شفقنا افغانستان-گوردن براون، نخست وزیر سابق بریتانیا و نماینده ویژه سازمان ملل در امور جهانی آموزش و پرورش در عرب نیوز نوشت: ربوده شدن بیش از 200 دختر دانش آموز از روستایی در شمال نیجریه به دست گروه تروریستی بوکوحرام، عملی فراتر از ظلم و ستم و بیدادگری است. متاسفانه آنچه در نیجریه رخ داده، جدیدترین مصداق از جنگی سبعانه است که علیه حق اساسی هر کودک برای دسترسی به تحصیلات به راه افتاده است. این جنگ، ابعاد جهانی دارد و مصادیق مشابه آن را می توان به وضوح در پاکستان، افغانستان و سومالی مشاهده کرد.
بر اساس گزارش ائتلاف جهانی “حفاظت از آموزش و پرورش در مقابل حملات” طی 4 سال گذشته در سراسر دنیا، حدود 10 هزار حمله خشونت بار علیه مدارس و دانشگاه های جهان رخ داده است.
شواهد و ادله این گزارش، درست به اندازه خود آن وحشتناک است. شبه نظامیان بوکوحرام اوایل امسال در استان یوبه در شمال نیجریه 29 پسر بچه دانش آموز را به قتل رسانده اند. بچه های دانش آموز در سومالی به اجبار تبدیل به “سرباز کودک” شده اند. پسرهای دانش آموز مسلمان در میانمار هدف حملات ملی گرایان بودایی قرار گرفته اند و دخترهای دانش آموز در افغانستان و پاکستان، فقط به خاطر آنکه جویای تحصیلات بوده اند، توسط پیکارجویان طالبان یا مسموم شده اند، یا به آنها شلیک شده یا در اثر انفجار بمب جان باخته اند.
اینها تنها نمونه های حملات مسلحانه به کودکان دانش آموز نیست. زمانی که کلاس های درس به اهداف حقیقی تروریست ها تبدیل می شود، این اتفاقات هر لحظه و هر کجا می تواند رخ دهد. تروریست ها تحصیل این کودکان را تهدیدی علیه خود می دانند. دست کم در 30 کشور، نمونه هایی از حملات مسلحانه علیه مدارس و دانش آموزان دیده می شود؛ اما شرایط در افغانستان، کلمبیا، پاکستان، سومالی، سودان، سوریه و نیجریه وخیم تر از دیگر کشورهاست.
مدارس سراسر دنیا، از آمریکای شمالی گرفته تا شمال نیجریه، اکنون به تدابیر امنیتی نیاز دارند تا امنیت دانش آموزان تامین و اطمینان خاطر والدین و جوامع نیز حاصل شود.
در نشست جهانی اقتصاد در آبوجا، پایتخت نیجریه که هفته گذشته برگزار شد، من به همراه دیگر شرکا و همکاران خود در جوامع تجاری و مدنی، از راه اندازی برنامه ای سخن گفتم که امنیت شخصی کودکان را در نواحی پر خطر – مناطقی که تهدید علیه کودکان دانش آموز، جدی است- تضمین می کند. این طرح که “ابتکار مدارس ایمن” نام گرفته است، چندین برنامه مدرسه محور و جامعه محور را با یکدیگر ترکیب می کند و از تدابیر ویژه ای بهره می گیرد تا از کودکانی که در 5 هزار مدرسه ابتدایی، راهنمایی و دبیرستان در مناطق آسیب پذیر حضور می یابند، محافظت شود. بر اساس این طرح، آن قسمت از تدابیری که متوجه مدارس است، شامل ایجاد زیرساخت های امنیتی، برنامه ریزی و واکنش می شود. اما در بخش طرح های جامعه محور این برنامه ترکیبی، ضروری است تا کمیته های آموزشی متشکل از والدین، معلم ها و نیروهای داوطلب ایجاد شوند. در کنار این کمیته ها همچنین یک سری واحدهای دفاعی ویژه که طیفی از معلم ها، دانش آموزان و والدین را در بر می گیرد، تشکیل می شود تا امکان واکنش سریع به تهدیدهای احتمالی فراهم شود. در حال حاضر در افغانستان، شماری از ائمه نماز جمعه در چارچوب همکاری با شوراهای محلی و کمیته های حفاظت از مدارس، در خطبه های خود درباره اهمیت تحصیل و سوادآموزی در اسلام سخن می گویند.
در پیشاور پاکستان، در چارچوب برنامه ای که توسط یونیسف پشتیبانی می شود، رهبران برجسته و شناخته شده اسلامی درباره اهمیت آموزش و پرورش و لزوم فرستادن کودکان به مدارس سخنرانی می کنند.
در سومالی، شماری از رهبران مذهبی برنامه هایی را در رادیوی دولتی اجرا می کنند که در تمام نواحی تحت کنترل دولت پخش می شود. آنها همچنین در مذمت به کارگیری کودکان در نبردهای مسلحانه یا به عبارتی استفاده از “کودک سرباز” سخنرانی می کنند و از مدارس بازدید به عمل می آورند.
در کشورهایی مثل نپال و فیلیپین، مذاکرات دولت و اقلیت های قومی و مذهبی، به بهبود شرایط امنیتی و دور کردن سایه سیاست از سر مدارس و کلاس های درس کمک شایانی کرده است.
در بعضی جوامع، گروه های متنوع و متکثر سیاسی و قومی دور یکدیگر جمع شده اند و توافق کرده اند تا مناطقی را تحت عنوان “مناطق مدارس ایمن” تشکیل دهند. آنها دستورالعمل هایی را به صورت مکتوب تدوین و امضا کرده اند که تعیین می کند در محیط مدارس، چه مسائلی مجاز و چه مسائلی غیرمجاز است. هدف از تدوین این قراردادهای مکتوب، پیشگیری از خشونت، تعطیلی مدارس و سیاسی شدن حوزه آموزش و پرورش است. به طور کلی، طرفین این قراردادهای مکتوب، متعهد شده اند تا تمام تلاش خود را برای فعال نگه داشتن مدارس، بهبود شرایط ایمنی کودکان دانش آموز و تقویت بخش اداری و مدیریتی مدارس، به کار گیرند.
در سراسر دنیا، هنوز میلیون ها کودک از حق دسترسی و حضور در مدارس، محرومند. این، تنها یک بحران اخلاقی نیست؛ این معضل، همچنین نشانه تضییع و هدر روی فرصت های کلان اقتصادی است. به عنوان نمونه در آفریقا، قاره ای که الگوی اقتصاد در آن در حال تغییر از “استخراج منابع” به سمت “صنایع دانش محور” است، تحصیلات و آموزش و پرورش اهمیتی ویژه و حیاتی دارد. تامین و فراهم آوردن یک محیط ایمن برای کسب دانش و تحصیلات، اساسی ترین و ضروری ترین قدم در حل بحران جهانی آموزش و پرورش است.
منبع: عرب نیوز
ترجمه: فرهاد فرجاد- شفقنا
انتهای پیام
www.afghanistan.shafaqna.com