شفقنا افغانستان-مغزانسان بصورت ریتمیک حس خود را زمان می گیرد – گاهی آنرا متراکم و گاهی آنرا طولانی می بیند. اما چرا مغز نمی تواند زمان را مانند یک ساعت منظم نگه دارد؟ به عبارت دیگر، چرا زمانی که سرگرم لذت ها هستیم زمان پرواز می کند، و بهنگام کسالت و نا خوشی دیر می گذرد؟
به گزارش سرویس ترجمه شفقنا، اینکه چگونه مغز زمان را می فهمد و درک می کند بستگی به انتظارات مغز دارد. هر اندیشه دارای “افق های مختلف” است. هنگامی که شخص در خوشی و لذت غوطه ور است، مغز “تصویر بزرگ” را پیش بینی می کند و افق های نزدیک و دور را می بیند، که باعث می شود زمان به سرعت سپری شود. اما هنگامی که شخص خسته است، به جای پایان داستان، افق های نزدیکتری پیش بینی می شود؛ این افق ها به طور کلی به هم متصل نیستند و زمان طولانی تر به نظر می رسد.
در مغز مکانیسم زمانبندی وجود دارد، این مکانیسم های زمانبندی ذهنی هیچ ارتباطی با ریتم های شبانه روزی ندارند. یک مکانیزم شامل سرعت است که در آن سلول های مغز یکدیگر را فعال می کنند و وقتی یک فعالیت را انجام می دهند، یک شبکه را تشکیل می دهند.
مکانیزم دیگری شامل مواد شیمیایی در مغز است. مجموعه ای از نورون هایی که انتقال دهنده نورواترمیس هستند و دوپامین را آزاد می کنند، یک ماده مهم شیمیایی است که احساس پاداش می دهد و بردرک زمان توسط مغز تاثیر می گذارد. هنگامی که شخص سرگرم است، این سلول ها فعال تر هستند، آنها مقدار زیادی از دوپامین را آزاد می کنند و مغز فکر می کند که زمان کمتر از زمان واقعی گذشته است. هنگامی که شخص سرگرم نیست، این سلول ها دوپامین را آزاد نمی کنند، و به نظر می رسد که زمان طولانی تر شده است.
منبع: www.livescience.com
