زمان انتشار : 28 آگوست ,2019 | ساعت : 11:14 | کد خبر : 343903 | چاپ

صدای پای امارت اسلامی به گوش می رسد؛ چه فردایی منتظر ماست؟

شفقنا افغانستان- با داغ شدن تنور انتخابات و ایجاد جبهه گیریها و صف بندیهای سیاسی جدیدتر، بسیاری از رفاقتها، تعاملات و دوستیهای سیاسی از هم گسیخته می شود و چه بسا گروهها و احزابی که تاا دیروز هم پیمان بودند و امروز روبروی هم قرار گرفتند.

به گزارش خبرگزاری شفقنا افغانستان، متاسفانه تعهد سیاسی در میان سیاستمداران و رهبران احزاب بشدت افول کرده و بر هیچ قولی نمی شود اعتماد کرد.

از هم پاشیدگی در تیم حنیف اتمر(صلح و اعتدال) که از ابتدا لنگان لنگان مسیر کمپاین را می پیمود، انفصال گروهها و دسته جات مختلف از این تیم و همینطور انتقادات شدید مردمی به تیم حاکم(دولت ساز) در حملات متعدد طالبان به مناطق مختلف، همگی نشان از سستی عهد و پیمانهای سیاسی در داخل کشور می دهد.

از سوی دیگر این سست پیمانی سیاسی باعث شده تا دولت بعنوان نماینده مردم هیچ قدرتی در چانه زنی با طالبان نداشته باشد و منتظر این باشد که چه دستوری از بالا روی میز قرار می گیرد.

ترس از صلح بد را می شود در تک تک بیانیه های رییس جمهور و رقبای انتخاباتی اش دید، ازینروست که واضح و روشن است، نه ملت افغانستان و نه دولت افغانستان هیچ جایگاهی در گفتگوهای دیکته شده صلح ندارند، صلح در واقع بین واشنگتن و دوحه اتفاق می افتد و هزینه اش را مردم افغانستان می پردازند.

سالهاست که پروسه ای تحت عنوان گفتگوهای صلح در کشور جریان دارد، از زمانی که شهید ربانی مسئولیت شورای عالی صلح را بعهده داشت تا اکنون که شورای عالی صلح بعد از کریم خلیلی، به یک شورای بیکاره تبدیل شده است. اما این پروسه به کجا می رود و افغانستان را به کجا می کشاند؟

آیا منظور مردم افغانستان از صلح همین اتفاقاتی است که در حال افتادن است؟ 
آیا مردم به این صلح تحمیلی بسنده می کنند؟ جایگاه مردم در این صلح کجاست؟
هنوز صلح به نتیجه نرسیده، بخشی از مردم در حال فرار از کشور هستند و خواب بسیاری از زنان به کابوسی وحشتناک تبدیل شده است.
از سوی دیگر حکومت مدام تاکید می کند که به عقب بر نمی گردد، اما هیچ حرکت رو به جلویی هم انجام نمی دهد.
صدای پای امارت اسلامی طالبان از دوحه به گوش می رسد، نمایندگان طالبان بعنوان دیپلماتهای ورزیده این گروه با نماینده آمریکا به نتیجه می رسند و این ینی شکست مفتضحانه آمریکا در برابر طالبان.
آمریکا که با هدف نابود کردن تروریسم به افغانستان پا گذاشت حالا بعد از اینهمه سال می بیند که راهی جز واگذار کردن افغانستان به طالبان ندارد و مسلم است که طالبان بر اساس آنچه تا کنون گفته اند عقیده ای به انتخابات ندارند و در فکر برپا کردن امارت هستند، چه اینکه حتی کلمه ای در تایید رای گیری برای الحاق این گروه بیان نکرده اند.

افغانستان در طی سالهای پس از جنگ اندوخته هایی دارد، آزادی های اجتماعی، فعالیت زنان، فرایند انتخابات و … همگی از اندوخته های دوران پس از جنگ است که احتمالا با آمدن طالبان بخش زیادی از این اندوخته ها به باد می رود.

فردای صلح چه اتفاقی خواهد افتاد؟ آیا طالبان اجازه می دهند که زنان با حجاب دلخواه در جامعه حضور پیدا کنند؟ یا اینکه مردان می توانند ریششان را بتراشند؟ البته که اینها مسایل بسیار کوچکی است. در عرصه بین الملل افغانستان طالبانی چه جایگاهی خواهد داشت؟ اینکه یک گروه تندرو مثل طالبان رهبری کشور را به دست بگیرد چه تبعاتی برای افغانستان و مردمش خواهد داشت؟

حکومت اشرف غنی دستپاچه و نگران، از یکسو درگیر کمپاین انتخاباتی و از سوی دیگر منتظر رسیدن پیامهای صلح است. طالبان حتی حکومت اشرف غنی را قبول ندارند و بارها تاکید کرده اند که با این تیم گفتگو نمی کنند. که البته اگر گفتگو هم بکنند از موضع قدرت با حکومت افغانستان گپ خواهند زد.

فردای صلح احتمالا طالبان وارد بدنه حکومت خواهد شد، برخی قوانین سختیگیرانه را اجرا خواهد کرد، خواستار بخشهای زیادی از قدرت خواهد شد و اگر مطابق میلش رفتار نشود، شما فکر می کنید طالبان چکار می کنند؟

 

انتهای پیام

af.shafaqna.com

شفقنا در شبکه های اجتماعی: توییتر | فیسبوک | تلگرام