نشریه فارین پالیسی نوشت: امنیت جهانی و منطقه ای اكنون مستلزم محصور و كنترل كردن بنیامین نتانیاهو نخست وزیر اسراییل است تا روند دیپلماسی با ایران را مخدوش نكند.
به گزارش شفقنا افغانستان (خبرگزاری شیعیان افغانستان) به نقل از رسانه ها؛ دانیل لوی مدیر برنامه خاورمیانه و شمال آفریقای شورای روابط خارجی اتحادیه اروپا و پژوهشگر ارشد بنیاد آمریكای جدید در مقاله خود افزوده است: باراك اوباما برای اولین بار در ۱۸ ماه گذشته، دوشنبه (فردا) با بنیامین نتانیاهو در واشنگتن دیدار می كند، ولی اكنون تغییرات زیادی روی داده است. هر دو بار دیگر انتخاب شده اند و حسن روحانی فردی به نظر عملگرا در ایران به ریاست جمهوری رسیده است.
اوباما در سخنرانی خود در مجمع عمومی سازمان ملل اعلام كرد كه برای دراز مدت در خاورمیانه درگیر است و در كوتاه مدت تلاش های دیپلماتیك آمریكا بر دو موضوع خاص برنامه هسته ای ایران و مناقشه عربی – اسراییلی متمركز خواهد بود.
نویسنده افزوده است: این سخنان برای تل آویو كه مشتاق حضور قوی تر آمریكا در منطقه است اما اشتیاق كمتری به دادن اولویت زیاد به ایده صلح با فلسطینی ها و توافق با ایرانی ها دارد، پیام ضد و نقیضی است و به این دلیل، دیدار نتانیاهو و اوباما در كاخ سفید احتمالا موجب می شود كه هر دو به جای همكاری به عنوان متحدان نزدیك، بیشتر بر آزمایش نیات هم متمركز شوند.
این گزارش افزوده است: رییس جمهوری آمریكا به یك كتاب گشوده و آشكار می ماند، اما رویكرد نتانیاهو نیازمند تفسیر بیشتری است. بخش زیادی از تحلیل های مربوط به وی تاكنون خوشبختانه اشتباه بوده است و اگر مفسران برجسته نتانیاهو درست می گفتند، اكنون می بایست دومین یا سومین سالگرد بمباران ایران را شاهد بودیم.
فارین پالیسی در ادامه با اشاره به اینكه نخست وزیر رژیم صهیونیستی دوباره زبان تهدید را انتخاب كرده، نوشت: صاحبنظران در اسراییل، زبان تهدیدآمیز جدید نتانیاهو را اینگونه تفسیر كرده اند كه در صورت عبور ایران از خط قرمز، تل آویو تمایل دارد به تنهایی اقدام كند كه با توجه به گشایش دیپلماتیك ناشی از انتخاب روحانی، ظاهرا فوریت جدیدی یافته است.
نویسنده ادامه داده است: پوشیده نیست كه احتمال نزدیكی واشنگتن و تهران، آرامش خیال نتانیاهو را از بین برده است و روحانی و گروه دیپلماتیك بویژه محمدجواد ظریف وزیر خارجه ایران، چالش بسیار متفاوتی پیش روی اسراییل قرار داده است.
در شرایط جدید، این پرسش برای سیاستگذاران واشنگتن مطرح است كه موضع سخت نتانیاهو در قبال تعامل با ایران، یك رویكرد منطقی از سوی یك چهره محتاط و نگران اسراییل است یا نشانگر ناسازگارتر بودن است.
دانیل لوی ادامه داده است: اگر نگرانی اصلی نتانیاهو واقعا پرونده هسته ای ایران باشد، باید با این حقیقت كنار بیاید كه نتیجه به دست آمده از مذاكره، بهترین تضمین بلندمدت است در حالیكه دستاورد حملات نظامی یك تاخیر كوتاه مدت در نظامی سازی برنامه هسته ای خواهد بود و همچنین انگیزه نظامی سازی برنامه اتمی را افزایش می دهد.
اما در زمان حاضر، نتانیاهو با اشاره می گوید كه هیچ توافق واقعبینانه ای وجود ندارد كه برای اسراییل قابل پذیرش باشد. به عنوان مثال، اجماعی بین كارشناسان و مقامات غربی وجود دارد كه حق ایران برای غنی سازی اورانیوم – در شكل محدود با نظارت بین المللی – برای هر گونه توافقی لازم است، اما نتانیاهو این را رد می كند.
