شفقنا افغانستان (خبرگزاری شیعیان افغانستان)
افغانستان پس از ورود امریکا و متحدانش به آن کشور، در دوازده سال پیش، راه درازی پیموده است. مشکل امنیت هنوز هم وجود دارد، اما این کشور حالا از «یک دولت شکستخورده» و «پایگاه تروریستها»- شاخصهایی که پیش از سال ۲۰۰۱ با آن شناخته میشد- خیلی فاصله دارد. آینده وحشتناک و بازگشت حاکمیت استبدادی طالبان، پیشگوییهاییاند که با واقعیتهای روی زمین هیچ همخوانی ندارد. واقعیت این است که افغانستان، فرصت آن را دارد تا بیشتر از این، باثبات، توانمند و خودکفا شود. اما این امر بستگی به خواست و اراده امریکا، متحدان آن و رهبران افغانی دارد که در انتخابات ماه اپریل با آرای مردم افغانستان، انتخاب میشوند.
سیاستمداران امریکایی که در حال حاضر روی مشکل بودجه با همدیگر دست و گریباناند، باید در برابر تلاشی هم ایستادگی کنند که هدف از آن، کاهش کمکها به افغانستان است. اظهارات خشمگینانه رییسجمهور کرزی، که ماموریتش روبه پایان است، نباید منافع کلان امریکا را در افغانستان و منطقه متاثر کند. ترک افغانستان در شرایط کنونی، سرمایهگذاری و قربانیهای بیشمار ایالات متحده امریکا و متحدانش را به برباد میدهد. سربازان و افسران ایالات متحده و خانوادههایشان، حالا هم در افغانستان تلاش میکنند و قربانی میدهند. میزان سرمایهگذاری و کمکهای مالی به افغانستان، در سالهای آینده، محدود خواهد شد. میزان این کمکها در گذشته، بسیار زیاد بود، این مساعدتها دولت افغانستان را قادر ساخت تا ارتش و پولیسش را تقویت کند، در برابر شورش طالبان بایستد، اقتصادش را تقویت کند و نهادهایش را بسازد.
به رغم اینکه در کنگره و حتا در بخشهایی از حکومت، تردید وجود دارد، اما مقامهایی که در افغانستان خدمت کردهاند، صرف نظر از تمایلات سیاسیشان، به آینده این کشور اعتماد دارند. به همین دلیل من و دیپلوماتان و مقامهای دیگری که در افغانستان خدمت کردهایم، در همکاری با فعالان جامعه مدنی، در ایالات متحده امریکا، از تشکلی حمایت میکنیم، که از اعضای هر دو حزب عمده امریکا شکل گرفته و هدف از آن، پشتیبانی از دستآرودهای مردم افغاستان و لزوم حفظ آن است.
پشتوانه اعتماد ما، دگرگونیهای مثبتی است که در افغانستان بهمیان آمده است. در بسیاری از بخشهای این کشور، زندگی متحول شده است. عرصه کشاورزی و خدماترسانی بهداشتی، پیشرفت قابل ملاحظه کرده است. ۸٫۲ میلیون کودک و نوجوان که رقم قابل توجه است، در مکتبها درس میخوانند چهار میلیون این رقم را زنان جوان و دختران تشکیل میدهند. یکوصدوهشتاد هزار تن در دانشگاهها درس میخوانند. زنان افغان که در حاکمیت طالبان، بیداد و ستم را تحمل میکردند، حالا صدای رسا در جامعه دارند.
آنان، خواستار احقاق حقوق اقلیتهااند، فساد مالی و اداری را انتقاد میکنند و حاکمیت قانون میخواهند. رهبران جوان، مشتاق تغییر، تحصیلکرده و دارای استعدادهای شگرف، وارد عرصه شدهاند. این نسل، که بین بیست تا سی سال سن دارند، در بخش خصوصی، سازمانهای غیردولتی، دستگاه حکومت، دانشگاهها و موسسات تحصیلات عالی و دیگر حوزههای تخصصی، مشغول به کارند. آنان، متعلق به همه اقوام، پشتون، تاجیک، هزاره و ازبک هستند، شماری از آنان، حتا در خارج از کشور بزرگ شدهاند، اما خودشان را در قدم اول باشنده افغانستان و افغان میدانند. موفقیتهای اخیر تیمهای فوتبال و کرکت افغانستان و استقبال از این پیروزیها در سراسر این کشور و از سوی همه اقوام، این واقعیت را برجسته ساخت.
طالبان هیچ گاهی، دولت مرکزی افغانستان را نمیتوانند از هم بپاشانند، در صورتیکه ارتش و نیروهای امنیتی افغانستان، از پشتیبانی ایالات متحده و متحدانش، آنطوری که برنامهریزی شده است، برخوردار باشند. بیش از هشتاد درصد از مردم افغانستان، در حال حاضر از خشونت طالبان محافظت میشوند. اما در مناطق دوردست، طالبان حاکماند. شهرهای بزرگ و شاهراهها، در حال حاضر بیشتر از سوی نیروهای افغان محافظت میشوند تا نیروهای خارجی.
نسل جدید افغانستان، فرصتهای بیشتری را فرا راه افغانستان آینده میبیند: از دید آنان، افغانستان میتواند با فساد مالی و اداری مبارزه کند و یک انتخابات نسبتا آزاد و عادلانه را زیر نظر کمیسیون مستقل انتخابات و ناظران انتخاباتی، برگزار خواهد کرد، تا قانونگذاران و مقامهای حکومتی، به خواست رایدهندگان برگزیده شوند. حقوق سیاسی زنان نیز در افغانستان ضمانت شده است. مقامهایی که در نتیجه یک انتخابات شفاف برگزیده میشوند، میتوانند تلاشهای صلح را به شایستگی مدیریت کنند و علل ریشهای جنگ را دریابند. نتیجه یک انتخابات شفاف همچنین میتواند تجارت، توسعه اقتصادی و همگرایی منطقهای را تقویت کند.
اینها دستآرودهای بزرگ برای کشوری فقیر، جنگزده و آسیبپذیر است. افغانستان بدون کمک امریکا و متحدانش به این دستآوردها نمیرسید. قربانیها و زحمات مشترک ما این دستآرودها را رقم زده است و تداوم آن نیز به کمکهای ما بستگی دارد. با توجه به این واقعیتها، ترک میدان، یک فاجعه خواهد بود.
یاداشت: میچل فلور نوی، معاون پیشین وزارت دفاع امریکا، استاد و عضو هیات مدیره مرکز پژوهشی «امنیت امریکای جدید»، یکی از امضاکنندگان اسناد گروه دو حزبی حمایت از دستآوردهای افغانستان است.
انتهای پیام