سازمان امنیت ملی آمریکا بیش از القاعده به این کشور آسیب زد

“کشورها چه با یکدیگر دوست و چه دشمن باشند از یکدیگر جاسوسی می‌کنند، اما هنگامی که قدرت نامحدود سازمان‌های اطلاعاتی سرکش شده و از کنترل خارج شود، ضرورت رهنمود سیاسی حس می‌شود.”

به گزارش خبرگزاری شیعیان افغانستان (شفقنا افغانستان) به نقل از منابع؛ تحلیلگر روزنامه گاردین در مطلبی درباره اختیارات نامحدود سازمان‌های اطلاعاتی در جهان نوشته است: «یکی از دوستان من که مامور سابق سازمان سیا بوده به من گفت که هر داستان جاسوسی خوبی یک آغاز و همچنین یک روایت در میانه آن و یک پایان دارد و جاسوسی از آنگلا مرکل، صدر اعظم آلمان و همکاران وی مطمئنا پایان خواهد یافت.

او اظهار داشت: چنین اقداماتی ادامه پیدا نخواهد کرد. این جاسوسی‌ها دوباره در ظاهری جدید و شاید شیک‌تر و قابل قبول تر شروع خواهند شد.

کشورها باید بدانند که دیگر کشورها، چه دوست و چه دشمن، به دنبال چه هستند. حتی کشورهای به اصطلاح دوست نیز رقبای دیپلماتیک و تجاری یکدیگر هستند. برخی از دوستان ما با دشمنان ما تعامل کرده و به آن‌ها تکنولوژی‌های دارای کاربری دوگانه می‌فروشند، همچون ماده‌ای که برای ساخت حشره کش خوب است اما در عین حال با آن گاز اعصاب نیز ساخته می‌شود و یا ماشین‌های استخراج و ذوب فلز که می‌توانند هم ابزار تولید کنند و هم پلوتونیوم!

بیایید یکی از اتفاقات گذشته را نگاه کنیم. احتمالا پروژه “اشلون” را به یاد می‌آورید. این پروژه یک رسوایی جاسوسی بود که در آب‌های اقیانوس اطلس در دهه 1990 انجام می‌شد. مجریان این پروژه پنج کشور امضا کننده پیمان اوکاسا یعنی آمریکا، انگلیس، کانادا، استرالیا و نیوزیلند بودند و بر ارتباطات نظامی و دیپلماتیک کشورهای پیمان ورشو نظارت داشتند. پس از پایان جنگ سرد جاسوس‌ها به دنبال کارهای پرمنفعت‌تری می‌گشتند و توجه شان به داخل کشورها جلب شد. به عنوان مثال در اروپا اقدام به نظارت بر ارتباطات ماهواره‌ای کردند که با هدف جاسوسی صنعتی انجام شد. اما آیا این جاسوسی‌ها متوقف شدند؟ جواب آن مثبت است. آمریکا پایگاه شنود خود در شهر بادآیبلینگ را به آلمان‌ها واگذار کرد. اما این بازی تمام نشد. در 20 سال گذشته اهمیت ماهواره‌ها کم شده و به جای آن فیبرهای نوری روی کار آمده‌اند و این هدف مورد علاقه پنج کشوری که قبلا اشاره شد و همچنین فرانسه است.

با این وجود سازمان امنیتی GCHQ انگلیس و سازمان امنیتی DGSE فرانسه که شبکه‌های ارتباطات دیجیتالی را همچون سازمان آژانس امنیت ملی آمریکا تحت نظر داشتند از طوفان اتهامات مصون ماندند.

کیث آلکساندر، مدیر آژانس امنیت ملی آمریکا به منظور کم کردن از میزان رسوایی انداخته شده به گردن آمریکا، روز سه شنبه گذشته به کنگره این کشور گفت، فرانسه برای آمریکا نقش یک مقاطعه کار را داشته و به سازمان وی، اطلاعات مربوط به 70 میلیون تماس تلفنی را که مربوط به یک ماه بودند، ارائه کرده است.

ژنرال آمریکایی انگشت اتهام خود را به سوی سازمان GCHQ انگلیس نگرفت اما خوب می‌داند که انگلیسی‌ها در این بازی بسیار بهتر از فرانسوی‌ها عمل می‌کنند.

انگلیسی‌ها همچنین یک مزیت استراتژیک منحصر به فرد دارند، چون انگلیس جایی است که محل تلاقی اغلب کابل‌های فیبر نوری اقیانوس اطلس است بنابراین جای خوبی برای کند و کاو اطلاعات است.

در این میان فرانسه تنها بر کابل‌های فیبرنوری که در مارسی و بریتانی هستند، کنترل دارد. در آلمان که سازمان امنیتی BND مشغول به جاسوسی از ارتباطات خارج و داخل این کشور است نیز چندان اشاره‌ای به لندن و پاریس نمی‌شود. این هیاهو و محکومیت‌ها اغلب هدفشان آمریکا هستند و دلیل خوب آن نیز این است که تلفن همراه آنگلا مرکل شنود شده است. اما مخلص کلام این واکنش‌های خشمگینانه این است: شما آمریکایی‌ها چطور می‌توانید این کار را با دوستانتان انجام دهید؟ ما دیگر با یکدیگر دوست نیستیم!

