آقای اغبر در نامه ای که به رسانه ها فرستاده؛ دلایل استعفای خود را حسادت و بد خواهی عده ای افراد مغرض عنوان داشته است.
به گزارش خبرگزاری شیعیان افغانستان (شفقنا افغانستان) ؛ آقای اغبر در نامه ای که به رسانه ها فرستاده؛ دلایل استعفای خود را حسادت و بد خواهی عده ای افراد مغرض عنوان داشته است.
در زیر متن کامل استعفای رییس کمیته ملی المپیک آمده است. ” بسم الله الرحمن الرحیم مردم شریف و نجیب افغانستان، جامعه ورزشی و همکاران رسانه یی، خوشحالم در حالی این نامه را به شما می نویسم که ریاست عمومی تربیت بدنی سپورت و کمیته ملی المپیک و جامعه ورزشی افغانستان به یک نهاد نام آور و افتخار آفرین تبدیل شده است. جای مسرت و خشنودی است که طی بیشتر از چهار سال گذشته در همراهی و همسویی با جامعۀ ورزشی افغانستان افتخار رهبری یک تیم متعهد به منافع افغانستان را داشته ام که کاروان ورزش را از جایگاهی به دور افتاده از نظر مردم و حاشیه یی، به متن قضایا و زندگی عادی مردم افغانستان کشانده اند. باور دارم که دستاوردهای روز افزون جامعۀ ورزشی افغانستان در نبود تعهد و تخصص لازم برای مدیریت و پیشبرد امور بستر مناسبی نمی یافت، امتیاز چنین دستاوردی اکنون مال همه ی کسانی است که مخلصانه برای ساختن بنیادهای اساسی ورزش جهاد سازندگی را به راه انداخته اند. وضعیت اسفبار امکانات ورزشی، فرسوده گی مدیریت ساختارهای ورزش، خویش خوری و فساد سالاری در روزگارانی نه چندان دور به همه کس معلوم و هویدا بود. اما فرمول موفقی که به کار بسته شد، ما و جامعه ورزشی کشور را فرصت داد تا ظرفیت های ورزشکاران و ساختارهای ورزشی را در سطح منطقه یی و جهانی آن به نمایش بگذاریم. امروز اکثریت فدراسیون های ورزشی کشور صاحب دفاتر، جمنازیوم ها و امکان ورزشی است. ورزش از حاشیه، به متن زندگی مردم برگشته است، دختران و پسران جوان در یک فضای کاملاً اخلاقی همه روزه به تمرینات ورزشی شان می پردازند و خانواده ها با کمال اعتماد فرزندان شان را روانۀ ورزشگاه ها می کنند، جایگاه ورزشکاران ملی کشور از شهروندان عادی به سفیران صلح و فرهنگ ارتقا یافته است. رسانه ها و مردم به طور روزافزونی از پیشرفت های ورزشی استقبال می کنند و شعور وشعف ناشی از پیروزی های ورزشی در هر سطحی به مردمی که هیچ بهانه ای برای دلخوشی ندارند فرصت شادمانی و سرور می دهد و همبستگی و همدلی را تقویت می کند. بحث چگونگی مقایسۀ ساخت و ساز اماکن ورزشی کاری است که با مطالعۀ تاریخ هشتاد ساله این نهاد رسانه و مردم می توانند در بارۀ آن داوری کنند و نیازی به پرداخت در مورد آن حداقل از جانب من حس نمی شود. با این حال متاسفانه دیده می شود که هنوز در کشور ما پیشرفت ها و کارایی ها حسادت و عقده بر می انگیزد، به جای این که از چنین سازندگی های حمایت صورت گیرد فرا راه آن سد می سازند و سنگ می اندازند. برخورد های دوگانه حلقات مشخصی از حکومت که متاسفانه فرصت فراوانی برای حکایت گفتن نزد رییس جمهوری کشور دارند، نه تنها مشوره های سالمی برای حمایت و تقویت ورزش نیست بلکه در واقع صدور یک جنگ داخلی و نزاع بالقوه در صفوف جامعه ورزشی افغانستان پنداشته می شود. خط کشی های ناعادلانه میان ورزش های کشور، احتمالا در بلندمدت هیچ دستاوردی نخواهد داشت و تنها نفاق و دوگانگی را در میان جامعۀ ورزشی کشور فربه خواهد و باعث رکود در روند پیشرفت ورزش خواهد گردید. من باور دارم که بخشی از این سناریو سازی های سیاسی که آسیب کلان آن متوجه جامعۀ ورزشی کشور است، شخص مرا هدف گرفته است. بنا بر این هیچ گاهی در مدت بیشتر از 32 سال خدمت و مبارزه برای کشورم، منافع مردم و کشورم را بر منافع شخص خودم ترجیح نداده ام و اکنون نیز باور دارم که هیچ ارزشی بیشتر از رفاه، آرامش و عزت جامعه ورزشی افغانستان برایم ارجمند نیست. می خواهم به جای این که آرامش و همبستگی جامعۀ ورزشی افغانستان و ساختار های ورزشی کشور قربانی توطئه ریزی های حسادت آمیز و عقده انگیز یک اقلیت بیمار شود، خودم با کمال افتخار این قربانی را بپذیرم و از سمت ریاست عمومی تربیت بدنی و سپورت استعفا بدهم. از همکاری همه همکاران گرامی و مهربانم سپاس گزارم. برای ورزشکاران عزیز آرزوی پیروزی های بزرگ دارم”.