از سینما پارادیزو تا سینما پارک؛ عشقی که باید جان می گرفت

شفقناافغانستان- موسی جعفری معاون علمی دانشگاه کابل در واکنش به تخریب سینما پارک کابل چنین نوشته است:

سینما پارادیزو یکی از بهترین فیلم های جهان است که میان عشق و سینما پیوند می زند.

جوزپه تورناتوره و انریکو موریکونه شاهکاری را خلق می کنند که به نحوی جایگاه سینما در نهادینه شدن عشق در دنیای مدرن را بازگو می کند.

اما در این سوی عالم سینمایی ویران می شود و نشان می دهد که سینما برای ما عشقی به همراه نیاورده است.

بسیار دشوار است که با سینمای افغانستان ارتباط برقرار کنیم.

در ۲۰ سال اخیر نتوانستیم اصالتی برای این سینما دست و پا کنیم.

استثناهایی نظیر عتیق رحیمی و صدیق برمک نیز نتوانستند مردم را با سینما آشتی دهند.

سینما شد جولانگاه سلیم شاهین و دار و دسته اش. چندی قبل فقیر نبی درگذشت و کنجکاو شدم فیلم اختر مسخره او را ببینم؛ اگر چه از لحاظ فیلم نامه ضعیف بود اما مستقل بود و جذابیت های خاص خود را داشت.

بعد از چندین دهه سینماگری نمی بینم که آن مسیر گمشده را باز یابد.

سینما پارک ویران شد و در وهله نخست برای از بین بردن اماکن فرهنگی مساله ارزش معنوی در نظر گرفته می شود و از این حیث مردم صاحب این اماکن هستند.

اما بی تفاوتی مردم نسبت به این ویرانی بیانگر این واقعیت است که دهه ها است که سینما در حافظه جمعی ما ویران شده است و عشقی نیافریده است.