شفقنا افغانستان-السفیر نوشت: جنگ «امارت نشینان» در خاک سوریه بین «امارت» های آشکار و پنهان به شدت در جریان است. در همان حال نقشه سیاسی این کشور دچار چنان تغییراتی شده است که انتظار می رود در آینده شاهد فصلی خونین از درگیری بین گروه ها باشد.
تحولات کنونی سوریه به سمت تشکیل «امارت» نشین های جدا از هم در مناطق مختلف پیش می رود. به گونه ای که هر گروه یا دسته ای برای خود حکومتی ویژه تشکیل داده و درکنار یک «امارت» دیگر قرار می گیرد. در خط تماس بین این گروههاست که گاه توافقی حاصل می شود و گاه اختلافات بروز می کند و آن وقت حرف اول را می زند. این تحولات درمجموع بحران سوریه را به سطح دیگری از پیچیدگی و تشدید سوق می دهد. بخصوص اینکه برخی از این امارت ها از پشتیبانی نظامی و لجستیکی یا تجاری خارجی نیز برخوردارند. کمک هایی که از یک سو بیانگر خشم و کینه این دولت ها نسبت به نظام حاکم بر سوریه است و از سوی دیگر به دنبال اجرای همان سیاست تجزیه ای است که مثل یک کابوس برسر این کشور پرواز می کند.
صرف نظر از اینکه ابومحمد الجولانی رهبر «جبهه النصره» امارت اسلامی خودش را اعلام کرده باشد یا قصد اعلام آن را داشته باشد و منتظر شرایط بماند و باز صرف نظر از اینکه این گروه با بقیه گروه ها و دسته ها به چه توافقی رسیده باشد، سیاست این جبهه تاکنون نشان داده که اگر جایی را بدست آورد تلاش خواهد کرد برآن سیطره کامل داشته و تصمیم گیری ها برعهده خودش باشد.
درگیری های بین «جبهه النصره» و گردان های «ارتش آزاد» در حوالی ادلب نزدیک مرز ترکیه شاهدی بر این مدعاست. البته جبهه النصره می گوید هدفش از این درگیری ها تحت پیگرد قرار دادن دزدها و سارقان است. حرفی که « جبهه اسلامیه » نیز وقتی می خواست با « گروه توحید » در حوالی حلب درگیر شود همین بهانه را عنوان کرد. این تنها امارت نشین «النصره» نیست که در منطقه برای خود حاکمیتی قایل می شود بلکه کردها نیز برای خود حکومتی خاص در مناطق تحت کنترل شان یعنی حسکه و قامشلی تشکیل داده اند. آنها نیز در تماس نزدیک و خونینی با تشکیلات «دولت اسلامی عراق و شام – داعش» هستند و از چند ماه پیش تاکنون درگیر نبردهای سنگینی بودند .
همچنین « ارتش اسلام » به رهبری زهران علوش، گروه دیگری است که می کوشد بر مناطق غوطه شرقی مسلط شده و آن را به مقر اصلی خود در دوما ملحق کند. درمجموع این گروه نیز با این منطقه مثل یک امارت نشین خاص خود برخورد می کند هرچند چنین ادعایی را هنوز بر زبان نیاورده باشد.
انتظار می رود نزاع بین این امارت نشین ها با حجم و وزن خاص خودش به زودی آفتابی شده و مناطق زیادی را درگیر جنگ های خونینی کند که هرطرف به میزان توان و قدرتش دست به کشتار و ویرانی بزند زیرا مساله بین آنها جنگ بر سر موجودیت است و بنابراین جایی برای باقی ماندن طرف های ضعیف وجود نخواهد داشت.
در ویدیوی منتشر شده ای که اخیرا از الجولانی پخش شد این نکته کاملا روشن است. او به خوبی می داند که امارت نشین اش در تماس با سایر دشمنان قرار دارد. چه این دشمنان ارتش سوریه باشد یاگروه های دیگر. برای همین او نسبت به تشدید این وضعیت و خطرناک بودن درگیری های آینده هشدار می دهد.
به خاطر ادراک اهمیت اعلام «امارت» و «اجرای شریعت» در آن است که چند بار تاکید می کند وقتی چنین حرکتی شروع شود کسی نمی تواند از زیربار آن شانه خالی کند و می گوید : « هرکس می خواهد برود الان برود ». چون بعد از این اگر کسی ترک کند تحت مجازات شدیدی قرار خواهد گرفت. روشن نیست تا چه میزان الجولانی در تحقق اهداف خود و برپایی یک امارت نشین جدید موفق خواهد بود اما حتی تلاش برای تهیه مقدمات چنین هدفی نیز می تواند پیامدهای زیادی را به همراه داشته باشد.
تجربه نشان می دهد که الجولانی کسی نیست که دیدگاه استراتژیک دقیقی داشته باشد و بتواند بر آینده مسلط باشد. او همان کسی است که چهار ماه پیش تهدید کرد به زودی « داعش را از سوریه و عراق تبعید خواهد کرد ». حال آنکه درنهایت مجبور شد خود به همراه امرایش منطقه الشرقیه را به صورت کامل ترک کرده و تمام آن باغ ها ومزارع و چاه های نفت و غیره را به دشمن سرسخت خود واگذارد.
شاید یکی از مهم ترین پیامدهای اعلام « امارت » این جبهه آن باشد که الجولانی درست پاجای پای امیر سابق خود یعنی ابوبکر البغدادی می گذارد. به رغم ادبیاتی که فقهای القاعده دشمنانشان را نسبت به آن تهدید کرده و هشدار می دهند که نباید یک امارت جدید تاسیس کنند و یااینکه باید تمکین داشته باشند و بیعت کنند به نظر می رسد هیچ گریزی از تاسیس یک امارت جدید از سوی القاعده شام نباشد.
اما آیا سوریه تاب تحمل یک « بغدادی دیگر » را دارد که بیاید وخودش را حاکم بامر الله معرفی کند ؟ اگر چنین امارتی تشکیل شد رابطه جبهه النصره با سایر گرو ه ها چگونه خواهد بود. بخصوص مناطقی مثل غوطه و درعا را که جولانی گفته است جزو امارت او خواهد بود ؟ آیا غوطه به تنهایی تاب تحمل دو امارت نشین جداگانه را خواهدداشت؟ آنهم در شرایطی که ارتش سوریه همچنان پیشروی کرده و مناطق بیشتری را از شبه نظامیان می گیرد ؟ در این حال فرماندهان « النصره در درعا » چگونه از فرماندهان فراری خود از شرق استقبال خواهند کرد ؟ در راس این فرماندهان ابوماریا القحطانی « مفتی امام » و ابوبکر حسن الکویتی و ابوللیث سلطان العطوی قرار دارند که بعد از سقوط شهر « الشحیل » بدست گروه داعش به این منطقه آمدند. بخصوص که خبرها نشان می دهد « امیر نصره در درعا » یک اردنی تبار به نام ابوجلبیب است که چندان دل خوشی از القحطانی در دیرالزور ندارد.
منبع: السفیر
ترجمه: شفقنا
انتهای پیام
www.afghanistan.shafaqna.com