شفقنا افغانستان-
اشپیگل نوشت: این مرد با آن ریش پرپشت سیاه و کلاه سفید بیسبال راحت و آرام روی یک صندلی چوبی نشسته و مسلسل کلاشنیکف خود را روی میز گذاشته است. دیگر مردان مسلح با حالتی فرمانبردارانه او را “فرمانده” خطاب می کنند و مرد ریشو تنها با یک تکان دست در این مورد که چه کسی اجازه ورود به حوزه دونتسک را دارد و چه کسی این اجازه را ندارد تصمیم می گیرد. او با لحنی پرخاشگرانه و به زبان روسی و لهجه غلیظ قفقازی به پرسش ها پاسخ های کوتاه می دهد.
آیا این مرد ریشو رییس است؟ و پاسخ: “بله البته”. اما او که اهل این جا نیست؟ و پاسخ:”حالا که هستم!”. سپس موبایلش زنگ می خورد و مرد ریشو به یکی از زبان های قفقازی صحبت می کند. آیا این زبان چچنی است؟ و پاسخ:”عزیز من چرا می خواهی این چیزها را بدانی؟”.
پس از ماه ها پنهان کاری تاکتیکی حال مداخله مستقیم روسیه در شرق اوکراین کاملا آشکار است. از همین هفته پیش نیز مشخص شد که سربازان مزدور روسی و چچنی از جدایی طلبان دونتسک پشتیبانی می کنند و دوش به دوش اوکرینی های جدایی خواه علیه یگان های تحت امر کیف به جنگ مشغولند. در آغاز تنها شایعاتی در این مورد وجود داشت اما روز پنجشنبه گذشته و پس از آن که کاروان خودروهای حامل 34 تابوت پیچیده شده در پارچه های سرخ دونتسک را به سوی مرز ترک کرد معلوم شد که دو سوم از تقریبا پنجاه نفری که روز دوشنبه گذشته و طی نبردی سنگین کشته شدند در واقع شهروندان روسی بوده اند. برخی از پیکارجویان برای روزنامه نگاران به راحتی اذعان می کنند که به “دستور قدیراف” به آن جا آمده اند. این در حالی است رمضان قدیراف رییس جمهور چچن تنها به این جمله اکتفا می کند:” اگر کسی یک چچنی در مناطق جنگی ببیند به ما ارتباطی ندارد”.
اوایل هفته گذشته به نظر می رسید که نیروهای کیف پس از هفته ها تردید بالاخره توانسته اند دست بالا را داشته باشند. این نیروها موفق شدند فرودگاه اشغال شده توسط نیروهای جدایی طلب دونتسک را باز پس گیرند اما در جناح شرق همه چیز مانند گذشته است. در مسیر مرز روسیه به سوی دونتسک هیچ سرباز اوکراینی دیده نمی شود و در حومه شهر این پیکارجویان یکی از گردان های جدایی طلبان موسوم به “ووستوک” هستند که با بلند کردن مسلسل هایشان به ما سلام می کنند. گردان ووستوک در حال حاضر نقشی کلیدی را در این منطقه ایفا می کند. اگرچه که نیروهای این گردان بیش از چند صد نفر نیست اما با در اختیار داشتن جنگ افزارهایی چون موشک های ضد تانک، مسلسل های سنگین و توپ های ضد هوایی، واحدی بسیار مجهز به نظر می آید.
بدین ترتیب اشغال مناطقی از اوکراین که در ماه آوریل آغاز شد به یک درگیری ارضی جدی بدل شده است. “یوریچ لوزنکو” مشاور رییس جمهور جدید اوکراین یعنی پترو پروشنکو، در حالی که 600 کیلومتر دورتر از منطقه نبرد نشسته است می گوید:” آن چه امروز در شرق می گذرد نسخه جدیدی از انقلاب اکتبر است. در این جا نیز تا مدت ها ماجراجویان و بزهکاران و عده ای لومپن پرولتاریا که کار دیگری نداشتند پشت سنگرها بودند. درست به مانند آن چه که در سال 1917 در پتروگراد اتفاق افتاد. ویکتور یانوکوویچ در آغاز کار روزانه 400 دلار به هر یک از این پیکارجویان دستمزد می داد یعنی درست مانند فرمانده ارتش آلمان که زمانی به مردان لنین پول می داد اما امروز ما با عده ای مزدور و سلاح های روسی طرف هستیم”.
