شفقنا افغانستان -یک راهبه مسیحی می گوید:”وضعیت سوریه شبیه افغانستان شده است. دادگاه های اسلامی تصمیم می گیرند که سر چه کسی بریده شود، چه کسی مثله شود و به چه کسی تجاوز شود.”
یک راهبه مسیحی ساکن سوریه مدعی است که او ثابت می کند تصاویر حمله شیمیایی چندی پیش در حومه دمشق که از سوی تروریست ها و رسانه های غربی نمایش داده شد ساختگی است.
مادر انیس مریم دلاکروا معمولا بر صومعه کاتولیک سنت جیمز متمرکز است؛ صومعه ای در شمال پایتخت سوریه.
او میگوید که صحنههایی که در آنها مردان، زنان و کودکان مرده و یا در حال احتضار بر اثر استنشاق گاز سارین دیده میشوند، به دقت طراحی و ساخته شده اند.
علاوه بر این، مادر انیس ادعا میکند که جنازه برخی بچهها در چند ویدئوی متفاوت که از جاهای مختلف تهیه شده اند، دیده میشود. او میگوید:”چرا آنها یک جنازه را به جاهای مختلف برده اند؟”
مادر انیس ادعا میکند که برخی از افرادی که در ویدئو دیده میشوند، زنان و کودکانی هستند که توسط شورشیان از مناطق علوینشین کشور ربوده شده اند.
اما آنچه در اظهارات مادر انیس، غم انگیز و تکان دهنده بود، اظهارات او درباره سفرش به مناطق تحت کنترل شورشیان است. او گفت:”وضعیت شبیه افغانستان شده است. دادگاه های اسلامی تصمیم می گیرند که سر چه کسی بریده شود، چه کسی مثله شود و به چه کسی تجاوز شود.”
آخرین جمله این اظهارات برای یک افغانستانی که دوست دارد تصویر بهتری از افغانستان نشان داده شود و کشورش براساس افتخارات، امتیازات و پیروزی هایش برای جهانیان شناخته شود، بسیار نومیدکننده، غم انگیز و زجرآور است.
از راهبه سوری، گلایه ای نیست، امروزه همه کسانی که امروزه در پی ارائه تصویر بدی از یک نقطه جنگ زده، بدون قانون و وحشتناک جهان هستند، در همان ابتدای کار آن را با افغانستان مقایسه می کنند.
آنها چه تصوری از افغانستان دارند؟ تصویر واقعی افغانستان کدام است؟ و در این میان چه کسی در ایجاد چنین تصویر و تصوری نقش داشته و مسئول است؟
روایت افغانستان حتی در همین ۱۲ سال اخیر، روایت تکان دهنده و غم انگیزی است. حکومت ها هرکاری می توانند بکنند؛ اما نمی توانند تیتر رسانه های جهان را در باره واقعیت هایی که همه روزه در پیرامون شان می گذرد، دستکاری و اصلاح کنند.
حکومت افغانستان مسئول اصلی ارائه و القای چنین تصویر و تصور زشت و خشن و آزاردهنده از افغانستان است.
امروزه زیبایی های دل انگیز طبیعی بسیاری از بخش های افغانستان، تحت الشعاع شوم ناامنی، نفوذ طالبان و تروریزم و کشتار مردم و غیرنظامیان بی پناه قرار گرفته و به دید نمی آید.
نورستان یکی از همین ولایت هاست؛ ولایتی که جاذبه های طبیعی، کوهستان های سرسبز و انباشته از انبوه درخت های جنگلی و وحشی و طبیعت بکر و بی بدیل آن، می بایست زبانزد خاص و عام می بود؛ اما اینک سال هاست که سلطه طالبان، آن را به کام تروریست های خون آشام و منشأ و مبدأ ناامنی های بسیاری در دیگر ولایات همجوار آن قرار داده است. حملات منظم راکتی و توپخانه ای پاکستان هم این تصویر خشن و وحشت آور را تکمیل می کند.
به همین گونه، بسیاری دیگر از ولایت هایی که امروزه به ناامنی، خشونت، اعمال قوانین دست و پاگیر، سختگیرانه و غیرانسانی و غیراسلامی از سوی طالبان شهرت یافته اند، اماکن و طبیعت زیبا و دلاویزی دارند که در غبار جنگ و خشونت و ترور و اعدام های صحرایی و کشتارهای بی دلیل، فراموش گشته اند.
در این میان، مگر یک پیروزی فوتبال تا چه زمانی می تواند انرژی مورد نیاز برای تامین نشاط اجتماعی و بهبود تصویر و تصوری که از افغانستان در نزد جهانیان وجود دارد را فراهم کند؟
متاسفانه دولت افغانستان به اندازه ای ناکارآمد، منفعل و غیرمسئولانه عمل کرده است که با وجود امکانات وسیع رسانه ای، حتی یک فلم مستند خوب یا چندتا عکس ناب از دیدنی ها و جاذبه های طبیعی افغانستان نیز تهیه نکرده است؛ تا مردم افغانستان با شنیدن سخنانی نظیر اظهارات اخیر راهبه مسیحی سوری، با ارائه آن، می توانستند تصور دیگران از کشورشان را تصحیح کنند.
سیدعلی حسینی-جمهور
انتهای پیام