زمان انتشار : ۲۶ سنبله ,۱۳۹۸ | ساعت : ۱۴:۵۲ | کد خبر : 346463 | چاپ

غنی از مناظره فرار کرد، عبدالله از مسولیت

شفقناافغانستان-داوود ناجی: یکم، اشرف‌غنی به مناطره نیامد، تمام. این نیامدن همه حرف‌ها را در مورد غنی تمام می‌کند.

فقط کافی است بدانیم که این مناظره اجباری نبود، قبلا درخواست رسمی شده بود، ایشان هم می دانست طرفش عبدالله است، (همو که برنامه ندارد) و غنی قبول کرده بود، توافق کرده بود، قول داده بود، وعده کرده بود. که می‌آید. نیامد. آریانا یک هفته این مناظره را اعلام کرد، مردم سوال فرستادند، آریانا مهمانانش را دعوت کرده بود.

بر اساس قرارداد، براساس اخلاق، بر اساس توافق رسمی، برای احترام گذاشتن به مخاطبانش، برای جواب دادن به سوالات مردم، برای احترام گذاشتن به قول و تعهد خودش، باید می‌آمد.
نیامدن غنی یک سوال جدی را افزون بر سوالات زیاد دیگری که قبلا وجود داشت، در برابر او خلق کرد. و آن سوال این است. آیا غنی مرد قول و تعهد است؟ آیا او به وعده هایش عمل می‌کند؟ آیا او به تعهد خود پای‌بند است؟ و مهمتر از همه آیا می‌شود به قول، وعده و تعهد او مطمئن بود؟ همه مردم افغانستان می‌دانستند که او قول داده که دوشنبه شب، بیاید و به سوالات مردم جواب دهد. مردی که به این وعده کوچک عمل نکند، آیا به وعده های کلان و جدی او اعتباری هست؟ این سوالی بود که دیشب غنی با نیامدن خود خلق کرد.
دوم، عبدالله آمد، اما یک و نیم ساعت سربالا تف کرد، به ریش خودش خندید و جالب اینکه طرفدارانش به این درام افتضاح آمیز کف زدند.
عبدالله دیشب در جایگاه یک منتقد ایستاد و از کارنامه‌ی انتقاد کرد که امضای خودش در پای همه آن هست. هر شهروند آگاه و مسوول می داند که اگر غنی دیشب “فرار” کرد، عبدالله پنجسال است که دائم فرار می‌کند. از مسولیت، از تاثیرگذاری، از کار، از سیاستگذاری، از همه چیز، عبدالله یک فراری مادام العمر است. او کسی است که پنجسال با در دست داشتن توافقنامه سیاسی که پایش امضای آمریکا بود، با در اختیار داشتن ۵۰ درصد قدرت، با داشتن امکانات دولتی و بادیگارد، فرار می‌کند.
فرار عبدالله از خیمه لویه‌جرگه شروع شد، وقتی از رای مردمش دفاع نکرد و از کرسی ریاست جمهوری به ریاست اجرایی فرار کرد، پس از آن از ۵۰ درصد قدرت به ۵ در صد قدرت فرار کرد و دیشب در مناطره از تمامی امضاهایی که کرده بود، بصورت غیر اخلاقی فرار کرد و این فرار ادامه دارد، ادامه دارد و ادامه دارد، او بار دیگر فرار خواهد کرد حتی اگر رای ببرد.
بگذارید چند مثال هم بزنم: وقتی توافقنامه سیاسی مبنی بر اصلاحات انتخاباتی عملی نشد، عبدالله ایستاد نشد و فرار کرد.
وقتی، انتخابات شوراهای ولسوالی‌، ولایتی، پارلمانی به موقع برگزار نشد تا لویه‌جرگه تعدیل قانون اساسی (مطابق توافقنامه سیاسی) برگزار شود، عبدالله ایستاد نشد و فرار کرد.
وقتی و زیرش(عثمانی) را بزور از وزارت کشید، ایستاد نشد و فرار کرد. کنار جدی ترین متحد سیاسی ش (عطا محمد نور) ایستاد نشد و فرار کرد. وقتی وحیدی وزیر مخابرات محاکمه سیاسی شد، ایستاد نشد و فرار کرد. وقتی معاونش محمد محقق از شرکت در جلسات شورای امنیت منع و سرانجام از کارش برکنار شد ( در عمل) عبدالله ایستاد نشد و فرار کرد. مثالها فراوان است. اما این همه مثال مرا بعنوان یک شهروند به این نتیجه میرساند که او باز هم فرار خواهد کرد و همه متحدان سیاسی خود را تنها خواهد گذاشت، کافی است پناه گاهی بیابد که در آن دریشی اش خاک پر نشود.
کلام آخر، عبدالله برای من در مساله جلوگیری از تطبیق ماستر پلان برق ۵۰۰ کیلوولت ترکمنستان به اندازه غنی مسوول است.
در آزاد نکردن یا نتوانستن شکریه تبسم از گروگان مسوول است، عبدالله برای من همانی است که چهارسال قبل در حضور خودش در تالار میلاد نور گفتم.

انتهای پیام

af.shafaqna.com

شفقنا در شبکه های اجتماعی: توییتر | فیسبوک | تلگرام