شفقناافغانستان (خبرگزاری شیعیان افغانستان)- وبسایت “میدل ایست آی” در گزارشی به قلم “حنان شحاته” به گفتگو با “ریچارد فالک” گزارشگر ویژه سازمان ملل در امور فلسطین پرداخته است.
به گزارش سرویس ترجمه شفقنا در این گزارش آمده است:
سازمان ملل متحد همیشه چهره های جنجالی خودش را داشته است، اما تنها عده معدودی از آنها بوده اند که موقع کناره گیری شان سفیر ایالات متحده آمریکا در سازمان ملل جشن گرفته باشد و این مسئله برایشان تمایز یا تحقیر رقم بزند.
هنگامی که “ریچارد فالک” پس از یک دوره شش ساله فعالیت به عنوان گزارشگر ویژه سازمان ملل در امور فلسطین بازنشسته شد، “سامانتا پاور” سفیر آمریکا در سازمان ملل تا بدانجا پیش رفت که بیانیه ای صادر کرد و از کناره گیری او به عنوان اتفاقی که “بسی از موعد آن گذشته است” استقبال کرد.
این کمترین زخم زبانی بود که نثار او شد. این پروفسور یهودی که متولد نیویورک است، به خاطر “جهت گیری بیرحمانه ضد اسراییلی اش” یهودستیز خوانده شده است. “جان بیرد” وزیر امور خارجه کانادا می گوید که فالک به ادبیات ضد یهودی حرف نمی زند، بلکه به این ادبیات قی می کند، چرا که او “به خاطر حملات [انفجار بمب در مسابقه ماراتون] بوستون، اوباما و دولت اسراییل را مقصر می داند.”
“بیرد” می گوید که “الگویی خطرناک در نظرات ضد غربی و ضد یهودی آقای فالک وجود دارد. سازمان ملل باید حتی از ارتباط با چنین فرد […] شرمسار باشد. نظرات این چنینی صدمه ای بزرگ به ارزش های بنیادین سازمان ملل متحد می زند.”
اما واقعا فالک چنین نگفته بود. آنچه که او در یک پست وبلاگ درباره بمب گذاری های شهر بوستون گفت این بود: “تا وقتی که سازمان سیاسی آمریکا، گوش به فرمان تلاویو است، کسانی که آرزوی صلح و عدالت در جهان را دارند نباید آسوده بنشینند.”
او در ادامه افزوده است: “پروژه سلطه جهانی آمریکا لاجرم همه گونه مقاومتی در جهان پسا استعماری خلق می کند. ایالات متحده تا اندازه ای خوش شانس بوده است که ضربه های بدتری را تجربه نکرده است، و ممکن است چنین حملاتی اتفاق بیافتد، مخصوصا اگر هیچ تمایلی به تجدیدنظر در روابط آمریکا با دیگران در جهان، و مهمتر از همه با خاورمیانه، وجود نداشته باشد.”
قیل و قال بر سر اظهارات او همه را به واکنش واداشت، حتی “بان کی مون” دبیرکل سازمان ملل را، که از لحاظ فنی، فالک برای او کار نمی کرد، چرا که نقش گزارشگر ویژه یک نقش داوطلبانه، بدون حق الزحمه و مستقل است و از سوی دولت های عضو “شورای حقوق بشر” منصوب می شود نه دبیر کل. با این حال دفتر “بان کی مون” ناچار شد بیانیه ای صادر کند مبنی بر اینکه: “جناب دبیر کل اظهارات آقای فالک را رد می کند. جناب دبیر کل بمب گذاری های ماراتون بوستون را سریعا محکوم کرد و شدیدا باور دارد که هیچ چیز توجیه گر چنین حمله ای نیست.”
نماینده انگلستان در سازمان ملل گفت که آنها احساس می کنند پست وبلاگ فالک – و مخصوصا بخشی که بالاتر نقل شد – “منعکس کننده عادت یهودستیزانه ای است که یهودی ها را به خاطر همه مشکلات دنیا سرزنش می کند. این غیر قابل پذیرش است.”
اما “پاور” اتهامات را جلو برد: “انتشار مطالب عجیب و غریب و توهین آمیز توسط او، وجهه سازمان ملل را لکه دار و اثربخشی شورای حقوق بشر را تضعیف کرد.”
آیا همه اینها می تواند کار یک نفر باشد؟
این روزها فالک بیشتر درباره طوفانی که قبول دارد او به پا کرده است فکر می کند. اما همچنان احساس پشیمانی نمی کند.
او تصدیق می کند که در هنگام لزوم، او احساس کرده است به استفاده از ادبیات تحریک کننده برای برانگیختن و جلب توجه افراد نیاز دارد.
