ژنرال دوستم بنیانگذار و رهبر حزب جنبش ملی اسلامی افغانستان استژنرال عبدالرشید دوستم، بنیانگذار جنبش ملی اسلامی افغانستان، از چهره های بحث برانگیز در معاملات سیاسی افغانستان بوده است.
او از زمان حضور شوروی سابق در افغانستان حضور پیدا و پنهان در عرصه سیاسی و نظامی داشته و آنگونه که تحلیل گران می گویند، عمدتا در حمایت و یا مخالفت از گروه ها و جناح های مختلف، عمل کرده است.
نیروهای به رهبری ژنرال دوستم که در اواسط ۱۹۹۰ میلادی در کابل حضور داشتند – و یکی از طرف های اصلی درگیری در نبرد های میان گروهی به شمار می آمدند.
ژنرال دوستم بنیانگذار و رهبر حزب جنبش ملی اسلامی افغانستان است.
ژنرال دوستم در سال ۱۹۵۲ میلادی، در منطقه خواجه دوکوه ولایت جوزجان در شمال افغانستان بدنیا آمد.
او در سالهای تهاجم شوروی به افغانستان، از رهبر یک اتحادیه کارگری در معدن گاز در شمال افغانستان، به فرمانده گروه شبه نظامی ازبک تبار تبدیل شد که در حمایت از دولت کمونیستی تحت حمایت شوروی سابق می جنگید.
تا اواسط ۱۹۸۰ ، او یک فرمانده نظامی بود که نیروی شبه نظامی بیست هزار نفری را رهبری می کرد و کنترل ولایات شمالی افغانستان را بدست گرفت.
ژنرال دوستم برای خدمات خود در همکاری با دولتی به رهبری دکتر نجیب الله، چندین مدال دولتی نیز به دست آورد.
ژنرال دوستم در میان ازبک های افغانستان نفوذ قابل ملاحظه ای دارد.
اما در سالهای پایانی حکومت دکتر نجیب الله در اوایل ۱۹۹۲، دوستم تغییر جهت داد و به همکاری با مجاهدین آغاز کرد.
او پیش از سقوط دولت مجاهدین، برای مدت کوتاهی با این دولت که رهبری آن را برهان الدین ربانی به عهده داشت، یکجا شد.
پس مدتی اختلاف ژنرال دوستم با دولت آقای ربانی اوج گرفت و ژنرال دوستم با پیوستن به عبدالعلی مزاری و گلبدین حکمتیار، که علیه دولت آقای ربانی می جنگیدند، شورای هماهنگی را تشکیل داد.
ژنرال دوستم پس از آن به پایگاه اصلی خود در شمال افغانستان بازگشت و شش ولایت را که جمعیت حدود پنج میلیون نفر در خود جا داده بود، تحت کنترل گرفت.
او در اوج قدرت خود در ۱۹۹۷ ، از شمال افغانستان قسما یک دولت جداگانه ساخته بود و تمامی امور این مناطق را کنترل می کرد.
در این سالها بود که هوادارانش، او را “دوستم پادشاه” خطاب می کردند.
اما “پادشاهی” دوستم در سالهای ۱۹۹۸ ، زمانی که طالبان از قدرت بیشتری برای تصرف شهرهای بیشتر افغانستان برخوردار شدند، پایان یافت. ژنرال دوستم با تصرف شهر مزار شریف، مرکز ولایت بلخ از سوی طالبان، مجبور شد به ترکیه برود.
دوستم اما بعدتر دوباره به افغانستان بازگشت و با هدف مبارزه مشترک با طالبان، با احمد شاه مسعود، فرمانده مقتدر ضد طالبان دیدار کرد.
او به یکی از فرماندهان مطرح ضد طالبان تبدیل شد و ائتلاف ضد طالبان، توانست شهر مزار شریف را دوباره از کنترل طالبان بیرون کند.
آقای دوستم در فروپاشی رژیم طالبان در سال ۲۰۰۱ با نیروهای آمریکایی همکاری کرد.
پس از فروپاشی طالبان در افغانستان و ایجاد دولت جدید با حمایت آمریکا در این کشور، ژنرال دوستم، رئیس شورای عالی نظامی و نماینده حامد کرزی در شمال افغانستان شد – بعدتر او به سمت معاون وزارت دفاع افغانستان تقرر یافت.
او در انتخابات ریاست جمهوری سال ۲۰۰۴ شرکت کرد ولی برنده نشد.
با این حال، در دولت جدید حامد کرزی پس از انتخابات، ژنرال دوستم به عنوان رئیس ستاد مشترک نیروهای مسلح افغانستان معرفی شد.
او در اکتبر سال ۲۰۱۳ با انتشار بیانیهای از کسانی که در جریان جنگهای داخلی دو دهه گذشته افغانستان آسیب دیدهاند عذرخواهی کرد و از سایر رهبران و چهرههای دخیل در این جنگها دعوت کرد که برای بازگشایی “صفحه جدیدی در تاریخ سیاسی افغانستان” از کسانی که در دو دهه گذشته از سیاستهایی که منجر به تنشها و جنگها در این کشور شد، متاثر شدهاند، معذرت بخواهند.
سرور دانش معاون دوم
سرور دانش از اعضای کابینه آقای کرزی بود
سرور دانش معاون دوم اشرف غنی احمدزی، در سال ۱۳۴۰ در ولایت دایکندی به دنیا آمد.
او تحصیلات عالی خود را در مراکز علمی عراق، سوریه و ایران تکمیل کرده است.
او لیسانس رشته حقوق، ثقافت و معارف اسلامی و فوق لیسانس در فقه و معارف اسلامی دارد.
او در دوره جنگ با نیروهای ارتش شوروی در سازمان نصر افغانستان و حزب وحدت اسلامی افغانستان فعالیت داشت.
آقای دانش از سال ۱۳۸۴ تا کنون در کنار پستهای دیگری که به عهده داشته به عنوان استاد در دانشگاههای مختلف در رشته حقوق و علوم دینی تدریس کرده است.
از او بیش از پانزده جلد کتاب تالیف و ترجمه به چاپ رسیده است.
آقای دانش پس از سقوط طالبان تاکنون در پست های، والی دایکندی، وزیر عدلیه، سرپرست وزارت تحصیلات عالی و ریاست بورد مشورتی عدلی و حقوقی ریاست جمهوری افغانستان ایفای وظیفه کرده است.
انتهای پیام
www.afghanistan.shafaqna.com
سرور دانش همچنین عضو کمیسیون تدوین پیش نویس قانون اساسی بود. قانون اساسی که در حال حاضر در افغانستان نافذ است.