شفقنا افغانستان ـاخیرا گزارشی تازه از مجموعه مقالات علمی در مورد تغییرات آبو هوایی منتشر شده که در آن آمده است: «دولتهای سراسر جهان باید اقداماتی سریع و بیسابقه برای تغییر در همه جنبههای اجتماعی انجام دهند تا مانع گرم شدن فاجعهبار زمین شوند.
به گزارش سرویس ترجمه شفقنا از سی ان ان، این گزارش که در روز دوشنبه از سوی هیات بین دولتی سازمان ملل (IPCC) منتشر شد، میگوید، این سیاره تا اوایل سال ۲۰۳۰ به آستانه تحمل افزایش ۱.۵ درجهای گرما میرسد و پس از آن، جان صدها میلیون نفر به دلیل خشکسالی شدید، آتشسوزی مراتع، سیل و کمبود مواد غذایی به خطر میافتد.
این تاریخ بر اساس میزان فعلی تولید گازهای گلخانهای است. اما متاسفانه زمین همین الان دو سوم راه را رفته و ما شاهد افزایش دمای ۱ درجه سانتیگرادی گرمای زمین هستیم و تنها نیم درجه سانتیگراد بیشتر تا آستانه تحمل زمین فاصله نداریم و برای این منظور باید در سالهای پیشرو، اقدامات قابل توجهی انجام دهیم.
آندره کینگ، سخنران موضوع آبو هوایی در دانشگاه ملبورن، در بیانیهای گفت: «این نگرانی بدان سبب است که اگر هرگونه افزایش دمایی بیش از این میزان تعیین شده داشته باشیم، مشکلات بسیار زیادی مثل امواج گرمایی و تابستانهای داغ، افزایش بیشتر سطح آب دریاها و در بسیاری از مناطق جهان، خشکسالیهای شدیدتر و بارشهای وحشتناکتر خواهیم داشت.»
به این ترتیب، میزان انتشار گاز گلخانهای دیاکسید کربن باید از سال ۲۰۱۰ تا ۲۰۳۰، تا ۴۵ درصد کاهش پیدا کند و تا سال ۲۰۵۰ به خالص صفر برسد تا مانع گرم شدن زمین بیش از ۱.۵ درجه سانتیگراد بشویم. در این گزارش آمده است که کم کردن این میزان از گازهای گلخانهای نیازمند تغییرات گستردهای در مصرف انرژی، صنعت، ساختمانسازی، حمل و نقل و شهرسازی است.
آندره کینگ همچنین گفته است که راه ما برای نگه داشتن افزایش دمای زمین تا ۱.۵ درجه سانتیگراد، هر روز تنگتر و بستهتر میشود و تعهدات کشورهای امضاء کننده توافقنامه اقلیمی پاریس، برای کم کردن گازهای گلخانهای کافی نیست و ما را به این هدف نمیرساند.»
عواقب بیعملی گذشته
این گزارش همچنین یادآور شده که گرمایش زمین از قبل آغاز شده و میتواند بدتر شود؛ مگر اینکه اقدامات فوری و گسترده بینالمللی در مورد آن انجام شود.
«پان مائو چای»، همکار گروه ۱ هیات بین دولتی سازمان ملل میگوید: «یکی از مهمترین نکات کلیدی این گزارش این است که ما هماکنون شاهد تبعات افزایش ۱ درجهای گرمای زمین هستیم و تغییرات شدید آبو هوایی، افزایش سطح آب دریاها و کاهش یخهای قطب شمال، تنها بخشی از این عواقب هستند.»
حتی اگر بتوانیم افزایش گرمای زمین را روی ۱.۵ درجه یا پایینتر نگاه داریم، باز هم تاثیرات مخرب آن بسیار گسترده و قابل توجه خواهد بود.
در این گزارش آمده است که مشابه امواج گرمایی در تابستان امسال، مانند آنچه که در اروپا تجربه کردیم، میتواند با افزایش ۳ درجهای گرمای زمین نیز رخ دهد.
خشکسالیهای بیشتر و شدیدتر، مانند آنهایی که در کیپ تاون افریقای جنوبی شاهد بودیم، و همچنین بارشها و طوفانهای شدیدی مثل طوفانهای هاروی و فلورنس که آمریکا را درنوردیدند، با افزایش دمای زمین، کاملا قابل انتظار است.
این گزارش تاکید کرده که کشورهای نیمکره جنوبی بیشترین آسیب را از این مسئله خواهند دید: «پیشبینی میشود که تغییرات آب و هوایی بیشترین ضربه را به رشد اقتصادی این کشورها بزنند.» در این گزارش حتی به این موضوع اشاره شده که چطور کوچکترین افزایش دمایی بالاتر از حد تعیین شده (۱.۵ درجه افزایش دما) میتواند تبعات و اثرات بلایای طبیعی را افزایش دهد.
«هانس اوتو پورتنر»، همکار گروه ۲ هیات بین دولتی سازمان ملل گفته است: «کوچکترین افزایشی بیش از ۱.۵ درجه سانتیگراد، خطرات طولانیمدت و غیرقابل بازگشتی را مثل از بین رفتن اکوسیستمها، ایجاد خواهد کرد.»
در این گزارش منتشر شده، مثالهایی آمده است تا بتوانیم مقایسه کنیم که اگر دمای زمین ۱.۵ درجه افزایش یابد، با زمانی که ۲ درجه افزایش یابد، چه تغییراتی حاصل میشود.
اگر دمای زمین به جای ۲ درجه، ۱.۵ درجه افزایش یابد، تا سال ۲۱۰۰، آب دریاها، ۱۰ سانتیمتر پایینتر خواهد بود. همچنین احتمال اینکه اقیانوس منجمد شمالی در تابستان بدون یخ بماند، در زمانی که افزایش دمای ۱.۵ درجهای داشته باشیم، هر صد سال یک بار است؛ اما با افزایش دمای ۲ درجهای، این مدت به هر ده سال یک بار خواهد رسید.