فارین پالیسی نوشته است: اگر ایران بتواند به توافقی در این زمینه برسد كه برای رییس جمهوری آمریكا هم قابل قبول باشد، چرا نتانیاهو نباید به آن آری بگوید؟
در ادامه گزارش آمده است: دلیل این امر در دیدگاه فراگیرتر نتانیاهو، موقعیت و جایگاه اسراییل در منطقه است. نخست وزیر اسراییل یك ایران را كه بازیگری نسبتا قدرتمند و مستقل باشد، نمی خواهد. تل آویو به درجه ای از هژمونی منطقه ای و آزادی عمل عادت كرده و قابل درك است كه اسراییلی ها برای از دست دادن هر میزانی از این هژمونی و آزادی عمل تردید دارند.
فارین پالیسی نوشته است: اسراییل خواهان ادامه این واقعیت متعارف در همسایگی اش است تا فقط رژیم هایی با درجه ای از وابستگی به آمریكا و محدودیت شدید برای به چالش كشیدن اسراییل و همچنین حكومت هایی غیرقابل قبول از نظر واشنگتن و شمار زیادی از سایر بازیگران جهانی وجود داشته باشد تا نتوانند به منافع تل آویو خسارت جدی وارد كنند.
نویسنده ادامه داده است: اما اسراییل ظهور نوع سومی از بازیگران منطقه ای – كشوری كه خیلی تابع آمریكا و در عین حال تحریم نیز نباشد و حتی درجه ای از وزن اقتصادی، سیاسی و نظامی هم داشته باشد – را تحولی نامطلوب می داند.
دلایل دیگری هم وجود دارد كه نتانیاهو با تحولات منجر به خروج ایران از انزوا و پذیرش به عنوان یك بازیگر مهم منطقه ای، مخالفت می كند و رویارویی جاری را راه بسیار مفیدی برای انحراف اذهان از مساله فلسطین می داند كه پیشرفت دیپلماتیك با تهران احتمالا موجب توجه بیشتری به توانمندی های نظامی هسته ای اسراییل می شود.
دانیل لوی نوشته است: نكته كلیدی در تفسیر سیاست نتانیاهو این است كه همزمان با اعلام این موضوع توسط اوباما در نشست مجمع عمومی سازمان ملل كه در پی تغییر نظام سیاسی جمهوری اسلامی ایران نیست، نخست وزیر اسراییل تغییر یا حداقل انزوای حكومت را می خواهد و این هدف را حتی به قیمت نادیده گرفتن یك توافق عملی در موضوع هسته ای تهران، دنبال می كند.
البته این فزون خواهی نتانیاهو یك موضع اجماعی در اسراییل نیست و طرز فكر دیگری هم بین نخبگان امنیتی بازنشسته وجود دارد، مبنی بر اینكه راههای متفاوتی درباره ایران وجود دارد.
فارین پالیسی همچنین با انتقاد از نخست وزیر رژیم صهیونیستی به دلیل اتكا به باور اسراییل بزرگ و هژمونی منطقه ای، نوشته است: این امر برای دیپلماسی نوپا بین آمریكا و ایران معنای ناخوشایندی دارد. نتانیاهو احتمالا در هفته ها و ماههای آینده خود را وقف تخریب هرگونه چشم انداز پیشرفت دیپلماتیك با تهران می كند و جنگ طلبان و نو محافظه كاران آمریكا نیز در كنارش خواهند بود.
دانیل لوی در پایان نتیجه گیری كرده است: اگر دیپلماسی به نتیجه برسد و توافقی حاصل شود، نتانیاهو با انتخابی رو به رو می شود كه در طول قدرت خود تلاش كرده از آن اجتناب كند ولی باید یا نزدیكی غرب با ایران را بپذیرد یا اینكه به تنهایی در موضع آشتی ناپذیر دیپلماتیك – و شاید نظامی – باقی بماند.
همچنین سیگنال های روشن از آمریكا، اروپا و دیگر كشورها بر محاسبات و اقدامات نتانیاهو تاثیر می گذارد تا خدشه وارد كردن به دیپلماسی را متوقف كند.
انتهای پیام
www.afghanistan.shafaqna.com