زمان انتشار : ۳۱ سنبله ,۱۳۹۸ | ساعت : ۱۷:۵۶ | کد خبر : 346927 | چاپ

اشک با معرفت بر امام حسین(ع) نجات دهنده است

شفقنا افغانستان- آیت الله فاضل حسینی گفت: گریه بر امام حسین(ع) ارزشمند است، اما گریه که معرفت حسینی با خود داشته باشد.

آیت الله عبدالعظیم فاضل حسینی، ﺭﻳﻴﺲ ﻣﺠﺘﻤﻊ ﺁﻣﻮﺯﺵ ﻋﺎﻟﻲ ﻋﻠﻮﻡ اﺳﻼمی در گفتگو با شفقنا اظهار داشت: شهادت سیدالشهداء در روز عاشورا در کربلا بزرگترین درس برای تمام انسانهای آزاده در تمامی اعصار است، این حادثه المناک درسهای زیادی برای جامعه بشریت دارد، درس حریت و آزادی از بزرگترین درسهای این مکتب است.
وی افزود: در مورد حادثه عاشورا مطالب زیادی وجود دارد که در این مجال نمی گنجد و وقت زیادی می طلبد، اما آنچه که مسلم است این است که به تعبیر علامه شهید بلخی: تاسیس کربلا نه فقط بهر ماتم است، دانشسرا و مکتب اولاد آدم است. مکتب حسینی یک دانشگاه است، که از این دانشگاه باید درس آزادی و آزادگی و وفای بعهد و ایثار آموخت و در زندگی پیاده کرد.

وی در پاسخ به خبرنگار شفقنا که پرسید: شنیده می شود که می گویند چون گریه بر امام حسین(ع) بهشت را بر انسان واجب می کند، پس اگر گناهی مرتکب شدیم و حق الناسی بر گردن داشتیم، بیاییم در روضه امام حسین(ع) گریه کنیم تا بخشیده شود، آیا این طرز تفکر صحیح است، گفت: اینگونه نیست که هر کس بر امام حسین(ع) گریه کند، گناهان و حق الناسی که به گردن دارد بخشیده شود، گریه کسی ارزشمند است که معرفت به امام حسین(ع) داشته باشد. امام حسین که بود؟ در کربلا و روز عاشورا مردم کوفه که به جنگ امام حسین آمده بودند، امام حسین را می شناختند که فرزند امام علی(ع) و فاطمه زهرا و نواسه پیامبر است، اما معرفت به امام حسین نداشتند.
آیت الله فاضل حسینی عنوان کرد: گریستن برای امام حسین علیه السلام ارزش زیادی دارد، روایات زیادی در این باره وارد شده است، امام صادق(ع)ئ می فرمایند: کسی که بر امام حسین(ع) بگرید، یا بگریاند و یا شبیه گریه کننده بنشیند، بهشت بر او واجب می شود. اما یک شرط دارد، آن شرط این است که کسی که برای امام حسین(ع) گریه می کند، عارف به حق امام حسین(ع) باشد، یعنی امام حسین را بشناسد، وقتی که امام حسین را بشناسیم، این معرفت به امام داشتن، گریه با معرفت می آورد.

وی در ادامه با اشاره به سخنی از پیامبر اکرم یادآور شد: پیامبر می فرمایند: من مات ولم یعرف إمام زمانه مات میته جاهلیه، کسی که بمیرد و امام زمانش را نشناسد، به مرگ جاهلیت مرده است، باید امام را بشناسیم. معرفت به امام حسین به این معنی است که بدانیم امام حسین برای چه چیزی کشته شده است؟ چرا جان خود و عزیزانش را به خطر انداخته است؟ برای ارزشهای اسلامی، این است که باید به آموزه های اسلام عمل بکنیم. حادثه کربلا درس بزرگی برای همه جامعه بشری و به خصوص برای مسلمانان است، یکی از شاخصه های مهم مکتب عاشورا این است که ما از مکتب حسینی درس صداقت، وفا، ایثار، شهادت و وحدت می گیریم.

آیت الله فاضل حسینی گفت: امام حسین در شب عاشورا وقتی همه اصحاب را جمع می کنند و به آنها می فرمایند که این دشمنان فقط با من کار دارند، شما می توانید از تاریکی شب استفاده کنید و در امان بمانید. اما اصحاب امام حسین که امام زمان خود را شناخته اند و چون امامشان با صدافت کامل با اصحابش برخورد می کند، آنها حاضرند جانشان را فدای امام و پیشوایشان بکنند.
وی بیان داشت: معرفت به امام حسین در رفتار اصحابشان دیده می شود، به فرموده حبیب ابن مظاهر که می گوید: اگر هزار بار کشته شوم، دست از یاری شما بر نمی دارم. این شناخت عمیق از امام زمان است که باعث می شود اصحاب امام حسین تا پای جان در مکتبش بمانند.

