شفقنا افغانستان-محمد عمر در الجزیره نوشت: ام محمد ابو سعدا، از روسری خود استفاده می کند تا بوی تعفن اجساد را کمتر استشمام کند. بعضی از آنها، چند روز است که روی زمین باقی مانده اند. رفح، که از آتش بس موقت و انسان دوستانه در باریکه غزه مستثنا مانده، کماکان از تداوم حملات هوایی و توپخانه ای اسراییل رنج می برد.
ابو سعدا به الجزیره می گوید: “بوی اجساد، آدم را زمین گیر می کند. وحشتناک است که می بینید همه جا، در خیابان ها، اجساد انسان ها این گونه پراکنده است. موشک ها همه را در همه جا هدف می گیرند… برای ما جایی وجود ندارد که پناه بگیریم.”
سردخانه های بیمارستان های رفح، مالامال از اجساد فلسطینیان است. خویشاوندان آنها چاره ای به جز این ندارند که اجساد عزیزان شان را در سردخانه های صنعتی نگه دارند. در بیمارستان کویتی رفح، پرسنل چند آمبولانس مشغول صحبت با امدادگران و خانواده ها هستند تا اجساد جدید را روی ماسه های بیرون ساختمان بیمارستان نگه دارند.
برای بسیاری از این اجساد قوم و خویشی باقی نمانده که بیایند و تدارک دفن و کفن شان را ببیند؛ در چندین مورد، حملات هوایی اسراییل تمام اعضای یک خانواده را در آن واحد به قتل رسانده است.
بر اساس آماری که سازمان ملل منتشر کرده است، روز شنبه، 4 نفر از اعضای خانواده محمد ایاد ابو طاها، از جمله 2 کودک و یک زن، در اثر اصابت موشک اسراییلی به منزل شان در رفح کشته شدند. در یک حمله هوایی دیگر در روز یکشنبه، منزل خانواده القول هدف قرار گرفت و 8 عضو خانواده از جمله دو زن و سه کودک یک ماهه، سه ساله و 13 ساله کشته شدند.
در بیمارستان کویتی، اقوام جان باختگان، پیرامون اجساد عزیزان شان جمع شده اند؛ چند نفر از آنها صورت های غرق در خون مالک 6 ساله و اسماعیل 13 ساله را به آرامی نوازش می کنند. دکترهای بیمارستان، جایی برای نگهداری این دو جسد در سردخانه ندارند. به اجبار، پیکرهای کوچک آنها را در فریزرهای مخصوص بستنی قرار می دهند.
ابراهیم ابومعمر، از انجمن ملی دموکراسی و قانون در رفح به الجزیره می گوید این شرایط که فلسطینی ها امکان دفن اجساد خود را ندارند، در واقع بسیار تحقیرآمیز است. به گفته ابومعمر “نگهداری اجساد در یخچال ها و فریزرهای بستنی و سبزیجات، مصداق نقض اساسی ترین حقوق بشری است.”
تاکنون، از زمانی که عملیات نظامی اسراییل در غزه آغاز شده، دست کم 1830 فلسطینی کشته و بیش از 9406 نفر زخمی شده اند. در سمت مقابل نیز 63 سرباز اسراییلی، 2 اسراییلی غیرنظامی و یک کارگر تایلندی کشته شده اند.
اسراییل در روز دوشنبه یک آتش بس 7 ساعته انسان دوستانه را در غزه اعلام کرد اما منطقه شرقی رفح را از این آتش بس مستثنا دانست. به گفته اسراییل، در این منطقه هنوز درگیری در جریان بود و سربازهای اسراییلی هم آنجا حضور داشتند.
در واقع، طی روزهای قبل نیز منطقه رفح از چند آتش بس موقت دیگر مستثنا مانده و آتش توپخانه ای و موشکی اسراییل به شکل مستمر ادامه داشته است. ابو معمر می گوید در اثر بمباران های اخیر اسراییل، دست کم 300 نفر در رفح کشته شده اند.
روز یکشنبه، اسراییل یک مدرسه سازمان ملل را که به عنوان پناهگاه مورد استفاده مردم قرار گرفته بود، هدف قرار داد. در این حمله 10 فلسطینی کشته شدند. بان کی مون دبیر کل سازمان ملل این حمله را محکوم کرد و آن را “مغایر با اخلاقیات و مصداق بارز یک اقدام جنایی” خواند.
در همین حال، مقامات فلسطینی در غزه تلاش می کنند تا از هویت دهها جسد که تاکنون شناسایی نشده اند، مطلع شوند. این اجساد، یا به علت شدت آسیبها غیر قابل شناسایی هستند و یا کسی از اعضای خانواده آنها باقی نمانده که برای شناسایی و یا تدارک امور مربوط به دفن و کفن، به بیمارستان مراجعه کند. از سوی دیگر، استمرار محاصره مصری-اسراییلی غزه، دفن و کفن مناسب اجساد را تقریبا غیرممکن ساخته است.
حسن السیفی، معاون وزارت وقف غزه – وزارتی که مسوولیت امور مذهبی را برعهده دارد- به الجزیره می گوید: “معمولا در چنین شرایطی، ما برای دفن اجساد حدود 500 قبر احداث می کنیم اما از آنجا که سیمان دیگر وارد غزه نمی شود، نمی توانیم قبور جدید را بسازیم.”
در حال حاضر وزارت وقف غزه اعلام کرده اجساد را در قبور دسته جمعی موقتی می گذارد؛ تا زمانی که تهاجم اسراییل به غزه پایان یابد اما انجام مراسم مربوط به تشییع و خاکسپاری اجساد نیز به دلیل بمباران آرامستان رفح توسط نیروهای اسراییلی، کاری پر مخاطره است.
ابومحمد ابوسلیمان، یکی از ساکنان رفح که خود، عزادار مرگ 7 نفر از اعضای خانواده است، می گوید: “وقتی اسراییل حتی قبرستان را بمباران می کند، اجساد عزیزان مان را باید کجا دفن کنیم؟”
دکتر ماهر طبعا، اقتصاد دان ساکن غزه و متخصص در زمینه گذرگاه های تجاری غزه و اقتصاد تونل های زیرزمینی این شهر، می گوید: “این تهاجم سبعانه به رفح، هیچ توجیهی ندارد؛ به ویژه اکنون که تونل های زیرزمینی بین رفح و مصر، به کل نابود شده اند و هیچ کس نمی تواند تا ماهها، به محوطه تونل ها دسترسی پیدا کند.”
علاوه بر غم و اندوه از دست دادن عزیزان، ساکنان رفح اکنون از عدم دسترسی به زیرساخت های حیاتی نیز رنج می برند. مهندس ها اجازه نیافته اند تا وارد رفح شوند و آسیب های وارده به خطوط لوله آب و شبکه برق رسانی را تعمیر کنند. شبکه های تلفن و اینترنت نیز قطع شده است. در نتیجه، جمعیت 180 هزار نفره رفح، در حال حاضر هیچ تماسی با دنیای خارج از این شهر ندارد.
به بیمارستان کویتی رفح باز می گردیم؛ جایی که ام محمد مشغول قدم زدن به سمت گاراژی است که تعدادی از اجساد را داخل آنها نگه داشته اند. او از ناتوانی سازمان ملل در پایان دادن به اشغال اسراییل گلایه می کند: “سرنوشت ما در دستان خداست.”
منبع: الجزیره
ترجمه: فرهاد فرجاد- شفقنا
انتهای پیام
www.afghanistan.shafaqna.com