شفقنا افغانستان (خبرگزاری شیعیان افغانستان)
اول: امریکا بیشتر از هشتصد پایگاه نظامی در بیش از یکصد کشور جهان پایگاه دارد و با همه این کشورها موافقتنامههای دوجانبه امنیتی مشابه امضاء کرده است. براساس برآرودها، هزینه این پایگاهها بیش از دوصد میلیارد در سال است.
دوم: برخلاف رسانههای عمومی، مقامات امریکایی هیچوقت از عبارت “پایگاه دائمی” استفاده نمیکنند. برخی پایگاههای امریکایی در کشورهای مختلف نزدیک به هفتاد سال قدمت دارد. اما امریکا رسما تاکید میکند که حضور نیروهای آنها در این کشورها با دعوت میزبان است و تا زمانی ادامه خواهد داشت که دوطرف راضی باشند.
سوم: امریکا اهداف متفاوتی از ایجاد پایگاه در کشورهای مختلف جهان دارد. حصول اطمینان از حفظ منافع و امنیت ایالات متحده و همکاریهای نظامی با کشورهای میزبان از اهداف اولیه آن است.
چهارم: پایگاههای امریکایی خاک امریکا حساب میشود و به همین دلیل معمولا قوانین امریکا بر محدود پایگاهها حکم فرماست.
پنجم: موافقتنامه دوجانبه امنیتی امریکا و افغانستان با نام “موافقتنامه وضعیت نیروها” یا Status of Force Agreement یاد میشود و بخشی از توافق استراتژیک همکاریهای امنیتی میان امریکا و افغانستان است. حکومت افغانستان برای امضاء این توافق، در نومبر سال ۲۰۱۱ لویه جرگه سنتی را فراخواند و لویه جرگه به صورت مشروط آن را تصویب کرد.
ششم: در قطعنامه لویه جرگه سنتی با اعطا مصونیت قضایی به سربازان امریکایی مخالفت شده است. شرط دیگر این بوده که تاسیسات نظامی و پایگاههای آمریکایی ها باید در مناطق مرزی افغانستان و جاهایی باشد که از آنجا تهدیدهایی علیه افغانستان متصور است.
هفتم: موضوع اعطای مصونیت قضایی به سربازان آمریکا تنها مختص به افغانستان نیست. تمام کشورهایی که امریکا در آنجا پایگاه دارند، نوعی مصونیت قضایی محدود نسبت به سربازان امریکایی را پذیرفتهاند.
هشتم: مصونیت قضایی فقط در دو مورد جرم اجرا میشود: جرمی که یک امریکایی بر ضد یک امریکایی دیگر در محدوده پایگاه امریکایی مرتکب میشود و جرائمی که سربازان امریکایی در حین انجام وظیفه مرتکب میشوند. به جز آن، هرگونه جرم دیگری که سربازان امریکایی در خاک کشور میزبان مرتکب شوند، قابل تعقیب عدلی در دادگاههای قضایی کشور میزبان است. جرائمی مانند تخلفات رانندگی، رفتارهای نادرست اجتماعی و هرگونه عمل دیگری که در کشور میزبان جرم به حساب میآید (حتی اگر در ایالات متحده جرم نباشد) قابل تعقیب عدلی ست. به عنوان مثال، مصونیت قضایی سربازان امریکایی در افغانستان به آنها اجازه نوشیدن شراب در ملاء عام را نمیدهد.
نهم: حکومت افغانستان پیوسته گفته است که برای امضاء توافقنامه دوجانبه امنیتی شرایطی دارد. مقامهای افغان، از جمله آقای کرزی، گفته اند که امضاء این سند باید به آمدن صلح و تقویت اقتصادی و تقویت نیروهای امنیتی افغان بیانجامد. در مواردی هم گفته شده که امریکا در مقابل این توافقنامه باید تضمین کند که در صورت مورد حمله قرار گرفتن افغانستان، از این کشور دفاع میکند. به نظر میرسد منظور مقامهای افغان این باشد که ایالات متحده در مقابل امضاء این سند روی پاکستان فشار آورد تا طالبان را وادار به صلح کند و در مقابل موشکپرانی پاکستان واکنش نشان دهد. مقامهای افغان همچنین انتظار دارند که امریکا به تجهیز قوای مسلح افغانستان بخصوص در بخش نیروی هوایی کمک کند.
دهم: برای امریکاییها افغانستان اهمیتی استراتژیک دارد و بیمیل نیستند که در این کشور حضوری محدود داشته باشند. اما عملی کردن شرطهای حکومت افغانستان برای آنها خالی از چالشهای حقوقی و قانونی نخواهد بود. اولویت امریکاییها از حضور در خاک افغانستان جلوگیری از تبدیل شدن این کشور به پناهگاهی برای تروریستان و مقابله با تهدیدهاییست که میتواند امنیت امریکا را به خطر اندازد. با اینحال، ایالات متحده پس از آنکه نتوانست با دولت عراق بر سر موافقتنامه مشابه امنیتی (به دلیل خودداری عراق از اعطای مصونیت قضایی به نیروهای امریکایی) به توافق برسد، تمام نیروهای خود را از آن کشور بیرون کرد. این احتمال وجود دارد که امریکاییها تصمیم مشابهی در رابطه با افغانستان بگیرند و در آن صورت کشورهای عضو ناتو نیز تمایلی به ادامه حضور در خاک افغانستان بعد از ۲۰۱۴ نخواهند داشت.
عزیز حکیمی-افغان مانیتور
انتهای پیام