اما حقیقت این است که دولتها که در واقع نهادهای بدون روح و خون هستند، هرگز با یکدیگر مثل انسان‌ها دوست نمی‌شوند. این تنها انسان‌ها هستند که با یکدیگر دوست هستند. دولت‌ها تنها براساس منفعت روابط و قرابت‌های فرهنگی، روابط حسنه دارند.

با جنجال اخیر، آنگلا مرکل به جنگ طلبان در آلمان خوراک کافی داد تا آن‌ها را از دولت خود دور نگه دارد. وی این کار را با انجام اقداماتی نظیر فراخواندن سفیر آمریکا به گونه‌ای که انگار او خدمتکار یک قدرت متخاصم است انجام داد. با این حال سفیر انگلیس در آلمان آسیبی ندید.

آنگلا مرکل پیشنهادهای احمقانه‌ای نظیر متوقف کردن مذاکرات بر سر منطقه تجارت آزاد ترانس آتلانتیک را که اتحادیه اروپا بیش از آمریکا در آن منفعت دارد را در نظر نمی‌گیرد. او همچنین به روابط نزدیکی که میان سازمان BND و دیگر سازمان‌های امنیتی وجود دارد پایان نمی‌دهد. او از کجا می‌توانست در سال 2007 اطلاعاتی را که آژانس امنیت ملی آمریکا به او داد و منجر به دستگیری یک گروه تروریستی داخلی شد، دریافت کند؟

یک نکته اخلاقی این داستان تفاوت میان بیرون کشیدن میلیون‌ها فرا اطلاعات که میراث مشترک همه دولت‌های غربی بوده و همچنین کنترل تلفن همراه صدراعظم آلمان است. پایان این داستان یک منطق ساده مبتنی بر سیاست زور است: این جنجال ارزش بروز تنفر از واشنگتن را ندارد. دولت‌ها نیاز به دوستی ندارند بلکه آن‌ها نیاز به حسن نیتی دارند که منجر به رضایت و همکاری شود. بنابراین خوب است بدانید که در کنگره آمریکا حتی یک جمهوری خواه تمام عیار نظیر جیم سنسنبرنر که رئیس کمیته اطلاعاتی مجلس نمایندگان آمریکا است در نهایت با آژانس امنیت ملی آمریکا برخورد می‌کند.

تلفن همراه مرکل اکنون قدرت بیشتری به او داده است. به این جنجال خشم شرکت‌های یاهو و گوگل که شبکه‌های اطلاعاتی آن‌ها مورد دستبرد آژانس امنیت ملی آمریکا قرار گرفته را نیز اضافه کنید. یک سازمان اطلاعاتی مهار نشده منجر به سازمانی می‌شود که از کنترل خارج شده است. این شبیه یک مرد با چکش است که برای او همه چیز شکل یک میخ است و شعار گفته نشده آن‌ها این است: “ما این کارها را می‌کنیم چرا که می‌توانیم!” آن‌ها همچنین خواهند گفت که ما می‌توانیم در هر روز به لطف قانون “مور” که در خصوص قدرت و سرعت پردازش عنان گسیخته اطلاعات است کارهای بیشتری نیز بکنیم.

در این میان در آمریکا بیش از هر جای دیگری واکنش‌های خشمگینانه افزون شده است چرا که این کشور در همه مسائل دیجیتال و نظامی مقام اول را دارد. همانطور که برنارد کوشنر، وزیرامور خارجه سابق فرانسه گفت: بیایید صادق باشیم ما نیز استراق سمع می‌کنیم و همه دارند صحبت‌های هر کس دیگری را گوش می‌دهند اما مساله این است که ما همان ابزارها و تجهیزات آمریکا را نداریم و این ما را حسود و ناراضی می‌کند.

با این وجود در آمریکا جنگ همچنان برای رسیدن به پیروزی جریان دارد. اکنون حساسیت آمریکا به القاعده مثل یک پارانویا شده است. اما تاکنون این پارانویا تاوان سیاسی هنگفتی داشته است. آنچه که آژانس امنیت ملی آمریکا انجام داده بیشتر از ماموران القاعده به روابط دو سوی اقیانوس اطلس بین آمریکا و اروپا آسیب وارد کرده است.

این که بگویند “ما انجام می‌دهیم زیرا می توانیم” را باید با جمله “ما نباید” بپوشانیم. سازمانهای اطلاعاتی باید از حالت خلبان خودکار به حالت هدایت شده با رهنمود سیاسی تغییر وضعیت دهند و بر پدال گاز و فرمان آن‌ها کنترل وجود داشته باشد. این مساله هیچ ربطی به دوستی ندارد. بلکه مربوط به احتیاط وملاحظه است. کشورها باید به منافع خود توجه کنند نه به حساسیت‌هایشان.»

انتهای پیام

www.afghanistan.shafaqna.com