شفقنا افغانستان – “بدون شک هر کشوری که شهروندان خود را به بازی بگیرد، آنها را تقسیم بندی و درجه بندی کرده و روی اختلافات و تضادهای میان آنها سرمایه گذاری کند، در اصل زمینه لازم برای ایجاد دوگانگی های کشنده ای فراهم ساخته که کشور را به سوی رویارویی داخلی بسیار خطرناکی سوق می دهند و در سوی مقابل، باید گفت که تنها کشورهای خردمندی که با عدالت، قانون مداری و رفاه، از بروز هر گونه دوگانگی احتمالی جلوگیری می کنند، در پایان روی نقشه باقی خواهند ماند.”
به گزارش سرویس ترجمه “شفقنا”، “ماهر ابوطیر”، روزنامه نگار و تحلیلگر اردنی در مقاله ای تحلیلی که تحت عنوان “دوگانگی های کشنده در کشورهای عربی” روی پایگاه اینترنتی روزنامه اماراتی “البیان” قرار گرفته، ضمن اشاره به بروز انشعاب های گسترده و شکاف های عمیق در کشورهای عربی از قبیل عراق، یمن، سوریه و لیبی در نتیجه دوگانگی های کشنده ناشی از اختلافات مذهبی، نژادی، سیاسی، منطقه ای و طبقاتی، تاکید کرده که تنها آن دسته از کشورها از خطرهای ناشی از چنین دوگانگی هایی در امان هستند که با عدالت، قانون مداری و رفاه، از بروز هر گونه دوگانگی احتمالی جلوگیری کرده و بر اساس حق شهروندی و حقوق برابر با شهروندان خود تعامل می کنند، جایی که در مقاله خود آورده است:
«هر کشور عربی که دچار آفت دوگانگی شده سرنوشتی جز انشعاب و شکاف ندارد، جایی که بروز دوگانگی توطئه ای برای تجزیه و تقسیم کشورهای عربی بوده و خطر آن نیز از جنگ های داخلی بیشتر است.
در همین راستا می توان به دوگانگی اديان یعنی اسلام و مسيحيت، دوگانگی مذاهب، دوگانگی گرایش های سياسی متضاد یعنی چپ و راست، دوگانگی حزب گرایی، دوگانگی منطقه ای یعنی شمال و جنوب یا شرق و غرب و همچنین دوگانگی اسلام گرایی سياسی افراطی و معتدل اشاره کرد.
علاوه بر این، در جهان عرب دوگانگی های دیگری نیز وجود دارند، از جمله دوگانگی طبقاتی میان فقير و ثروتمند، دوگانگی نظامی و غیر نظامی، دوگانگی هويت به معنای برخورد میان بخش های جامعه بر اساس خاستگاه و تبار، دوگانگی نژاد به عنوان مثال عرب و كرد و سایر دوگانگی های پنهان و نهفته در زیر هر خاکستر، پشت هر دروازه و روی هر زبان، بنابراین آینده از آن کشورهایی است که اجازه به وجود آمدن دوگانگی ها را نمی دهد، جایی که دوگانگی در کمال آهستگی و گاهی اوقات در نتیجه احساس مظلوميت، پدیدار می شود.
در واقع امروزه تنها آن دسته از کشورها از خطرهای ناشی از دوگانگی در امان هستند که عدالت را در حق شهروندان خود رعایت کرده و بر اساس معياری با آنها تعامل می کنند که پایه و اساس آن حق شهروندی و حقوق برابر می باشد، در نتیجه در چنین کشورهایی هیچ کدام از اقلیت ها خود را مظلوم نمی بینند و لحظه بروز مظلوميت خود که پیامدهایی از قبیل درگیری سياسی خونین به دنبال دارند، را انتظار نمی کشند، این در حالی است که کشورهای زیادی همچون عراق، سوريه، يمن و ليبی به دلیل دوگانگی های مختلف دچار شکاف و تقسیم بندی شده اند.
در سوی مقابل آنها، کشورهای عرب باهوش که خیلی زود راز و رمز این مسئله را فهمیدند، اعلام کردند که طرح های حزبی و تمامیت خواه را نمی خواهند و دشمنی برای خود اختراع نکردند تا با آن بجنگند و امکانات، سرمایه و شهروندان خود را در راه آن قربانی کند.
در واقع کشورهای مذکور تاکید دارند که به جای چنین خودکشی های ملی، انسان را مهمتر از همه چیز می دانند و در نتیجه الگوی قابل احترامی از کشورهای دارای رفاه و رشد و آموزش و توانبخش ساختن انسان ها به نمایش گذاشتند.
بدون شک هر کشوری که شهروندان خود را به بازی بگیرد، آنها را تقسیم بندی و درجه بندی کرده و روی اختلافات و تضادهای میان آنها سرمایه گذاری کند، در اصل زمینه لازم برای ایجاد دوگانگی های کشنده ای فراهم ساخته که کشور را به سوی رویارویی داخلی بسیار خطرناکی سوق می دهند.
این در حالی است که پس از رویارویی، دیگر توان و قدرتی برای بازسازی کشور از هم پاشیده در کار نخواهد بود، برای این مسئله نیز مدل عراق را داریم که این کشور تا به امروز نتوانسته روحیه گروهی را به شهرودانش بازگرداند.
در همین حال، در سوريه داستان از این بدتر است، جایی که کشتار بر اساس مذهب، گرایش و هويت بوده و این در حالی است که میراث این دوگانگی ها تاکنون پدیدار نشده، سرنگونی نظام “بشار الاسد”، رئیس جمهوری این کشور نیز به معنای از بین رفتن دوگانگی ها نیست، چرا که بذر آنها در میان تمامی شهروندان سوريه کاشته شده و سرنوشتی جز جنگ های انتقام آمیز تلافی جویانه در نتیجه دوگانگی ها در پیش ندارند.
در پایان باید گفت که تنها کشورهای خردمندی که با عدالت، قانون مداری و رفاه، از بروز هر گونه دوگانگی احتمالی جلوگیری می کنند، روی نقشه باقی خواهند ماند، به ویژه آنکه به کارگیری دوگانگی ها همواره همانند مار، به صورت آهسته وارد کشورهای عربی شده و پس از آن، تبدیل به غولی می شود که تر و خشک را با هم می سوزاند.»
ترجمه از “شفقنا”
انتهای پیام