مثلا وقتی از او پرسیده شد که چرا یک بار رفتار اسراییلی ها با فلسطینی ها را با رفتار نازی ها مقایسه کرده بود – اظهار نظری که مطمئنا می دانست خشم دیگران را بر خواهد انگیخت – می گوید که آن اظهارات را هنگامی بیان کرده بود که هنوز گزارشگر ویژه نشده بود.
فالک می گوید در آن زمان به خاطر آنچه در غزه می گذشت “بسیار آشفته” بود و احساس کرد که “نیاز دارد چیزی بگوید که یک تاثیر تکان دهنده داشته باشد.” محاصره غزه “تاثیرات کیفری شدیدی بر تمام جمعیت آن منطقه داشت و نوعی تروریسم دولتی و مجازات جمعی بود. من آن حادثه را به نوع جنایتکاری جمعی نازی ها تشبیه کردم.” او می گوید که این ادبیاتی بود که پس از انتصابش به عنوان گزارشگر ویژه دیگر از آن استفاده نکرد.
با این حال این بدین معنی نیست که فالک از بیان دیگر سخنان تحریک آمیز ترسیده باشد. او در موقعیت های متعدد، سیاست های اسراییلی نسبت به فلسطینی ها را نشان دهنده “ویژگی های غیر قابل قبول استعمار، آپارتاید و پاکسازی نژادی” عنوان کرده است. او همچنین مکررا اسراییل را به ارتکاب جرایم جنگی “با وسیع ترین دامنه” علیه مردم محصور نوار غزه متهم کرده است. او به این ادبیات متعهد است.
اما آیا در این مورد، بیش از اظهارات متعدد و آتش افروزانه اش، چیز دیگری هم وجود دارد؟
اگرچه او تصدیق می کند که شخصیتی است که وقتی بی عدالتی مشاهده می کند نظرش را آزادانه اظهار می کند “همانطور که همه روشنفکران وظیفه دارند چنین کنند،” فالک می گوید که مسئله فراتر از اظهارات تحریک آمیز وی است.
طبق اظهارات فالک، “حرکتی گسترده برای بدنام سازی من وجود دارد که هیچ ربطی به دیدگاه های واقعی من ندارد. خودم به عنوان یک یهودی، مطمئنم آنطور که منتقدانم ادعا می کنند یک “یهودی از خود متنفر” نیستم، و من قطعا هیچ گاه خصومتی نسبت به هیچ جامعه ای یا هیچ گروه قومیتی نداشته ام. بنابراین این اتهام کاملا اتهام اشتباهی است.”
فالک می گوید که بیشتر حملات علیه او توسط یک گروه لابی گر به نام “دیده بان سازمان ملل” آغاز و هدایت می شود و این گروه “برای ادامه این حملات قوی و مصمم” بوده است.
این مسئله ای است که این گروه خودش با افتخار بر روی وب سایتش اعلام کرده است.
قطع نظر از اینکه چه کسی مسئول این حملات است، فالک در ارتباط با نقل قول های صحیحی که به خاطرش سرزنش می شود می گوید که این نقل قول ها از متن اصلی خود جدا شده و به طور اغراق آمیز مطرح می شوند.
فالک می گوید: “اگر واقعا مطالب وبلاگ من را نگاه کنید، که بیشتر این نقل قول ها را از آنجا می آورند، آنها قصدشان گفتگو با من درباره اصل نظراتم در ارتباط با مسئله فلسطین نیست و هیچ وقت چنین قصدی نداشته اند. آنها دنبال چنین دیالوگی نیستند چرا که آنها بازنده چنین بازی ای خواهند بود. چیزی که آنها را بیشتر خشنود می کند این است که بگویند من یک تئوری پرداز توطئه انگار درباره حادثه 11 سپتامبر هستم، که این هم مثل ادعایی که من یهودستیز هستم اشتباه است.”
پس آیا همه مصمم به ضربه زدن به او هستند؟
فالک توضیح می دهد: “اینها همه اش به خاطر خشنود کردن کسانی است که شدیدا وقف دیدگاه صهیونیسم هستند. من اندکی جستجو کردم که بفهمم چرا دبیر کل [بان کی مون] به من حمله کرد و مسئول دفترش به من گفت که آنها “مطابق روال” این کار را نکرده اند، که معنی اش این است که آنها اصل اظهارات من را نخوانده بودند، و فقط نامه گروه “دیده بان سازمان ملل” را خوانده بودند.”
