شفقنا افغانستان-حکایت و سرنوشت پناهجویان دیپورت شده افغان که در کشورهای مختلف اروپایی و استرالیا موفق به کسب پناهندگی نشده و یا حتی دارای پناهندگی می باشند،از مسائل شایع و عدیده ای است که جامعه افغانستان با آن روبروست. گزارش ذیل به نقل از رادیو آزادی، سعی دارد تا بخشی از واقعیت و سرنوشت این گونه افراد را بیان می کند:
زین الله ناصری بیست و هشت ساله، مانند بسیاری از افغان های دیگر، همه دار و ندارش را در جستجوی یک زندگی مرفه در یک کشور پیشرفته خرج کرد، اما سر انجام اخراج شد.
دو سال پیش، او هزاران دالر را خرج یک سفر پر مخاطره کرد تا از راه زمین و دریا برسد به آسترالیا.
ناصری در سال 2012 به آسترلیا رسید. او دو سال تمام در توقیفگاه های کورتن و کریسمس آیلند به سر برد و سپس در ماه آگست امسال از توقیف گاه ویلاوود، که نزدیک شهر سدنی است، به افغانستان برگردانده شد.
ناصری می گوید:”در آسترالیا، آنها به من گفتند که درخواست پناهندگی من رد شده و من مجبورم که به کشورم برگردم. من گریه و التماس کردم، گفتم مرا نفرستید به افغانستان. به آنان گفتم که نمی توانم برگردم به افغانستان. اما آنها به من گوش نکردند و مرا اخراج کردند.”
مصیبت واقعی ناصری پس از بازگشتش به افغانستان آغاز شد.
او می گوید که در راه سفر به زادگاهش ولسوالی جاغوری غزنی توسط طالبان ربوده شد:
“طالبان مرا شکنجه کردند. مرا با لگد می زدند. به من می گفتند که رفته ام به کشور های خارجی و کافر شده ام. من به آنها می گفتم که من رفته بودم اما اکنون از آسترلیا اخراج شده ام. اما آنها پول می خواستند و می گفتند که اگر برای شان پول ندهم، مرا می کشند.”
افتادن در چنگ طالبان هم بدترین کابوس ناصری بود. چون بسیاری از هزاره ها در دوران حاکمیت طالبان آزار و اذیت شده بودند.
خوشبختانه، او از زندان موقت طالبان از داخل یک چاردیواری گلی پس از دو روز اسارت توانست فرار کند:
“پس از ساعت ده بجهء همان شب، صدای تیراندازی پراکنده را شنیدم و طالبان به بیرون از چاردیواری رفتند. من هم با استفاده از فرصت، قفل زنجیری را که به اطراف پاهایم گره خورده بود، با یک سنگ شکستم و از راه دیوار تشناب محوطه فرار کردم.”
بدبختی دیگر او جنجال خانواده گی اش است، چیزی که به سفرش به آسترلیا ارتباط دارد:
“وقتی که برادر و مادر من شنیدند که من به افغانستان بازگشته ام، شروع کردند به سرزنش کردن همسرم چون فکر کردند که او از من خواسته که برگردم به افغانستان. آنها او را لت و کوب کردند و او از خانه ما فرار کرده و حالی در جایی در کابل پنهان است.”
دختر سه ساله ناصری که وقتی او در آسترلیا بود در افغانستان تولد شده اکنون نزد خانواده ای ناصری در ولایت غزنی زندگی می کند.
اما خود او در خفا در کابل زندگی می کند چون می گوید نگران زندگی اش است.
در حالی که آمار دقیقی در مورد شمار مجموعی پناهجویان افغان در سراسر جهان موجود نیست، اما به اساس احصاییه یوروستات بین اپریل 2013 و جون 2014، بیش از 28 هزار افغان تنها در اتحادیه اروپا درخواست پناهندگی داده اند.
هجوم پناهندگان از کشورهای در حال توسعه اقدامات غرب را شدید تر ساخته است. به طوری که اکثر کشورهای توسعه یافته سیاست های مهاجرتی خود را سخت تر ساخته اند.
به اساس یک گزارش، سکات موریسون وزیر مهاجرت آسترالیا دستور داده که در بارهء گزارش های رسانه ها در مورد این که ناصری پس از اخراج از آسترلیا به دست طالبان افتاده،”تحقیقات مناسب” انجام شود.
اما موریسون همچنین گفته است که او نمی خواهد که در مورد دیگر موارد اخراج برنامه ریزی شده هزاره ها از آسترلیا دخالت کند.
سید رضا کاظمی، محقق افغان در پوهنتون هایدلبرگ آلمان، می گوید: تحقیقات تازهء او نشان می دهد که بسیاری از جوانان به دلایل فقر و بیکاری افغانستان را ترک می کنند.
تحقیق کاظمی عمدتـأ بر جوانان هزاره سیّد در ولایت غربی هرات تمرکز دارد.
او دریافته که تقریباً همه جوانان که افغانستان را ترک می کنند قرضدار می شوند چون هر یک شان باید حداقل بیست هزار دالر امریکایی بپردازند تا به اروپا یا آسترلیا برسند.
او می گوید که جوانان بی چاره مانند ناصری به دلیل نازسازگاری در افغانستان درین کشور نمی مانند و بار دیگر تلاش به فرار می کنند.
کاظمی می گوید:”من فکر می کنم که وضعیت این افراد در افغانستان بسیار دشوار است. آنها مبالغ هنگفتی را برای خارج شدن از افغانستان پرداخته اند. مساله دیگر روحیه شرم و بی آبرویی است که بسیار سنگین است. مطالعات که تا کنون انجام شده نشان می دهد که این افراد دوباره عزم خارج از کشور را می کنند.”
این مساله در مورد ناصری صدق می کند،کسی که تقریباً همه چیزش را در جستجوی یافتن یک زندگی جدید در آسترالیا از دست داده است.
او می گوید:”تلیفون موبایلم هنوز هم نزد طالبان است. همه مشخصات و اطلاعات من در آن بود. علاوه بر این، نام من در خبرها آمده است. در مورد زندگی خود بسیار نگران هستم. زندگی دراین جا برایم بسیار سخت است.”
انتهای پیام