هدف امام حسین(ع) چه بود؟
عضور شورای علمای شیعه کشور در بخش دیگر سخنانش گفت: امام حسین که برای نیرنگ و فریب و جاه و مقام انقلاب نکرد، بلکه برای نجات اسلام به پا خاست. اگر ما می خواهیم حسینی زندگی کنیم باید اینگونه باشیم، با مردم صادقانه رفتار کنیم، دنبال جاه طلبی و مقام و ریاست نباشیم.
وی افزود: جمله ای از امام حسین هست که برای همه ما درس است که فلسفه قیام خودش را بیان می کند. گرچه برخی علما علتهای گوناگونی را بیان کردند، برخی می گویند امام حسین که به کربلا آمد بخاطر این بود که یزید از ایشان بیعت کرد و ایشان برای سرباز زدن از بیعت راهی عراق شد، عده ای می گویند نامه های مردم کوفه بود که گفتند ما امام نداریم و برای همین امام رهسپار کوفه شد، وقتی امام حسین راهی شدند به ایشان گفته شد که اگر می خواهید در امان باشید به یمن بروید، اما ایشان راهی کوفه شد، پس نمی توان گفت که امام حسین برای بیعت نکردن با یزید به عراق رفتند و وقتی در میان راه بود خبر شهادت مسلم را به ایشان دادند، پس نامه های کوفیان هم دلیل سفر ایشان نبود، اما آنچه خود امام آنرا بیان می کند بعنوان دلیل انقلابش این است که در نامه ای به محمد حنفیه نوشت تا در تاریخ ثبت شود که ایشان برای چه چیزی راهی این سفر شدند و انقلاب کردند و از مدینه خارج شدند، آن جمله این بود که ایشان فرمود: «وَ اِنّی لَمْ اَخْرُجْ اَشِراً وَ لا بَطِراً وَ لا مُفْسِداً وَ لا ظالِماً وَ اِنَّما خَرَجْتُ لِطَلَبِ الْاِصْلاحِ فِی اُمَّهِ جَدّی صلی الله علیه و آله اُریْدُ اَنْ آمُرَ بِالْمَعْرُوفِ وَ اَنْهی عَنِ الْمُنْکَرِ وَ اَسیْرُ بِسیرَهِ جَدّی وَ اَبی علی بن ابی طالِبٍ علیه السلام ؛ [بدانید[ من برای سرکشی و خوشگذرانی و فساد و ستم [از مدینه به سوی کربلا[ خارج نشدم؛ بلکه فقط برای دنبال کردن اصلاح امّت جدّم [قیام کردم و[ خارج شدم و تصمیم گرفته ام که امر به معروف و نهی از منکر نمایم و سیره جدّم [رسولخدا صلی الله علیه و آله ] و پدرم علی بن ابی طالب علیه السلام را دنبال نمایم.»

وی تصریح کرد: در دوران یزید اسلام به انحراف رفته بود، او فردی عیاش و خوشگذران بود و امام حسین وظیفه اش ایجاب می کرد که راه اصلاح در پیش بگیرد و اراده به امر به معروف و نهی از منکر کند.
وی عنوان کرد: امروز هم اگر می خواهیم جامعه سالم و صالح داشته باشیم باید همه ما آمر به معروف و ناهی از منکر باشیم و کسی می تواند آمر به معروف باشد که خودش اهل منکر نباشد.
ایت الله فاضل حسینی خاطرنشان کرد: امام حسین(ع) می خواست که سیره پیامبر و امام علی را زنده کند، که سیره پیامبر هم پاکدامنی و صداقت و مهربانی و عطوفت و برابری است. کاری که امام حسین کرد، زنده کردن دین خدا بود که در حال از بین رفتن بود، به قول معروف از سیدجمال الدین افغانی: الاسلام نبوی الحدوث و حسین البقا، اسلام را پیامبر آورد اما امام حسین آنرا بقا بخشید.
اگر امام حسین نبود، زحمات پیامبر اسلام هم از بین رفته بود و اینجاست که حدیث معروف پیامبر معنی پیدا می کند: حسین منی و انا من حسین! اگر مکتب حسینی نبود، اسلام نبود، امروز جهان اسلام باید در مسیر مکتب حسینی باشد تا از آسیبها و گزندها در امان بماند.

انتهای پیام

انتهای پیام

af.shafaqna.com

شفقنا در شبکه های اجتماعی: توییتر | فیسبوک | تلگرام