فالک می گوید که انتقادات علیه او معمولا یک نوع واکنش نابخردانه از سوی افرادی است که شیفته “کمپین بدنام سازی” علیه او هستند، کمپینی که مدیریت آن را “دیده بان سازمان ملل” برعهده داشت و با مسئولان برای حذف فالک لابی کرد.
فالک می افزاید: “دبیرکل قصد داشت برای دوره دوم کاندیدا شود و – مسئول دفترش گفت – “ما از سوی واشنگتن تحت فشار بودیم که ثابت کنیم ضد اسراییلی نیستیم.” بنابراین اگر به این حملاتی که از سوی چهره های مهم به من شد خوب نگاه کنید، همه آنها مبتنی بر بدنام سازی گروه دیده بان سازمان ملل بود. هیچ کدام از آنها به دنبال این نبودند که با من صحبت کنند یا منبع اصلی را بررسی کنند.”
ظاهرا برخی از کسانی که در ملأ عام به او حمله کرده اند در خفا از او عذرخواهی کرده اند، و گفته اند که به آنها “دستور داده شده بود” که از فالک انتقاد کنند و از او فاصله بگیرند.
فالک افزود که رفتاری که سرمنشأ آن گروه هایی همچون “دیده بان سازمان ملل” بوده است، “کاملا تهدیدکننه” بوده است.
فالک می گوید: “در این مدت آموختم که بدنام سازی یعنی چه. چون آنها هیچ وقت به دنبال این نبودند که ببینند اصل حرفی که من می گفتم چیست. اگر وبسایت هایشان را نگاه کنید، کاملا دلمشغول این هستند که از اسراییل در مقابل انتقاد محافظت کنند.”
وقتی از او پرسیده شد که به خاطر فعالیتش به عنوان گزارشگر ویژه، و با توجه به همه حملات شخصی علیه او، آیا هیچ احساس پشیمانی می کند، گفت که چنین احساسی ندارد، چرا که “جبران کردن کمپین بدنام سازی چیزی بوده است که من آن را تقریبا تجربه ای مثبت بین افراد عدالت طلب و بین خود فلسطینی ها می دانم.”
همانقدر که نفرت قلبی و شفاهی زیادی نصیب فالک شده است، به او “عشق و دوستی و حمایتی فراتر از آنچه لیاقت داشته ام” نثار شده است. “این خیلی برایم بامعنی بود. تا اندازه ای اشتباه است که فکر کنید اگر قصد دارید با اسراییل کلنجار بروید رنج خواهید برد چرا که در کنار آن به خاطر کنش صادقانه در همبستگی با یک جامعه قربانی شده و آسیب خورده، ذی نفع هستید.”
او می افزاید که علاوه بر این، “به نظر من، این تجربه به من فرصتی داد تا در مسئله ای که مدتی طولانی شدیدا دلمشغولش بوده ام تاثیرگذار باشم.”
علیرغم همه منازعات سیاسی و مجادلات عمومی، فالک به طور شفاف پای عملکرد خود ایستاده است، از جمله پای گزارش های جامعی که هر سال دو بار ارائه کرده است، هم به شورای حقوق بشر و هم به مجمع عمومی سازمان ملل.
خوشتان بیاید یا بدتان، فالک قطعا تاثیری محو نشدنی بر اذهان مردم به جای گذاشته است.
برخی ممکن است او را همچون کسی بنگرند که از خود یک تله ساخته است، و به طور غیر ضروری حواس ها را از فلسطین منحرف کرده و تعمدا یا غیر تعمدا معطوف به خود کرده است، اما دیگران همیشه نگاهی مطلوب تر به او خواهند داشت.
فالک به نوبه خودش از جایگاه گزارشگری با یک “حس غم آلود” کناره گیری می کند، به این دلیل که اوضاع در منطقه به نفع فلسطینیان بهبود نیافته است، یعنی مواردی همچون بازداشت گسترده، محاصره غزه، دیوار حائل، و موانع بیشمار دیگر، اما در ضمن به خاطر مواردی که اوضاع بهبود یافته است، یک حس خشنودی متواضعانه با خود به همراه می برد.
در نگاه فالک، منازعه فلسطین در جامعه بین الملل مشروعیت یافته است و به نظر او این منازعه در دادگاه جهانی افکار عمومی در حال پیروزی است. علیرغم همه جنجال ها و حملات شخصی، او این پیشرفت را به “نوعی” نسبت به تلاشی که او، و افرادی شبیه او، برای جلب توجه به مسائل این منطقه انجام داده اند، ناچیز می داند. در این رابطه و با نگاه خوش بینانه، او هیچ پشیمان نیست.
منبع: میدل ایست آی
عکس: FrontPage Magazine
ترجمه: شفقنا
انتهای پیام