شفقنا افغانستان-اکونومیست نوشت: بخشی از نیروهای آمریکایی در افغانستان باقی می مانند؛ البته نه برای مدت طولانی.
اعلام باقی ماندن بخشی از نیروهای آمریکایی در افغانستان تا پایان سال 2016 میلادی، در نگاه نخست برای افغان هایی که نگران وضعیت کشور پس از خروج نیروهای ائتلاف بین المللی هستند، خبر خوبی به شمار می آید. نیروهای ایساف به رهبری آمریکا قرار است در ماه دسامبر خاک افغانستان را ترک کنند.
در روز 27 می، دو روز پس از سفر غافلگیر کننده باراک اوباما به پایگاه هوایی بگرام در شمال کابل (نخستین سفر وی به افغانستان طی دو سال گذشته) رییس جمهور آمریکا سرانجام حجم و اندازه نیروهای آمریکایی را که قرار است برای آموزش و کمک به نیروهای امنیتی افغانستان و انجام عملیات های ضد تروریستی علیه “باقی مانده عناصر القاعده” در این کشور باقی بمانند، اعلام کرد.
باراک اوباما گفت تعداد نیروهایی که در افغانستان باقی خواهند ماند، به 9800 نفر خواهد رسید. این تعداد، تقریبا یک سوم نیروهای فعلی آمریکایی در افغانستان (33 هزار نفر) و یک دهم تعداد نیروهای آمریکایی در افغانستان در سال 2011 (100 هزار نفر) خواهد بود.
این تعداد، نزدیک به چیزی است که پیش تر، ژنرال جوزف دانفورد، فرمانده ارشد نیروهای آمریکایی در افغانستان پیشنهاد داده بود؛ و البته بسیار بیشتر از آن گزینه صفری است که بعضی از دستیاران اوباما در کاخ سفید خواستار آن هستند. علاوه بر 9800 نیروی آمریکایی، احتمالا بین 2 هزار تا 3 هزار نیروی ائتلاف ناتو نیز در افغانستان باقی می مانند که بخش عمده آنها را نیروهای آلمانی و ایتالیایی تشکیل خواهند داد.
اما زمان اعلام این موضوع نیز به نوبه خود جالب توجه است: این روزها مردم افغانستان خود را برای شرکت در دومین دور انتخابات ریاست جمهوری آماده می کنند. این انتخابات در 14 ژوئن (کمتر از دو هفته دیگر) برگزار خواهد شد.
حامد کرزی، رییس جمهور کنونی افغانستان که باید به زودی دفتر ریاست جمهوری را ترک کند، بر اساس تصمیمی که باعث ناخشنودی برنامه ریزان نظامی آمریکا شده، از امضای معاهده امنیتی دو جانبه با واشنگتن سر باز زده است. این معاهده، در واقع اساس حقوقی و قانونی لازم برای باقی ماندن نیروهای آمریکایی در افغانستان را فراهم می آورد.
البته هر دو کاندیدای باقیمانده در کورس انتخابات ریاست جمهوری، عبدالله عبدالله و اشرف غنی، وعده داده اند که در اسرع وقت این معاهده را امضا کنند.
آنها به این نتیجه رسیده اند که بدون کمک مداوم آمریکا در قالب پشتیبانی هوایی، لجستیکی، ارتباطات و اطلاعات، میزان تلفات نیروهای افغان در مواجهه با شورشیان طالبان افزایش خواهد یافت. این افزایش تلفات برای نیروهای افغان – که تعداد آنها حدود 380 هزار نفر است، می تواند روحیه آنها را متزلزل کند؛ به ویژه آن که در حال حاضر هیچ نشانه ای از کاهش روند حملات طالبان دیده نمی شود.
باراک اوباما در عین حال باید بخشی از توجه خود را معطوف به بازخورد این سیاست در داخل آمریکا کند و ببیند اوضاع در کشورش چگونه پیش خواهد رفت. به رغم تاکید و ترغیب ژنرال های او برای اعمال سیاست “شرایط محور” در خصوص تعداد نیروهای آمریکایی که قرار است در افغانستان باقی بمانند، اوباما جدول زمانی محدود و فشرده ای را اعلام کرده است که به نظر می رسد تمام و کمال از چرخه سیاست های آمریکا استخراج شده و هیچ جایی را برای “واقعیت های موجود و محتمل در افغانستان” در نظر نگرفته است. بر اساس این جدول زمانی، نیمی از نیروهایی که پس از پایان سال 2014 در افغانستان باقی می مانند (یعنی نیمی از 9800 نفر) باید تا پایان سال 2015 این کشور را ترک کنند. تا پایان سال 2016 نیز که اوباما خود را برای ترک کاخ سفید و اتمام دوره دوم ریاست جمهوری آماده می کند، تقریبا تمام نیروهای باقیمانده در افغانستان باید خاک این کشور را ترک کنند.
فقط تعداد بسیار اندکی از نیروها در افغانستان باقی می مانند تا به اموری از جمله حفاظت از سفارتخانه و همچنین کمک به فروش تجهیزات و ادوات نظامی به جا مانده در افغانستان، بپردازند.
به نظر می رسد باراک اوباما تصمیم گرفته است، این برگ از کتاب تاریخ معاصر افغانستان را ورق بزند. برای میراث سیاسی اوباما، ورق زدن این کتاب و گذر از برهه کنونی، بسیار مهمتر از حداقل کاری است که می تواند از شکست کامل یک عملیات نظامی طولانی و پر هزینه، جلوگیری کند.
جان مک کین و لیندزی گراهام، دو سناتور مطرح و متنفذ جمهوریخواه بلافاصله طرح جدید اوباما در افغانستان را مورد انتقاد شدید قرار دادند و تعیین این برنامه زمانی برای خروج نیروهای آمریکایی را “یک اشتباه تاریخی” و نشان دهنده “چربش سیاست بر استراتژی” خواندند. به عقیده این دو سناتور جمهوریخواه، تعیین این برنامه زمانی، می تواند پیامد و عواقب فاجعه بار مشابه با عراق را در پی داشته باشد.
اما حتی متحدان و حامیان رییس جمهور اوباما از جمله میشل فلورنوی، از سیاستگذاران سابق پنتاگون و رییس کنونی “مرکز امنیت جدید آمریکایی” نگران این برنامه زمانی و تاریخ های انعطاف ناپذیر مندرج در آن هستند.
دیوید سدنی، معاون وزیر دفاع آمریکا در افغانستان و پاکستان، تصمیم اخیر اوباما را به چیزی مثل “با یک دست دادن و با دست دیگر پس گرفتن” تشبیه کرده است.
اما گزارش های دریافتی از افغانستان حاکی از واکنش منفی مقامات ارتش این کشور به تصمیم اوباما و بدبینی آنها نسبت به آینده است.
آنها می دانند نقاط ضعف و حفره های عمده در ارتش افغانستان، کدامند. به طور خاص، با توجه به عدم برخورداری از نیروی هوایی که از دیرباز جزو مشکلات اصلی ارتش افغانستان بوده، تحقق این برنامه زمانی ناممکن به نظر می رسد.
باراک اوباما هفته گذشته وعده داد جنگ افغانستان را به سمت یک “پایان مسوولانه” هدایت کند. اما بسیاری از افغان ها، طور دیگری به این ادعا نگاه می کنند.
منبع: اکونومیست
ترجمه: فرهاد فرجاد- شفقنا
انتهای پیام
www.afghanistan.shafaqna.com