شفقناافغانستان-علی امیری: توافقنامۀ دردناکی بود ولی امضا شد. ناگزیر باید به همین جا می رسیدیم. بار کجی را که حامد کرزی بر خرلنگ سیاست افغانستان بست و اشرف غنی به نوبت خود ساربان آن کاروان شوم شد، لابد باید به همین جایی میرسید که رسید. همزمان با امضای موافقت نامه «آوردن صلح در افغانستان» میان ملابرادر و نمایندۀ امریکا در قطر، وزیر دفاع امریکا و دبیر کل ناتو همراه با رئیس جمهور غنی مراسمی را در ارگ ریاست جمهوری افغانستان برگزر کردند.
این مراسم و حضور سمبلیک این دو مقام ارشد غربی پیش از آنکه فشاری بر طالبان باشد، عرض تسلیتی و دلداری به داکتر غنی بود. چون در همان لحظه توافقی امضا میشد که آینده افغانستان را از دست غنی و شرکایش بیرون میکرد.
در توافق نامه از «رژیم اسلامی بعد از توافق» سخن رفته بود که در نتیجه مذاکرات بین الافغانی باید شکل بگیرد(بخش سوم: بند ۳). و مذاکرات در ۱۰ مارچ یعنی ده روز دیگر آغاز شود.
اینها همه حکایت از یک آغاز نو دارد. دیگر در بر پایۀ قدیم نمی چرخد.
اشرف غنی با انحصار قدرت ناسنجیده تنها انزوای خود را تشدید کرد. به دو طرف امریکا و طالب امتیاز بسیار داد، از خطوط قرمز خود بارها بی محابا عبور کرد، اما اینها هیچ یک دردی را دوا نکرد. نه به سود خودش تمام شد و نه فایدهی به مردم داشت. دیروز در حالی که وزیر دفاع امریکا و دبیر کل ناتو او را در ارگ سرگرم داشته بودند، ملابرادر و نمایندۀ امریکا آینده افغانستان را به یک «رژیم اسلامی بعد از توافق» سپرد. لحظۀ دردناک و غم انگیز بود. رئیس جمهور چونان عنکبوت پیچ خورده در تارهای به نظر میرسید که خود به دور خویش از مدتها پیش تنیده بود. به هرحال شد آنچه که شد و نباید میشد. اکنون چه باید کرد؟
اینک تمام تلاشها باید متمرکز بر این «رژیم اسلامی» بعد از توافق باشد. خواهی نخواهی در آستانه تشکیل دولت موقت ایستاده ایم.
چند سال پیش که طالبان پرچم خود را به نام «امارت اسلامی» در دوحه بالا برد، با اعتراض کرزی تا حدود یک سال تماس رسمی با این گروه فعال نشد. اما اینک در «توافق نامه آوردن صلح» امریکا همزمان که میگوید امارت اسلامی را به رسمیت نمیشناسد، از طالبان میخواهد که به مخالفین امنیت و منافع امریکا ویزه و پاسپورت ندهد. یعنی عملا آنان را به مقام دولت مینشاند. این بدان که معنا است که تغییرات بزرگ و لابد دردناکی در راه است. با «رژیم اسلامی بعد از توافق» مسئولانه برخورد کنیم. این اداره باید از افراد بیطرف، سالم و پاکیزه از فسادهای سیاسی و اقتصادی شکل بگیرد. در رآس آن باید شخص خوشنام و موجه باشد. فرصت نیست. از جمهوریت هم میتوان در ضمن یک همچو ادارۀ که در حکم «حکومت آشتی ملی» است، دفاع کرد. بدون فوت وقت باید بحث روی پلاتفرم اداره بعد از توافق شروع شود و روی یک شخصیت مرضی الاطراف توافق دست کم نسبی صورت گیرد.
