شفقنا افغانستان- اگر نگاهی به پیمان امنیتی کابل واشنگتن بیندازیم در بخشی از آن امده است که “هردو جانب موافقت نمودهاند که برای حفظ استقلال سیاسی، حاکمیت ملی و تمامیت ارضی افغانستان از برابر تهدیدات همکاری های دفاعی خویش را مستحکم نمایند.” شاید روی کاغذ و از دید خواننده در آن زمان این متن بسیار مثبت انگاشته می شد و به سود امنیت افغانستان تلقی می گردید. در آن زمان اکثر افراد حاضر در لویه جرگه بر تایید این پیمان و مثبت دانستن آن صحه گذاشتند و امید داشتند که افغانستان با این پیمان با ناامنی و جنگ بدرود بگویید و روزگار جدیدی را تجربه کند.
به گزارش خبرگزاری شفقنا افغانستان، ترفندی که در آن زمان ایالات متحده امریکا برای حاصل کردن قناعت مردم افغانستان به امضای پیمان امنیتی داشت دو مساله بود یکی تشدید ناامنی ها و دو خروج نیروهای خارجی در سال ۲۰۱۴ میلادی. که به زعم اکثر کارشناسان آنها توانستند با استفاده از هجمه های رسانه خویش افکار عمومی را به سمت تحت فشار قراردادن مقامات به امضای پیمان سوق دادند. افکار عمومی به این باور رسیده بود که حاصل پیمان ساخت افغانستانی عاری از جنگ و ناامنی است و شاید هیچ کسی فکرش را هم نمی کرد که وضعیت از آنچه که بود وخیم تر گردد.
این پیمان از سال ۲۰۱۵ اجرایی شد اما مردم افغانستان روی صلح و امنیت را ندیدند که هیچ؛ بلکه هر روز وضعیت امنیتی وخیم تر و بغرنج تز از گذشته شد. برای اولین بار در تاریخ حکومت پسا طالبان یکی از ولایت های افغانستان به دست طالبان سقوط کرد و ایالات متحده امریکا علی رغم اینکه باید براساس پیمان به کمک نیروهای امنیتی افغانستان می شتافت اما چنین عملی را ما شاهد نبودیم و طالبان به راحتی شهر قندوز را به تصرف خویش در آورد. ولایت دیگر غزنی بود که طالبان تا مرکز شهر نیز پیش روی کردند و تقریبا شهر از کنترل نیروهای امنیتی خارج گردیده بود اما باز هم خبری از حمایت نیروی امریکایی از ارتش افغانستان نبود.
قدرت گیری گروه داعش در افغانستان و حملات با برنامه و مشخص آنها علیه مردم غیر نظامی و مراکز تجمع نیز هر روز امنیت را در افغانستان به چالش می کشد اما ایالات متحده امریکا در راستای مبارزه با این گروه برنامه مشخص و مدونی را ارائه نکرده است و دولت افغانستان نیز تا کنون نتوانسته در مقابل این گروه تروریستی به شکلی موفق عمل نماید و دامنه فعالیت این گروه به صورت عملیات انتحاری با اهداف مشخص مردمی که حاصلی جز ناامنی و تفرقه میان مذاهب ندارد گسترش یافته است.
حاصل سخن آنکه این پیمان جز افزایش ناامنی و حملات گروه های تروریستی هیچ ارمغانی برای مردم افغانستان نداشته است.
انتهای پیام