لوزنکو که 49 سال دارد یکی از پیشگامان انقلاب نارنجی اوکراین به شمار می آمد و در دوران نخست وزیری یولیا تیموشنکو و تا قبل از روی کار آمدن یانوکوویچ دو بار به وزارت کشور اوکراین رسید اما در سال 2010 به اتهام “سوء استفاده” تحت حصر خانگی قرار گرفت اما در آوریل 2013 و تحت فشارهای کشورهای اروپای غربی آزاد شد و حال با پروشنکو یعنی همان مردی که تا آخر این هفته به صورت رسمی روی صندلی ریاست جمهوری اوکراین می نشیند همکاری دارد. احتمالا لوزنکو به ریاست شورای امنیت ملی اوکراین منصوب می شود. او باید در این پست حزب متبوع پروشنکو یعنی حزب “همبستگی” را که تا مدت ها حزبی بی اهمیت تلقی می شد به یک پایگاه قدرت بدل کند. البته تا آن روز راه درازی در پیش است و امروز لوزنکو در ساختمان تینک تنکی در کیف که خود موسس آن است نشسته است. بر روی دیوار دفتر وی یک تابلو رنگ روغن قرار دارد که یک اوکراینی خسته را که چشمانش را بسته است نشان می دهد و گویی آن مرد آخرین قوای خود را جمع می کند. از نظر لوزنکو این نقاشی تصویری است از آن چه که در میدان معروف کیف اتفاق افتاد.
لوزنکو می گوید:” به آن چه که امروز در شرق می گذرد دقت کنید. جدایی طلبان از مدت ها پیش دیگر از فدرالیسم یا بهبود شرایط زندگی برای روسی زبانان نمی گویند. آنها خواهان مصادره ثروت الیگارشی شرق و افرادی نظیر آن میلیاردر معروف یعنی ریتان آخمتوف هستند”. سپس تکه کاغذی را برداشته و بر روی آن خطی فرضی میان روسیه و اوکراین می کشد و می گوید:” پوتین دونباس را نمی خواهد. او اهداف دیگری دارد. در مرحله نخست می خواهد هرج و مرج در منطقه را افزایش بدهد زیرا می داند که دونباس برای اوکراین از نظر اقتصادی بسیار حایز اهمیت است و بدون این شهر اوکراین فلج می شود و در مرحله دوم می خواهد جدایی طلبان از چنان استقلالی برخوردار شوند که قادر به وتو کردن همه تصمیم های کیف باشند. به این صورت کشور فلج شده و به صورت دوفاکتو توسط مسکو اداره خواهد شد”. لوزنکو به پشتی صندلی تکیه می دهد و نفسی تازه کرده و ادامه می دهد:” ما چاره ای نداریم. اگر از دونتسک چشم پوشی کنیم پوتین خیلی زود سر از اودسا درمی آورد و در این حالت یک منطقه حفاظت شده به دور روسیه ایجاد می کند. در حال حاضر اوکراین نقش لهستان سال های دور را بر عهده دارد که زمانی ضربه گیر و سپربلای اروپا بود. در این جا نه یک جنگ محلی بلکه جنگی اروپایی در جریان است”.
اگرچه که نیروی هوایی و توپخانه ارتش اوکراین هر روز عملیات های زیادی در شرق انجام می دهند اما در موقعیتی قرار ندارند که قادر به باز پس گیری مناطق اشغال شده باشند. به گفته لوزنکو 12000 شبه نظامی طرفدار روسیه در منطقه دونتسک و 5000 نفر در لوهانسک علیه دولت مرکزی می جنگند. این مردان پیکارجو به مراتب بهتر از نیروهای ارتش و پلیس اوکراین سازماندهی شده و از تجهیزات بهتری نیز برخوردارند. روز پنجشنبه گذشته بود که شورشیان بار دیگر یک فروند هلی کوپتر ترابری گارد ریاست جمهوری را سرنگون و دوازده سرباز را به کام مرگ کشاندند.
به گفته لوزنکو ارتش اوکراین از لحاظ نقدینگی و سوخت در وضعیت بدی بسر می برد و گویی چنین ارتشی در عمل وجود ندارد. برای نبرد با جدایی طلبان به هلی کوپتر نیاز است و ژنرال های اوکراینی پیش از این شمار زیادی از هلی کوپترها را با قیمتی اندک به کشورهای آفریقایی فروخته اند. معدود هلی کوپترهای روسی باقیمانده نیز از تجهیزات مناسب برخوردار نبوده و مانند یک بالون هدف قرار می گیرند. لوزنکو می گوید:” ما دیگر نارنجک های ضد سنگر هم نداریم تا بتوانیم پیکارجویان در شهرها را زمین گیر کنیم. برای حمله به اسلویانسک تانک نداریم و البته اخیرا دولت لهستان یک محموله نارنجک برای ما فرستاده است”.
