بهداشت، فساد اداری، تزلزل بنیان خانواده، رواج بی بند و باری اخلاقی، اعتیاد، خودکشی، افسردگی، فاصله طبقاتی، کاهش معنویت در بین جوانان، اسارت و شکنجه کودکان، کشتار غیر نظامیان، افزایش چهل برابری کشت مواد مخدر و … از مواردی است که آن جنبه های مثبت حضور ناتو را زیر سوال می برد.
به لطف عالی عالیجنابان اشرف غنی و عبدالله و سپس همت والای نمایندگان پارلمان و سناتوران مجلس سنا پیمان امنیتی کابل – واشنگتن و پیمان میان دولت کابل و ناتو به امضا رسید تا نظامیان خارجی برای ده سال دیگر در کشور ما حضور فعال داشته باشند.
از آمریکا سخن زیاد به میان آمده ولی عملکرد ناتو نیز نباید نادیده گرفته شود. از زمان مداخله نظامی ناتو در کشور ما چندین سال می گذرد و در این مدت صحنه سیاسی، نظامی، اقتصادی و اجتماعی افغانستان فراز و نشیب های زیادی به خود دیده که حضور ناتو در ایجاد این شرایط بی اثر نبوده است که در این مطلب پیامدهای این حضور نظامی را مورد بررسی قرار می دهیم.
عده ای با دید خوشبینانه تلاش کردند تا پیامد حضور ناتو در کشور ما را مثبت ارزیابی کنند. این افراد که حاصل تلاش آنها امضای پیمان امنیتی با ناتو بود، مدعی هستند: افغانستان امروز به رغم پاره ای بی ثباتی ها، با ثبات تر از هر زمان دیگری طی سه دهه اخیر بوده زیرا جنگهای داخلی نسبت به گذشته شدت کمتری یافته، نوعی خلع سلاح عمومی صورت گرفته است.
از ثمرات حضور ناتو ایجاد یک دولت مرکزی مورد احترام جامعه بین الملل است که این دولت متشکل از سه رکن اجرایی، قضایی و قانون گذاری می باشد و بر اساس قانون اساسی عمل می کند که البته رشد 28 درصدی اقتصاد، سیر صعودی صادرات و واردات و ثبات نسبتا خوب واحد پولی از دیگر این ثمرات است.
این حامیان ناتو، بازگشت سه میلیون مهاجر، بازگشایی مدارس و دانشگاه ها و فعالیت مجدد مراکز علمی و آموزشی، ادامه روند بازسازی هرچند بصورت کند، آزادی بیان و باور، شکسته شدن فضای افراط گرایی، ورود زنان به صحنه و … را نیز از تاثیرات مثبت حضور ناتو در افغانستان می دانند.
اما اگر با دید دیگری با این موضوع نگاه کنیم، علاوه بر این پیامدهای مثبت، حضور ناتو تاثیرات منفی نیز بر جامعه افغانستان گذاشته است که عبارتند از : خارج شدن برخی مناطق کشور از کنترل دولت و نیروهای ایتلاف. افزایش مخالفان دولت که روز به روز بر نیروهایی که به صورت داوطلبانه در کنار طالبان علیه دولت کابل و نیروهای خارجی مستقر در افغانستان می جنگند افزوده می شوند.
آزادی رهبران طالبانه در کویته که بارها حملاتی را بر علیه ثبات و امنیت افغانستان طرح ریزی کرده اند. تکمیل نشدن بسیاری از پروژه های بازسازی. عدم نظارت کامل دولت مرکزی در چند ولایت که هنوز توسط فرماندهان محلی کنترل می شوند. نا تمام ماندن برنامه خلع سلاح که بیشتر باعث در دسترس قرار گرفتن سلاح در دست مردم شد.
قرار بود ارتش ملی افغانستان با هفتاد هزار پرسنل تشکیل گردد اما نه تنها این رقم برای کشوری مثل افغانستان کافی نیست ( مقامات دولتی معتقدند حدود 250 تا 300 هزار نیروی ارتش برای افغانستان ضرورت دارد ) بلکه تعداد نیروهایی که تا کنون آموزش دیده اند فقط به حدود 30 هزار نفر می رسند .
فقدان رفاه، افزایش بیکاری، سطح پایین بهداشت، نبود آموزش، فساد اداری، تزلزل بنیان خانواده، رواج بی بند و باری اخلاقی، اعتیاد، خودکشی، افسردگی، فاصله طبقاتی روز افزون، کاهش معنویت در بین جوانان، اسارت و شکنجه کودکان، کشتار غیر نظامیان، افزایش چهل برابری کشت مواد مخدر و … از مواردی است که آن جنبه های مثبت حضور ناتو را زیر سوال می برد.
از طرفی دولت افغانستان تحت حمایت سازمان ملل متحد به دولتی تحت الحمایه و مطیع جامعه بین المللی تبدیل شده است و از آنجایی که دولتهای تحت الحمایه همان مستعمره ها هستند مشکلات موجود نه تنها در وضعیت بهتری برای حل شدن قرار نمی گیرند بلکه بر اثر مداخلات کشورهایی همچون آمریکا و انگلیس مشکلات شان بیشتر هم می شود.
از سوی دیگر نود و نه درصد کالاهای موجود در بازارهای افغانستان وارداتی هستند، لذا هیچ امیدی برای گسترش و بهبود اقتصاد بیمار کشور وجود ندارد. (حتی اگر اقتصاددانی همچو اشرف غنی در راس کار باشد) با توجه به اینکه تاجران هرویین وارد دستگاه دولتی شده اند از رشد و رونق اقتصادی برای شستن پولهای کثیف خود استفاده می کنند آنها پولهای خو د را در بخشهای تولیداتی برای تولیدی مثل اشیا لوکس، هوتل، خانه و تولیدات غذایی برای بر طرف کردن نیازهای بیگانگان سرمایه گذاری می کنند.
در حالی که دولتمردان کشور برای رسیدن به خواسته های خود در کشمکش هستند: حدود 50 درصد مردم در شرایط بسیار بدی زندگی می کنند و حتی امکانات اساسی از قبیل آب و برق در اختیار ندارند . افزایش هزینه ها سبب شده مردم نتوانند از عهده تامین هزینه های خود برآیند. فقدان اشتغال زایی، نبود رشد صنعتی و به تاراج رفتن سرمایه های ملی این مرز و بوم از دیگر ثمرات منفی حضور ناتو و دیگر کشورهای غربی در افغانستان است.
حال تو خود بخوان حدیث مفصل از این مجمل که آیا باید با ناتو هم همانند آمریکا پیمان دراز مدت امضا می شد یا خیر؟
منبع: شبکه اطلاع رسانی
انتهای پیام
www.afghanistan.shafaqna.com