با این حال انتخابات 25 مه اوکراین تغییراتی در این کشور به وجود آورد. پترو پروشنکو با کسب 7/54 درصد از آرا توانست پیروزی قطعی خود را جشن بگیرد و حال حتی تیموشنکو هم چاره ای جز تسلیم ندارد. از قرار معلوم تیموشنکو قصد داشت که برای ایجاد تردید در نتایج انتخابات پنجاه هزار نفر از هواداران خود را به میدان کیف روانه کند اما تفاوت 42 درصدی آرای او با رقیب این امکان را از وی گرفت. این نتایج ادعاهای مسکو مبنی بر چندپارگی اوکراین را نیز با تردید مواجه کرد. حتی در حوزه هایی مانند اودسا و ساپوریشیا نیز که اکثریت اهالی آن را روس تبارها تشکیل می دهند چهل درصد از آرا به نفع پروشنکو به صندوق ها ریخته شد.
اما رییس جمهور جدید برای انجام وظایف و تعهداتش مشکلات بزرگی را پیش روی خود دارد. اوکراین فاقد نیروی پلیس و مرزبانی و تشکیلات دادگستری کارآمد است و از طرفی رییس جمهور باید با اولتیماتوم های گازی روسیه مقابله کرده و پاسخگوی معترضان میدان باشد و پارلمان را منحل کند. پروشنکو چهارشنبه هفته جاری با باراک اوباما رییس جمهور آمریکا در ورشو ملاقات خواهد کرد و روز شنبه باید در مراسم تحلیف خود حاضر شود و قصد دارد بلافاصله به منطقه جنگی دونتسک سفر کند. مشاور پروشنکو یعنی لوزنکو می گوید:” رییس جمهور جدید می خواهد رهبری کارآمدتری داشته باشد و خواهان همکاری ارتش و نیروهای اطلاعاتی و گارد ملی تحت فرماندهی واحد است”. پروشنکو امید دارد که آمریکایی ها اسلحه و سوخت و مواد غذایی با قیمت مناسب به اوکراین بفروشند اما تا به آن روز راه درازی در پیش است.
پروشنکو تا آن زمان همچنان به آن میلیاردر یعنی آخمتوف که سیصد هزار کارمند در شرق اوکراین دارد وابسته است. آخمتوف اعلام کرده است که افراد وی می توانند واحدهای غیرمسلح دفاع شهروندی در دونتسک تشکیل دهند اما خود وی همچنان در کیف بسر می برد و جرات بازگشت به دونتسک را ندارد.
به قول روس ها قدرت در دونتسک بر روی کف خیابان هاست و نمایندگان “جمهوری خلق دونتسک” باید این قدرت را از آن خود کنند. ساختمان یازده طبقه فرمانداری از زمان آغاز شورش ها در اختیار عده ای بی خانه مان و بزهکار بود اما روز پنجشنبه شبه نظامیان گردان ووستوک این ساختمان را “پاکسازی” و به نخست وزیر خودخوانده دونتسک یعنی “الکساندر بورودای” تحویل دادند. در همان روز بولدوزرها دست به کار شده و سنگرهای مقابل این ساختمان را نیز جمع آوری کردند. سپس بورودای طی یک سخنرانی اعلام کرد:” دوران شور انقلابی سپری شده و از این پس این ساختمان مقر رسمی دولت جمهوری خلق دونتسک محسوب می شود”.
از زمان درگیری و جنگ بر سر فرودگاه دونتسک، اکثر مغازه های داخل شهر تعطیل و مردم همچنان در شوک بسر می برند. از نظر آن نخست وزیر خودخوانده رفراندوم ماه مه پیامی روشن علیه “جونتای فاشیست کیف” ارسال کرد و البته دستگاه تبلیغاتی روس ها نیز با این نظر موافق است. اما جنگ در دونتسک همچنان ادامه دارد.
آن گروه از مردم که به تغییر زادگاه خود به “جمهوری خلق دونتسک” رای منفی داده بودند در حال حاضر به دلایل امنیتی سکوت اختیار کرده اند اما این مرد سی ساله یعنی الکساندر که تکنیسین برق است می گوید:” درست مانند دوران شوروی همه از ترس سکوت کرده اند”. الکساندر همین چند روز پیش کامیونی حامل “چندین ریشوی قفقازی” را به چشم خود دید و حال می پرسد:” این اراذل اوباش این جا چه می خواهند؟”. او که پدر چهار فرزند است دیگر چشم اندازی برای خود و خانواده اش در “جمهوری خلق دونتسک” نمی بیند.
منبع: اشپیگل
ترجمه: محمدعلی فیروزآبادی- شفقنا
انتهای پیام
www.afghanistan.shafaqna.com